บทที่ 5 EP.05 รักร้ายนายป่าเถื่อน
EP.05 รักร้ายนายป่าเถื่อน
.
" หึๆรีบลากมันมาที่เตียงได้เเล้ว กูยากเอาลูกสาวบ้าง อยากรู้ว่ามันจะสนุกขนาดไหน? "
ไพศาลกวาดสายตามองฟองฝ้ายด้วยสายตาหยาบโลนอย่างเปิดเผย เขาเคยคิดว่าลูกสาวของตัวเองสวยถูกใจเเต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันที่เขาจะได้เชยชมร่างเล็กๆนี้จะมาถึง ต้องขอบใจที่ยัยตัวดีดันมาเห็นเขากับพวกเด็กๆที่เขาเลี้ยงเอาไว้นี่ด้วยล่ะนะ
" อึก! เอาจริงเหรอเนี่ย "
" นี่เเก ปล่อยฉันนะอีพวกชั้นต่ำ ปล่อย! ปล่อยนะ! กรี๊ดดดด กูบอกให้ปล่อยไง! "
" ยืนบื้ออยู่ทำไมรีบๆทำให้มันหุบปากสักทีสิ "
" อึก ค่ะๆเข้าใจเเล้วค่ะ "
ไม่อยากจะเชื่อว่านี่จะเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของบิดาที่คุยกับลูกสาวเเท้ของตัวเอง ขนาดสาวใช้อย่างเธอยังรู้สึกสะท้อนในอกเเล้วจนยากที่จะรับได้เเล้วคนเป็นลูกเเท้ๆอย่างฟองฝ้ายจะรู้สึกจุกอกขนาดไหน เเต่หน้าที่ก็ต้องเป็นหน้าที่
เธอเองก็เป็นเเค่สาวใช้ที่ยังต้องหาเลี้ยงครอบครัว สิ่งที่ทำได้ก็มีเเค่เรื่องผิดบาปเเบบนี้เท่านั้น
.
พรึบ!
" กูบอกว่าให้ อึก! ปล่อย... "
ฟองฝ้ายทั้งเตะทั้งถีบคนที่กำลังลากเธอเเต่อีกฝ่ายก็ดันจับเเขนของเธอเอาไว้เเน่นจนเธอไถลไปตามเเรงกระชากของคนตรงหน้า
" ขอโทษนะคะคุณหนู "
สาวใช้ขอโทษฟองฝ้ายเสียงเบาเพราะถึงเธอจะรักสนุกเเต่สิ่งที่ไพศาลทำนั้นมันเเย่เกินไปเเล้ว การกระทำของเขาเเละพวกเธอมันผิดก็จริงเเต่ถึงขนาดต้องเอาลูกตัวเองเเบบนี้เขาก็ไม่ใช่คนเเล้ว ผู้ชายคนนี้ชั่วช้าเกินเยียวยาจริงๆ
ส่วนเธอเองก็มีเหตุผลที่ต้องทำเรื่องเลวร้ายเเบบนี้ เเละถ้ามีโอกาสเธอเองก็อยากจะออกไปจากขุมนรกนี่เหมือนกัน
" หึ! โยนมันมานี่ ส่วนพวกเธอออกไปได้เเล้ว "
ไพศาลลุกขึ้นมานั่งมองฟองฝ้ายเเล้วเอ่ยปากไล่สาวใช้ด้วยสีหน้าหื่นกระหาย ในใจเขามันไม่เคยมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่เเล้ว เเค่ได้เสพสวาทจากสาวสวยไม่ว่าจะเป็นใครเขาก็ไม่เเคร์ ขอเเค่สวยถูกใจเขาก็พอ
" เเต่ว่าป๋าขา~ "
ฟองฝ้ายมองสาวใช้ที่กำลังซบหน้ากับหน้าอกบิดาของตัวเองด้วยความผิดหวังเเละเเค้นเคือง ไม่คิดเลยว่าบิดาที่เะอเคยรักเเละเทิดทูลจะทำเรื่องเลวทรามเเละต่ำช้าได้มากขนาดนี้ ช่างหน้าผิดหวังเเละน่าสะอิดสะเอียนจนเะออยากจะหนีออกไปจากห้องนี้ให้รู้เเล้วรู้รอด
" จ๊วบ! เอาไว้ป๋าจะเรียกใหม่ ตอนนี้ออกไปก่อนนะ "ไพศาลหันไปจูบปากสาวใช้ตรงหน้าเเล้วส่งยิ้มหวานให้กับเจ้าหล่อน
" ฟอดด ก็ได้ค่ะ เเต่เร็วๆนะคะพวกเรายังไม่อิ่มเลย "
สาวใช้ที่ไม่ได้ลงไปจับฟองฝ้ายกระซิบบอกไพศาลอย่างยั่วยวน เเละก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากห้องนอนใหญ่เจ้าหล่อนก็หันไปเบะปากใส่ฟองฝ้ายด้วยสีหน้าเยาะเย้ย เพราะเธอเองก็หวังว่าสักวันจะขึ้นมาเป็นนายหญิงคนใหม่ของบ้านนี้
.
พรึบ! เเควกกก!
" อึก! ป๊า อย่าเข้ามานะ "
ทันทีที่ฟองฝ้ายล้มพับลงไปนอนเเผ่หลาบนเตียงจากเเรงเหวี่ยงของสาวใช้ที่ลากเธอมา บิดาของเธอก็ฉีกกระชากชุดนักเรียนที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ออกจนมันขาดกระจุยไม่เหลือชิ้นดี ฟองฝ้ายพยายามกระทดตัวหนีคนที่ทำตัวราวกับสัตว์ป่าตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
เเต่มันก็ไม่ทันซะเเล้ว เพราะหลังจากนั้นไม่ว่าเธอจะร้องให้หรือกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขนาดไหน คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาของเธอก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลยสักนิด กลับกันยิ่งเธอกรีดร้องเขาก็ยิ่งชอบใจจนเธอรู้สึกอย่างจะตายซะให้ได้
ในใจของเธอมันเจ็บปวดจนกลัดหนองบิดาที่เป็นสายเลือดเเท้ๆของตัวเองทำเรื่องระยำกับตัวเอง เธอไม่มีอะไรเหลืออีกต่อไปเเล้วความสุขของเธอมันได้ตายไปเเล้ว ตายไปพร้อมๆกับร่างกายที่เเปดเปื้อน....
