บทที่ 4 1.3 รักเปลี่ยนคน
ด้านภัทรถึงจะตกใจที่รู้ว่าตัวเองกำลังมีลูกกับแพรพลอย แต่ในเมื่อตอนนี้เขาไม่ได้รักเธอแล้ว และเขายังอยากจะสร้างครอบครัวกับคนใหม่มากกว่า
หากมีลูกขึ้นมาจริง ๆ ชายหนุ่มเกรงว่ามันอาจจะมีปัญหาตามมาทั้งกับครอบครัวใหม่ของเขาในอนาคตหรือลูกที่กำลังจะเกิดมา เพราะเขาคงไม่สามารถให้ความรักความอบอุ่นกับเด็กคนนี้ได้อย่างเต็มที่ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักลูกแต่ตอนนี้เด็กยังไม่เป็นรูปเป็นร่างความผูกพันย่อมมีอยู่ไม่มาก
“เรื่องที่แพรกำลังท้อง พี่เคารพการตัดสินใจของแพรนะ หากว่าแพรยืนยันที่จะเอาเด็กไว้ ส่วนพี่ก็คงทำหน้าที่ได้ในบางส่วนเท่านั้น”
“หึ! แพรบอกให้พี่รับรู้ ไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบและก็ไม่ต้องกลัวว่าแพรจะเอาลูกมารั้งพี่เอาไว้ เพราะลูกไม่ควรจะถูกใช้เป็นเงื่อนไขเพื่อบังคับให้คนสองคนต้องมาอยู่ด้วยกันทั้งที่มันได้หมดรักกันไปแล้ว”
“อือ แต่ถึงพี่จะเลิกกับแพรไป แพรก็ไม่ต้องกลัวลำบากนะ เพราะพี่จะยกคอนโดนี้ให้ รวมถึงเงินอีกก้อนหนึ่ง แต่พี่จะขอคืนแค่แหวนประจำตระกูลของพี่คืนเท่านั้น ส่วนสิ่งของต่าง ๆที่พี่เคยซื้อให้แพรเอามันไปได้เลย แล้วแพรจะว่าอะไรไหมถ้าพี่จะนัดวันหย่าเป็นวันจันทร์นี้เลย”
“ค่ะ แล้วมีอะไรที่แพรต้องรู้ หรือว่าพี่ต้องการจะพูดอีกไหมคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วแพรขอตัวนะคะ”
เมื่อภัทรไม่พูดอะไรแพรพลอยจึงลุกขึ้นเพื่อจะกลับห้องเพราะเธอไม่อยากอ่อนแอให้คนใจร้ายได้เห็นมากกว่านี้ ขนาดรู้ว่าเธอกำลังมีลูกภัทรเองยังไม่สนใจและยืนยันหนักแน่นว่าจะหย่าเหมือนเดิม
แพรพลอยจึงต้องเอ่ยออกไปอีกครั้งเรื่องลูกว่า แค่อยากให้รู้ แต่ไม่ได้ต้องการจะรั้งเขาเอาไว้ ซึ่งความจริงคงไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่เพื่อศักดิ์ศรีที่มีอันน้อยนิด เธอจึงเอ่ยไปว่าไม่อยากให้เขารับผิดชอบ
เพราะก่อนหน้านั้นภัทรเคยอยากมีลูกกับเธอเพื่อมาเป็นโซ่ทองคล้องใจ แต่ตอนนี้เขากลับบอกว่าเรื่องลูกแล้วแต่เธอจะจัดการ
หมับ! มือบางถูกคว้าเอาไว้ขณะแพรพลอยกำลังเดินหนีออกจากบริเวณลานประหารที่มีภัทรเป็นเพชฌฆาต
แพรพลอยมองดูมือหนาที่กำลังจับมือเธออยู่ ก่อนจะมองไล่ไปตามมือหนาจนถึงใบหน้าของสามี ทำให้ทั้งสายตาทั้งสองคนประสานกันโดยบังเอิญ
แต่เป็นภัทรเองที่ไม่กล้าสบสายตาของแพรพลอยจนต้องเสไปมองที่อื่นพร้อมกับความปล่อยมือจากเธอทันที เมื่อเขารู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองเป็นคนทำให้ครอบครัวของเราสองคนได้พังลงไป
ร่างสมส่วนล้มลงบนเตียงนอนอย่างหมดแรงพร้อมปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาทันที ใบหน้าขาวนวลแนบราบไปกับหมอนใบโตเมื่อถูกคนรักมอบความเจ็บปวดให้เป็นของขวัญครบรอบวันแต่งงาน
ซึ่งมันควรจะเป็นครบรอบวันแต่งงานที่เธอกับเขามีความสุขที่สุด เพราะเราสองคนกำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจมาเติมเต็มครอบครัวให้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น
เพราะในโลกใบนี้แพรพลอยมีเพียงภัทรคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนในครอบครัว แต่วันนี้ครอบครัวคนเดียวของแพรพลอยเขากลับอยากไปเป็นครอบครัวให้กับคนอื่น
เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ทำพลาดตรงไหน ทำไมสามีที่แสนดีและรักเธอมากถึงกลายเป็นผู้ชายมักมากไปได้
ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมแพรพลอยยังนั่งเศร้าพร้อมกับมีน้ำตาไหลออกมาเป็นระยะเมื่อยามนึกถึงเรื่องราวที่เธอเคยทำร่วมกับสามี หรือแม้แต่ยามที่ถูกเขาบอกรักเมื่อความหวานในวันนั้นมันได้เปลี่ยนเป็นความขมขื่นในวันนี้
และนี่ก็เป็นการเสียใจหนักที่สุดจากเรื่องความรักของแพรพลอย เพราะนอกจากภัทรจะเป็นสามีแล้วเขายังเป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ หญิงสาวปล่อยตัวเองจมอยู่กับความเสียใจสักพักเพราะรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้ตัวคนเดียว
แต่ยังมีลูกน้อยที่เป็นความรักของเธอยังอยู่ในนี้ มือบางลูบลงบนท้องของตัวเองเบาๆพลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อบอกตัวเองว่านับจากนี้ไปเธอจะตัดใจและจะไม่รักผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแม้จะรู้ว่ามันยากแต่อย่างไงก็ต้องทำให้ได้
เพราะมันไม่ใช่เพื่อเธอคนเดียวแต่ยังมีลูกน้อยที่น่าสงสารคนนี้ที่เพียงเกิดมาก็ต้องกำพร้าพ่อเสียแล้ว ถ้าวันนี้แพรพลอยไม่รู้ตัวว่ากำลังตั้งท้องเธอก็คงไม่อยากจะมีชีวิตอยู่
