บทที่ 1 ความเสียใจ

@QP MISCERANT CLUB

            “เอ้า ชนๆ”

วันนี้ฉันจะดื่ม เอาให้มันเละไปข้างหนึ่งเลย ไม่สนใจว่าของเหลวมีฤทธิ์ในแก้วที่ถูกกระทบด้วยความแรงระดับหนึ่งจะกระเซ็นเลอะออกมาจากนอกแก้วมาใส่เสื้อผ้ามากแค่ไหน

ขอหนึ่งวัน วันเดียวเท่านั้น

ขอคืนนี้ คือเดียวเท่านั้นเช่น

ขอดื่มให้มันลืมไอ้ผู้ชายหน้าเหี้ยคนนั้น ผู้ชายที่เป็นรักแรกของฉันในช่วงวัยที่กำลังใช้ชีวิต ผู้ชายที่ฉันรักเขามากมากแต่ตอนนี้คงมีแต่ความเกลียดมันมากกว่ารักแล้วล่ะ

เกลียดชนิดที่ว่าชาตินี้ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าค่าตาอีกหรือแม้กระทั่งใครตายห่าจากโลกนี้ก่อนกันก็ไม่ต้องมาเผาผีกันเลยทีเดียว 

ณ ตอนนี้ฉันอยู่ใน QP MISCREANT CLUB  กับนานาเพื่อนรักเพื่อนสนิทอีกหนึ่งคนที่คบกันมายาวนานตั้งแต่มัธยมปราย คลับนี้เป็นคลับชื่อดังที่วัยรุ่นนิยมชอบมาเที่ยวกัน เรียกว่าโคตรฮิตก็ไม่แปลกเท่าไหร่ มันไม่เปิดแค่เพียงตอนกลางคืนเท่านั้น แต่ตอนกลางวันก็ยังเปิดให้บริการท้าทายระบบ เรียกว่าให้บริการแข่งกับเซเว่นเลยก็ว่าได้

เพราะเปิดตลอดยี่สิบยี่ชั่วโมงภายในคลับจึงมืดสลัวนิดหน่อย ได้บรรยากาศเหมือนอยู่กลางคืนตลอดเวลาจึงได้ฟิวอีกแบบหนึ่งที่น่าลองเข้ามาใช้บริการ

สไตล์การตกแต่งร้านออกเป็นโทนสีม่วงกับสีดำผสมกันให้ดูเข้ากับเฟอร์นิเจอร์หรูหราที่เลือกใช้ตกแต่งตามโซนต่าง ๆ เรียกง่าย ๆ ก็ตามราคาที่จ่ายนั่นแหละ ส่วนในเรื่องของเครื่องดื่มก็มีทั้งราคาแพง ราคาถูกปนให้ลูกค้าได้เลือกดื่มมากมายหลากหลายชนิด ทั้งเครื่องดื่มในประเทศและมาจากต่างประเทศ จึงมีนักเที่ยวมาใช้บริการกันเยอะกว่าที่อื่นๆ

ให้บริการหลากหลาย ไม่แปลกที่จะเป็นที่ชื่นชอบ

“พอแล้วๆ ลีเมย์แกดื่มไปเยอะแล้วนะเว้ยรู้ตัวมั้ย?”

เสียงของนานาพูดขึ้นแล้วไม่พอเธอยังเอามือยื่นเข้ามากระชากแก้วเหล้าในมือออกไปให้ห่างๆ พ้นจากตัวฉัน เปรียบดังให้ห้ามดื่มอีกแล้ว

“รู้ รู้ดีเลย”

“ถ้างั้นก็หยุด ดื่มไรนักหนานั่งแทบทรงตัวไม่อยู่แล้วนะ ฉันรู้ว่าแกเสียใจแต่ก็ใช่ว่าจะเอาความเสียใจพวกนั้นมาทำลายชีวิตแก”

“…”

ฉันฝืนยิ้มให้กับนานา

ฝืนยิ้มให้กับเพื่อนคนเก่งของตัวเองที่เหลืออยู่โดยมองหน้าของมันไปด้วย รอยยิ้มที่แสดงออกมามาพร้อมกับหยดน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาย้ำเตือนเป็นสาย

มันยากไปหมดเลย ไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปยังไงไม่ให้เจ็บปวดไปมากกว่านี้ การยอมรับทำให้ฉันเจ็บปางตายขึ้นมาอีกครั้ง จึงอยากดื่มให้มันลืมเสียบ้าง แต่ก็รู้ดีว่าหากตื่นขึ้นมาความจริงมันก็ยังตามหลอกหลอนฉันเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปสักนิดเดียว

เลยอยากเลือกดื่มเพื่อลืมมัน

ลืมสักครึ่งวันก็ได้ เพราะตอนนี้มันเจ็บปวดจนแทบอยู่ไม่ไหว

“ลีเมย์...”

“ยัยนาแกรู้ไหมว่าฉันไปเจออะไรมา วันนี้ฉันเจอ...” เป็นการบอกเพื่อนที่น่าสงสารที่สุดในชีวิตแล้วแหละ ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวฉันจะมีวันนี้วันที่น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างอีกครั้ง ไหลอย่างไม่หยุดยั้ง ไม่ห่วงภาพลักษณ์ตัวเองว่าสายตาคนอื่นมันจะเป็นยังไง น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตาพวกนี้สามารถเป็นเครื่องยืนยันได้ว่าความรู้สึกมันเจ็บปวดไปทั่วหัวใจ “ไม่นึกไม่ฝันว่าจะเจอกับตัวเอง เหี้ยแบบสุด ๆ ไปเลย”