บทที่ 8 ซ้ำรอยเดิม

ตอนที่ 8 ซ้ำรอยเดิม

“ฉันบอกให้เธอไปหาฉันไม่ใช่เหรอ” เสียงเย็นๆ ไร้อารมณ์นั้นดังขึ้น

“กูไม่เคยบอก ว่ากูจะไปหามึง กูไม่ต้องการไปหามึงและจะไม่มีวันไปหามึงด้วย ออกไปจากห้องกูได้แล้ว” ผมไล่มันทันที มือทั้งสองคว้าเอาผ้าเช็ดตัว ซึ่งพาดอยู่กับไม้แขวนเสื้อหน้าตู้เสื้อผ้า มาคาดเอวอย่างรวดเร็วเพราะสายตาทุเรศๆ ของมันกำลังจ้องผมอยู่อย่างไม่น่าไว้ใจ ผมรู้สึกขยะแขยงสายตาคู่นี้จริงๆ

“ได้ ถ้าเธอไม่ไป ถ้าอย่างนั้นที่นี่ก็ได้ ฉันไม่เกี่ยง” ไอ้ระยำนั่นลุกขึ้นจากเตียงแล้วถอดเสื้อเชิ้ตของมันออก พร้อมกับปลดเข็มขัดถอดกางเกงออกอย่างรวดเร็วจนผมตั้งตัวไม่ติด ท่อนเนื้อแท่งใหญ่เด้งผงาดขึ้นมาอยู่ต่อหน้าผม

“มึงจะทำอะไรอีก” ผมถอยหลังหนีมันไปจนสุด ติดกับประตูห้องอีกด้านซึ่งหากเปิดออกไปจะระเบียงห้อง

“ระเบียงห้องก็ดีนะ ตื่นเต้นดี” เสียงเย็นๆ โรคจิตของมันดังขึ้น ผมหันหลังกลับไปมองระเบียงห้องของผม ซึ่งด้านหลังเป็นหอพักอีกตึกหนึ่งทันที

“ตื่นเต้นเหี้ยอะไร” ผมร้องด่ามันแล้วถูกผู้บุกรุกกระชากแขนเข้าไปหาตัวมันอย่างแรง

“อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น”

ไอ้นรกนั่นเหวี่ยงผมลงกับเตียงจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จนน่าจะได้ยินกันเกือบทั้งชั้นล่ะมั้งผมว่า หลังจากนั้นก็เหมือนเดิมคือผมพยายามดิ้นหนีจากมันแต่ผมไม่เคยทำได้สำเร็จเลยสักครั้ง

เสียงไอ้เลวจากขุมนรกหอบหายใจอยู่บนตัวผมหลังจากที่มันเสร็จไปครั้งหนึ่งแล้ว เหงื่อของผมและมันเปียกชื้นจนผ้าปูที่นอนชื้นไปหมด แววตาเย็นชานั้นจ้องมองผมนิ่งไม่ยอมขยับ

“พอใจมึงหรือยัง” ผมถามมันและหวังว่ามันจะเลิกยุ่งกับผมสักที

“ยัง”

“มึงต้องการอะไรจากกู มึงจะเอาอะไรอีก” ผมดิ้นขลุกขลักอยู่ภายใต้ร่างเปลือยของมัน

“ตัวเธอไง ที่ฉันต้องการ” มันยกนิ้วขึ้นมาจิ้มลงบนหน้าอกผม รอยฟันที่มันกัดผมเมื่อครู่ยังเป็นรอยคมเขี้ยวให้เห็นอยู่จางๆ

“พี่วินไง ไปเอาพี่วินสิ เขาขายอยู่ไม่ใช่เหรอ” ผมบอกมันทันที

“เบื่อแล้ว” นั่นคือคำตอบที่ผมได้รับ

“เบื่อเหรอ หมายความว่ายังไงที่ว่า...เบื่อแล้ว” ผมสบตาแสนเย็นชาของผู้ชายซึ่งกำลังนอนทาบทับผมอยู่

“ก็เอาจนเบื่อแล้ว เบื่อ...ก็แปลว่า ไม่อยากเอาแล้ว ตอนนี้ฉันชอบเธอ ฉันติดใจเธอ” นั่นคือคำตอบที่ผมได้รับจากไอ้ซาตานในร่างมนุษย์ นี่มันติดใจผมเหรอ ผมมีอะไรให้มันติดใจ ทั้งๆ ที่ผมไม่เคยยอมมันเลยสักครั้งเดียว

“ถ้าอย่างนั้นมึงก็รีบๆ เบื่อกูสิ กูไม่อยากเอาแล้ว กูไม่เอากับมึงแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้น...เธอก็รีบๆ ทำให้ฉันเบื่อสิ” มันก้มลงมาบดจูบใส่ แต่ผมดิ้นหนีพยายามลุกขึ้นจากเตียงแต่ถูกมันกระชากดึงกลับมานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงตามเดิม

“ปล่อยกู” ผมพยายามยกขาขึ้นมาถีบมัน แต่ก็นั่นแหละมันรอจังหวะให้ผมยกขาขึ้น แล้วกดขาผมให้หน้าขามันดันขาผมให้ถ่างออกแล้วมันก็แทรกตัวเข้ามาตรงกลางหว่างขาผมทันที

“ดิ้นอีกสิ ฉันชอบ เวลานายดื้อแบบนี้...น่ารักดี มันยิ่งทำให้ฉัน...มีอารมณ์” ผมชะงักทันทีเมื่อได้ยินมันบอกออกมาแบบนี้ ไอ้โรคจิตนี่มันคงมีปัญหาทางจิต ถึงได้ชอบใช้ความรุนแรงและทำอะไรแบบนี้ ผมจ้องตามันนิ่ง มันเองก็จ้องตอบกลับมาเช่นเดียวกัน

“ดิ้นสิ ดิ้นอีก ด่าอีก” ไอ้บ้านั่นบอกผม

ในหัวสมองของผมหมุนติ้วๆ คิดและประมวลผลทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว ผมต้องการทำให้มันเบื่อผม ทำให้มันเกลียดผม ทำให้มันไม่สนใจผมอีกแล้ว แวบหนึ่งในความคิดของผมคือภาพพี่วินที่วิ่งตัวปลิวไปขึ้นรถรถเก๋งคันใหญ่ที่มาจอดเทียบหน้าอพาร์ทเม้นท์บ่อยๆ แล้วความคิดหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในหัว

ผมโอบแขนทั้งสองข้างไปรอบคอแล้วดึงโน้มหน้ามันลงมาหาประกบปากจูบมันอย่างเร่าร้อนรุนแรง ไอ้บ้านั่นผละชะงักนิ่งไปทันที ผมย่ามใจและรู้สึกว่ากำลังได้แก้แค้นบ้าง ในเมื่อมันชอบข่มขืนผม ทีนี้ผมจะทำให้มันรังเกียจผม มันจะได้ไม่กล้าเข้าใกล้ผมอีก

ผมประกบจูบบดริมฝีปากลงไปพร้อมกับแทรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย พลิกตัวกลับขึ้นไปเป็นฝ่ายคร่อมทับร่างหนานั้นเอาไว้แล้วซุกหน้าจูบไซ้มันไปทั่วตัว ผมเอื้อมมือลงไปควานหาท่อนเนื้อแท่งใหญ่ของมัน แล้วรูดขึ้นรูดลงอย่างหนักมือจนมันร้องครางเสียงดัง

“อ๊า” ผมได้ยินเสียงมันร้องครางจนลั่นห้อง

ไอ้โรคจิตดันตัวลุกขึ้นมานั่งแล้วจับผมขึ้นไปนั่งบนตักมัน จากนั้นผมกับมันบดจูบตอบรับกันอย่างดุเดือด ผมใช้มือขยุ้มหัวมันเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านจากการเสียดสี สอดใส่ของท่อนเอ็นแท่งใหญ่ตรงประตูหลัง จังหวะนั้นเร่งเร้ารุนแรงความรู้สึกเสียวจนแทบบ้า

ผมยกตัวโยนขึ้นลอยสูงจากตักมัน ขณะที่ไอ้บ้านั่นแทงท่อนเนื้อสวนขึ้นมาในอากาศอัดท่อนเนื้อนั้นตามเข้ามาใส่ผมไม่หยุด เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง ผมกอดซุกหน้าลงไปหามันตัวเกร็งไปหมด

“อ๊า สุดยอดจริง” เสียงมันร้องครางด้วยความพอใจไม่ยอมหยุด

“อ้ะ อ๊า เบาหน่อย” ผมร้องครางตามจังหวะที่มันกระแทกท่อนเนื้อแท่งยาวใส่ผมเพราะมันทั้งจุก ทั้งเจ็บ ทั้งเสียว มันหลากอารมณ์ผสมกันมั่วไปหมด

ผมเอื้อมมือลงไปสาวท่อนเนื้อของผมที่ตอนนี้มันแข็งจนผมปวดไปหมด ผมสาวมันหนักมือไปพร้อมกับจังหวะที่ไอ้บ้านั้นกระแทกเอวใส่ผม ไม่นานผมก็น้ำแตกพุ่งกระจายจนเต็มหน้าท้องทั้งของมันและของผม มันอัดท่อนเนื้อด้านล่างนั้นใส่ผมอยู่อีกพักใหญ่แล้วน้ำรักอุ่นๆ ก็พุ่งเข้ามาในตัวผมจนผมสะดุ้งเพราะมันร้อนฉ่าไปหมด

ความเจ็บ ความแสบและความอุ่นซ่านกระจายไปทั่วช่องประตูนั้น น้ำรักเหนียวข้นสีขาวไหลซึมออกมาเหมือนน้ำนมข้นๆ ผมก้มลงไปสบตากับไอ้บ้านั่นซึ่งส่งยิ้มมาให้แล้วผมก็ผลักอกมันออก

“เสร็จแล้วมึงก็กลับไป” ผมไล่มันทันที

“เก็บเสื้อผ้าซะ เธอต้องไปอยู่กับฉัน” ไอ้บ้านั่นลุกขึ้นเดินอวดร่างเปลือยไปหยิบผ้าเช็ดตัวของผมมาเช็ดไอ้น้องชายมันแล้วหันมาสั่งผม