บทที่ 1 บทนำ

ในห้องครัวของคอนโดมิเนียมริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ร่างสมส่วนของแพรพลอยกำลังง่วนกับการทำอาหารเย็น เธอแต่งงานกับภัทรและเป็นแม่บ้านเต็มตัวมาแล้วสองปี แต่เป็นเวลาหกปีหากนับรวมตอนคบหาดูใจ

ภัทรเป็นฝ่ายเข้ามาจีบเธอซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของ ‘ภัค หรือ ภัคจิรา’ ลูกสาวของหุ้นส่วนทางธุรกิจที่แม่เขาอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้

และในตอนนั้น หญิงสาวเรียนอยู่ชั้นปีที่หนึ่ง ส่วนเขาเป็นรุ่นพี่ปีสุดท้าย เมื่อความรักสุขงอม เขาขอเธอแต่งงานและหญิงสาวตอบตกลง ตั้งแต่นั้นแพรพลอยก็ไม่เคยออกไปทำงานนอกบ้าน เนื่องเพราะภัทรอยากให้เธออยู่บ้านดูแลเขามากกว่า

แพรพลอยทำหน้าที่ภรรยาได้เป็นอย่างดี แม้ทั้งสองคนจะแยกออกมาอยู่เป็นครอบครัวเดี่ยวอยู่ที่คอนโดฯ แต่ก็ไม่ลืมเผื่อแผ่ความใส่ใจไปถึงพ่อกับแม่ของชายหนุ่มด้วย โดยในทุก ๆ วันหยุด ทั้งคู่จะกลับไปค้างที่บ้านพัฒนนุกูลเสมอ

ด้านท่านนายพลพัฒนา กับคุณหญิงภัทรา พ่อแม่ของเขาก็รักและเมตตาแพรพลอยเสมือนลูกสาวคนหนึ่ง นอกจากเจ้าหล่อนจะเป็นเด็กดี น่ารักแล้ว

ท่านทั้งสองคนยังนึกสงสารในตัวลูกสะใภ้คนนี้ เนื่องจากแพรพลอยไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนหลงเหลืออยู่

ทว่าช่วงหลังภัทรทำตัวแปลกไป เขามักจะกลับบ้านดึก ไม่กลับมาทานอาหารเย็นที่เขาเคยบอกว่าไปทานที่ไหนก็อร่อยสู้ฝีมือของเมียที่บ้านไม่ได้

แต่แพรพลอยก็เข้าใจดี เพราะนอกจากสามีต้องทำงานประจำที่ร่วมกันเปิดบริษัทกับเพื่อนเกี่ยวกับรับเหมาก่อสร้างแล้ว เขายังต้องเตรียมตัวไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเพื่อกลับมาช่วยธุรกิจของครอบครัว ส่วนเธอได้ขอรอเขาอยู่ที่เมืองไทย

แต่ภัทรก็ยังต้องการให้เธอตามไปอยู่ด้วยกันที่นั่นเพื่อจะได้ไม่ต้องแยกกันอยู่

เพียงคิดว่าเขากำลังพยายามอย่างหนักเพื่อวันของเรา... ความแคลงใจทั้งหลายในตัวสามีก็ไม่เคยสลักสำคัญ

เพราะแค่เพียงเธอได้รู้ว่าเขารักเธอมากเพียงไร หญิงสาวก็มีความสุขสุดหัวใจจนไม่ต้องการสิ่งใดแล้ว

ซึ่งในวันนี้มันเป็นวันครบรอบแต่งงาน ดังนั้นแพรพลอยจึงตั้งใจทำอาหารเย็นไว้รอเขาตั้งแต่บ่าย ทั้งยังได้เตรียมของขวัญพิเศษไว้อีกหนึ่งชิ้น ระหว่างนั้นก็เผลอยิ้มกับตัวเองเมื่อจินตนาการถึงใบหน้าของภัทรยามที่ได้เห็นของขวัญชิ้นสำคัญ