บทที่ 22 อาการ

ขามันหยุดกึกเมื่อความกลัวตีขึ้นมา แขนมือก็พยายามเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวได้ ยังไงซะฉันก็จะไม่เดินเข้าไปแน่ ๆ ถึงแม้การเอาตัวรอดจะมีทางรอดเท่ากับศูนย์ก็ตาม

“นะ นายจะบ้าหรอคิวพี จะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!”

ฉันเอ่ยปากพูดขึ้นพร้อมกับจ้องหน้ามองตาเขาเพื่อให้เขาสงสารฉันบ้าง ตีความสงสารขึ้...