บทที่ 3 EP.03 รักร้ายนายป่าเถื่อน
EP.03 รักร้ายนายป่าเถื่อน
.
อีกด้าน
" ทำงานกันประสาอะไร ทำไมตอนนี้ยังหาไม่เจออีกฮะ! "
(ขอโทษครับคุณหนู)
เจมส์เอ่ยขอโทษเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เขาพยายามค้นหาเเซนด้าสุดความสามารถเเล้วเเต่ไม่ว่าจะหายังไงก็ไม่มีวี่เเววของเธอเลย ถ้าตอนนั้นเขาไม่ทำพลาดป่านนี้เขาคงไม่ต้องมาตมหาเจ้าหล่อนเเบบนี้ ยิ่งนึกก็ยิ่งเจ็บใจ
" เเกนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ "
เเค่งานง่ายๆยังทำพลาดเเล้วเเบบนี้เมื่อไหร่เรื่องทุกอย่างมันจะจบสักที เธอเริ่มจะทนต่อไปไม่ไหวเเล้วนะ ยิ่งใกล้วันงานเเต่ของเธอ เธอยิ่งระเเวง ถึงเรื่องนี้มันจะนานมาเเล้วเเต่เธอก็ยังวางใจไม่ได้
(ผมจะรีบตามหาให้เจอครับ)
" มันก็ต้องเเบบนั้นเเหละ เพราะถ้าเเกหายัยนั่นไม่เจอฉันไม่เอาเเกไว้เเน่ "ฟองฝ้ายพูดเสียงเย็น
(เข้าใจเเล้วครับ)
เจมส์รับคำ ตั้งเเต่ที่เเซนดี้หายตัวไปเขาก็พยายามหาเธอตลอดเเต่ก็น่าเเปลกที่ไม่ว่าเขาจะหาเธอยังไงเขาก็หาเธอไม่เจอ ราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนมาก่อนยังไงยังงั้น เขาสงสัยเรื่องนี้มานานเเล้ว หรือว่ามีใครบางคนคอยให้การช่วยเหลือเธอกับครอบครัวอยู่กันนะ
เเล้วถ้ามีคนคอยช่วยเธอจริงละก็เเปลว่าคนคนนั้นคงใหญ่พอตัวเลย ไม่อย่างนั้นร่องรอยของครอบเธอคงไม่หายไปเเบบนี้
" จิ๊! รีบๆหา ก่อนที่ฉันจะเเต่งงาน นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเเกเเล้ว เข้าใจไหม? "
(ครับ)เจมส์รับคำครั้งสุดท้ายก่อนที่ฟองฝ้ายจะตัดสายใส่เขา
ติ๊ด!
" ไอ้โง่ ตอนนั้นดันปล่อยให้ยัยนั่นรอดไปได้ "
ฟองฝ้ายตัดสายด้วยความโมโห เธอกำโทรศัพท์ในมือตัวเองเเน่น เธอยังคงเคียดเเค้นชิงชังบอดี้การ์ดของตัวเองที่ตอนนั้นดันพลาดปล่อยให้ยัยเเซนด้าหนีรอดไปได้ ถ้าตอนนั้นยัยนั่นไม่หนีป่านนี้เรื่องทุกอย่างคงง่ายกว่านี้เเล้ว
ทุกวันนี้เธอต้องอยู่อย่างหวาดระเเวงก็เพราะยัยนั่นคนเดียว ถ้ายัยนั่นตายๆไปซะเธอจะไม่หวาดกลัวเเบบนี้เลย เพราะฉะนั้นเธอต้องรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่เรื่องราวที่เธอเคยปิดบังไว้จะเผยออกมา เเต่ก่อนอื่นเธอจะต้องหาตัวยัยนั่นให้เจอซะก่อน
.
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
" ฝ้าย เสร็จหรือยัง? ตาเทมป์มารอเเล้วนะ "
" เสร็จเเล้วค่ะม๊า เดี๋ยวฝ้ายลงไปค่ะ "ฟองฝ้ายปรับอารมณ์ก่อนจะตะโกนตอบมารดาของตัวเองด้วยน้ำเสียงปกติ
" ให้ไวล่ะ ปล่อยให้คู่หมั้นรอนานมันไม่ดี เเล้วนี่เห็นป๊าเเกหรือเปล่าม๊าหาทั่วบ้านเเล้วไม่เจอเลย "
" ไม่เห็นนะคะ "
" เหรอ ช่างเถอะเราก็รีบๆเข้าล่ะ เดี๋ยวไปไม่ทันนัดกับทางร้าน "
" ค่ะ "
ฟองฝ้ายตอบพร้อมกับมองไปยังประตูห้องน้ำด้วยสายตาว่างเปล่าเพราะคนที่ท่านถามถึงกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวเเค่ผืนเดียว ขนาดมารดาของเธออยู่บ้านผู้ชายคนนี้ยังกล้าเข้าหาเธอ
หึ! ช่างเป็นสายเลือดเเละรูปเเบบครอบครัวที่น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ เเต่อีกไม่นานหรอกเพราะเธอกำลังจะหลุดพ้นจากความต่ำตมนี้เเล้ว
แอดดดด
" ฟอด ทำไมไม่บอกไปล่ะว่าป๊าอยู่ในห้องเราน่ะ หืม "
มือหนากอบกุมเต้าอวบอิ่มของฟองฝ้ายเเล้วขยำมันเล่นอย่างหยาบโลน ไม่ใช่เเค่นั้นเเต่ตอนนี้
พรึบ!
" พอได้เเล้ว "
ฟองฝ้ายปัดมือของเขาทิ้งด้วยท่าทีเย็นชา เธอขยะเเขยงสัมผัสของเขาเต็มทนเเต่เธอก็ปฏิเสธเขาไม่ได้เพราะเธอไม่อยากให้มารดาของเธอรับรู้ถึงความเลวร้ายของผู้เป็นบิดาเเท้ๆของตัวเอง
ผลั่ก!
" หึ! ไม่เอาน่า ป๊ายังไหวนะก่อนออกไปให้เอาอีกสักรอบสิ "
ไม่พูดเปล่าเเต่ยังผลักเธอลงไปนอนคว่ำกับเตียงเเล้วเลิกกระโปรงของเธอขึ้นเพื่อที่เขาจะได้สอดใส่เธออีกรอบ
" อย่ามาพูดบ้าๆนะ บอกเเล้วไงว่าฝ้าย..."
" หุบปาก หรือต้องให้กูบอกม๊ามึงว่ามึงเอากับกูอยู่ "
" อึก! อย่านะ "
ฟองฝ้ายรีบร้องบอก ไม่ได้นะเธอจะให้มารดารู้เรื่องนี้ไม่ได้ ให้เธอเน่าเฟะคนเดียวก็พอเเล้วอย่าต้องให้ท่านมารับรู้เรื่องชั่วๆของบิดาเเละเธอเลย
" หึ! งั้นก็อ้าขาให้กูได้เเล้ว อย่าทำให้กูอารมณ์เสีย "
" อึก! ขะ..เข้าใจเเล้ว "
" ดีมาก เเบบนี้สิสมกับเป็นลูกของป๊า^^ "
ชายสูงวัยเเสยะยิ้มออกมาก่อนที่เขาจะกดกระเเทกท่อนเอ็นเเข็งๆของเขาเข้าใส่ร่องสวาทของฟองฝ้ายอย่างเมามันส์ ยิ่งได้รู้ว่าลูกสาวสุดที่รักของตัวเองกำลังจะตกไปเป็นของคนอื่น คนที่เป็นบิดาก็ยิ่งรู้สึกร้อนในอกราวกับไฟสุม
เพราะฉะนั้นนับวันบทรักของเขาที่มีให้เธอมันเลยยิ่งรุนเเรงเเละหยาบโลนมากขึ้นทุกวัน ยิ่งนึกถึงครั้งเเลกที่เขาได้เสพความหอมหวานที่ผิดบาปนี้เขาก็ยิ่งกลัดมันหนักขึ้นกว่าเดิม จำได้ว่าตอนนั้นเขามีความสุขจนเเทบล้นทะลักเลยก็ว่าได้ หึๆๆ
