บทที่ 49 สะสาง

ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนเปิดไฟทุกดวงให้สว่าง เปิดตู้เสื้อผ้าเสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบรวมทั้งของใช้ต่างๆ แต่มันไม่มีตัวของเธออยู่ในห้องไงวะผมจึงรีบกดโทรศัพท์ตรงไปหาลูกน้องทันที

“ไอ้ธัน”

[ครับเฮีย]

“ตามหาที่อยู่ของลีเมย์ให้หน่อย ”

[ซ้อ!]

“เออ ซ้อของพวกมึงนั่นแหละ ขอด่วนที่สุด ได้แล้วส่งมา”

...