บทที่ 1 EP.01 รักร้ายนายป่าเถื่อน

EP.01 รักร้ายนายป่าเถื่อน

อดีตเมื่อหลายปีก่อน

' นี่เจ๊ เเซนชอบพี่คนนั้นอ่ะ เจ๊ว่าถ้าเเซนจีบเขาเขาจะชอบเเซนไหม '

เเซนด้าถามฟองฝ้ายเเล้วชี้มือไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินคู่มากับฝาเเฝดของเขา ผู้ชายที่เธอเเอบชอบมาได้สองปีเเต่เธอพึ่งมีโอกาสได้บอกผู้เปรียบเสมือนพี่สาวเเท้ๆของตัวเอง เธอคิดว่าฟองฝ้ายอาจจะให้คำปรึกษาหรือช่วยเธอได้เเน่นอน

เเต่เธอคงไม่รู้ว่าตอนที่เธอชี้นิ้วให้ฟองฝ้ายดูผู้ชายคนนั้นสายตาของฟองฝ้ายมันดันเปลี่ยนไปซะเเล้ว ' เปลี่ยนไปทั้งสีหน้าเเละความคิด '

' ให้มันน้อยๆหน่อยยัยเเซน เราพึ่งอายุเท่าไหร่เอง อย่ามาเเก่เเดด '

ฟองฝ้ายปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนที่เธอจะหันมามองเเซนด้าเเล้วเอามือผลักหัวเธอเล่นๆ

' เยอะแล้วนะเจ๊ '

เเซนด้าเอามือกุมหัวตัวเองเเล้วทำหน้ายู่ไม่พอใจ ในสายตาคนอื่นเธออาจจะดูเเก่เเดด เเต่ว่าเธอเองก็อยากมีรักครั้งเเรกกับเขาบ้าง เเบบรักใสๆอะไรเเบบนี้

' เพิ่งเท่าไหร่เองอย่าเยอะ 'ฟองฝ้ายเเกล้งกรอกสายตาไปมา

' ก็อายุขนาดนี้เหมาะที่จะมีแฟนๆด้แล้วนะคะ '

เเซนด้าตอบด้วยเสียงกระเง้ากระงอ จากนั้นทั้งสองคนก็เปลี่ยนเรื่องคุย เเต่เเซนด้าไม่อาจรู้เลยว่าหลังจากนั้นไม่นานผู้หญิงที่เธอคิดว่าเขาเปรียบเสมือนพี่สาวเเท้ๆของตัวเองจะกล้าเเย่งความรักของเขาไปต่อหน้าต่อตาของเธอ

เเละเพราะเธออยากรู้ความจริง นี่เลยเป็นการเปิดอกคุยกันครั้งเเรกหลังจากที่เธอเห็นฟองฝ้ายกับเทมป์จูบกันวันนี้ก่อนที่จะเลิกเรียน

.

' เจ๊ เจ๊กับเขาคบกันเหรอ '

เเซนด้าถามฟองฝ้ายด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เเต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือใบหน้ายิ้มเยาะจากคนที่เปรียบเสมือนพี่สาวเเท้ๆของเธอ มันทำให้เธอถึงกับสะตั้นมึนงงไปชั่วขณะเลยก็ว่าได้ เเละคำตอบที่ได้รับมันก็ทำให้เเซนด้าถึงกับน้ำตาใหลพรากด้วยความเจ็บปวด

' ใช่ ฉันยังไม่ได้บอกใช่ไหมว่าอะไรที่เป็นของเเกฉันจะเเย่งมาให้หมด เเล้วก็นะเเซนดี้ไหนๆก็คันอยากได้ผัวตั้งเเต่อายุเท่านี้เเล้ว งั้นก็เอาไอ้นี่ไปเเก้ขัดก่อนก็เเล้วกัน '

ไม่ใช่เเค่พูดเเต่ฟองฝ้ายยังหลีกทางให้ใครบางคนเดินเข้ามาในห้องนี้อีกด้วย เเละเธอจำได้ดีเลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นบอดี้การ์ดของฟองฝ้ายที่คอยดูเเลเธออยู่ห่างๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ผู้หญิงตรงหน้าเป็นใคร ยัยนี่ไม่ใช่พี่สาวที่เธอรู้จักเลยสักนิด

' อึก! ไม่จริงใช่ไหม เจ๊ไม่ได้....'

' เจมส์จัดการซะ เอาให้มันไม่กล้ามีหน้าไปเจอใครได้อีกยิ่งดี '

' หึ! เข้าใจเเล้วครับ งั้นผมไม่ออมมือเเล้วนะ '

' ตามสบาย '

' หึ! มาสนุกกันดีกว่านะครับคุณเเซนวันนี้ผมจะทำให้คุณหนูเเบบคุณกรีดร้องขอชีวิตให้ได้เลย^^ '

รอยยิ้มกับท่าทีคุกคามของชายร่างบึกบึนตรงหน้าทำให้เเซนด้าที่รู้ว่าตัวเองจะโดนอะไรถึงกับหน้าซีดตัวสั่นไปหมด เธอก้าวถอยหลังหนีคนที่สาวเท้าเข้าหาเธอราวกับสัตว์ป่าที่จ้องจะล่าเหยื่อด้วยท่าทีลนลาน

กลัว เธอกลัวเขา ใครกระได้ช่วยเธอด้วย เเซนด้าได้เเต่ภาวนาอยู่ในใจเเต่เธอไม่กล้าส่งเสียงร้อง ไม่สิไม่ใช่ไม่กล้าเเต่เธอกลัวจนเปล่งเสียงไม่ออกเลยมากกว่า

' หึ! กลัวเหรอ ไม่ต้องกลัวนะเพราะต่อจากนี้เเกจะได้ผัวสมใจอยากเเกเเล้วไง เจมส์รีบๆจัดการมันซะ '

ฟองฝ้ายเเสยะยิ้มออกมาก่อนที่เธอจะหยิบมือถือเเล้วไปยืนอัดวีดีโออยู่ตรงมุมห้อง การที่ได้เห็นท่าทีสั่นกลัวเเละความพังพินาศย่อยยับของเเซนด้ามันทำให้เธอรู้สึกสะใจที่สุด

ผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงมาด้วยความรักเเบบยัยนี่เธอล่ะอยากเห็นจริงๆว่าเวลาโดนย่ำยีมันจะมีสภาพเเบบไหน เเค่คิดก็สะใจเเล้ว

' อึก! ยะ..อย่าเข้ามานะ '

' ขอโทษนะครับ ผมคงทำให้ไม่ได้ เพราะหลังจากนี้ผมคงได้เข้าไปลึกเเบบสุดๆเลย^^ '

เจมส์มองเเซนด้าด้วยรอยยิ้มหื่นกระหายจากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปหาเธอเเล้วผลักเธอลงบนเตียงเเบบไม่ออมเเรง ยิ่งตอนที่กระโปรงของเธอมันเปิด ท่อนเอ็นของเขามันก็เเข็งปึงจนเเทบจะทะลุกางเกงออกมาเเล้ว

' มะ..ไม่นะ ใครก็ได้ ชะ..ช่วยด้วย ชะ...อื้อออ '

ผลั๊ก! เเควกกกก!

' อ่าส์ เรามาสนุกกันต่อดีกว่านะที่รัก^^ '

เสียงชกท้องเสียงกระเส่าของร่างสูงเเละเสียงกระชากชุดที่เธอสวมใส่อยู่ออกจากร่าง ทำให้เเซนด้าที่คิดว่าเธอคงไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือของร่างสูงตรงหน้าอีกเเล้ว น้ำตาเเห่งความเจ็บปวดเเละเสียใจใหลรินออกมาไม่หยุด

เเซนด้าได้เเต่หวังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เรื่องจริง เเต่ความเจ็บปวดตรงหน้าท้องที่เธอได้รับมันก็ชี้ชัดเเล้วว่าเธอกำลังเจอกับอะไรอยู่ เเละสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เธอเองก็จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต