บทที่ 9 EP.9 นิยมความรุนแรง!

พึก!

เสียงเข่ากระแทกสะเทือนพื้นกระเบื้องเงา สาวน้อยโดนกดให้นั่งลง เข็มขัดถูกปลดออกจากกางเกงสักพักบางอย่างกระเด้งดึ๋งออกมา

"อะ อะ..ไร" แท่งที่ใหญ่กว่าแขนมีเส้นเลือดขอดพันรอบสีเขียวเข้ม เป็นอวัยวะที่เคยเห็นจากคนเลวคนนั้นแต่ขนาดต่างกันลิบลับ

"มัวตะลึงอยู่ได้อ้าปากสิ"

"ปากหนูเล็กนิดเดียวจะเข้าไปไหวเหรอคะ"

"รูเธอก็เล็กตอนกระเเทกยังไงมันก็เข้า!"

ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อจำใจเผยออ้ารับ

ปัก!

แต่เหมือนโดนแกล้งเขาจับท่อนเอ็นแกร่งฟาดลงบนแก้มจนเนื้อสั่นสะเทือน

"ลีลาจังนะแม่คุณ"

"อื้อ อึก อึก"

ไม่ทันพูดจาแก้มก็โดนมือหนาคว้าบีบเพื่อกระทั้นความยิ่งใหญ่เป็นแท่งสีเนื้อเข้าปาก สัมผัสเสียวซ่านวิ่งพล่านไปทั่วกาย ดวงตาเล็กพับปิดพยายามใช้มือดันหน้าขาของเขาเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความอึดอัด

เพราะขนาดใหญ่ยาวทำให้น้ำผึ้งหายใจไม่ถนัดแต่ยิ่งดิ้นแรงเท่าไหร่รอยยิ้มแห่งความพึงพอใจก็ทวีคูณเพิ่มขึ้นเท่านั้น

เสียง อ่อก อ่อก ตามมาเป็นจังหวะ เริ่มถี่ขึ้น เเน่นขึ้น ดังขึ้น

เปาะ

"อ๊วก เอือก~" ให้ตายเถอะจะตายอยู่แล้ว "หายใจไม่ออก ฮื้อ"

"เธอไม่รีบกลืนน้ำเหนียวจะได้ลื่น"

"มันใหญ่ไปนิคะ อักๆ"

"ถึงกับสำลักเลยเหรอ.."

น้ำสีใสเหนียวยืดเชื่อมท่อนลำจากปลายหัวบานบวมเป่งสู่ริมฝีปากเป็นเส้นสาย สายตาปรือยิ่งกระตุ้นหัวใจของชายกระหาย เขาจับปลายคางเพื่อยกเชิดใบหน้าแสนยั่วยวน มืออีกข้างที่ว่างรีบชักเอ็นลำเพราะใกล้จะสำเร็จความใคร่

ปึดดด

"ฮื้อ!"

"อ๊าห์ แบบว่า..วันนี้เสร็จไวชะมัด"

สาวน้อยแทบจะหลับตาไม่ทันน้ำขาวขุ่นพุ่งกระฉูดจากเอ็นลำละเลงใส่ใบหน้าจนเขรอะ

เคว้ง

ข้าวของบนโต๊ะวางหนังสือล้มระเนระนาดด้วยมือที่ปัดทิ้งขว้าง เขากระชากตัวเล็กจากพื้นยกอุ้มมาวางอย่างง่ายดาย ตอนนี้มือของเธอไม่สามารถปกป้องสองเต้าได้เนื่องจากโดนจับขึงติดกำแพงที่หลังพิงอยู่

"ลืมตา" ผมสั่งเสียงแข็ง

"มะ มันมองไม่เห็น"

"ไม่เป็นไรเพราะฉันเห็น หึ"

"____"

ที่บอกว่าเป็นโรคจิตตอนนี้คือเชื่อสนิทใจ ดวงตาฉันมองเห็นทุกอย่างเพียงเลือนรางเมื่อมีน้ำข้นขาวบดบังอยู่ กลิ่นคาวบางอย่างตีคละคลุ้งจนแทบจะอ้วก เขาปลดปล่อยสิ่งนี้เยอะเกินไป

"อ๊าง์ อ๊าย์"

"ครางดังจังนะแค่เลียนม"

"มันเย็นนะคะ อือออ"

"แบบนี้แหละถึงจะเสียว"

ผมก้มใบหน้าจ่อเม็ดชูตั้งกำลังเปียกชุ่มชื้นน้ำลายมันแข็งเป็นไตอร่อยดี

อ๊ะ ~อ๊า~

เสียงครางลากยาวกระตุกตัวแอ่นทันที เป็นครั้งแรกของสาวน้อยที่โดนละเลงความเสียวสะท้านแบบนี้ ลิ้นสากลากเลียเว้นจังหวะสลับกับมองใบหน้าหวานยูยี่ด้วยความเสียวสุดใจ

ยิ่งเห็นอาการดิ้นพล่านยิ่งหย่ามใจ โลกันตร์จ่อลิ้นแข็งเลียระรัวสลับสองจุดเต้าเมามันส์

"พะ พอเถอะ ฮื้อ หย๊า"

"ทนหน่อยสิ! อุตส่าห์ไม่ฝ่าไฟแดง"

"มันไม่ไหว ฮึก หนูไม่ไหว"

ฉันส่งสายตาร้องขอเขายืนคร่อมตัวไว้โดยโน้มลงมาเพราะตัวสูงใหญ่

"ได้โปรดพอเถอะค่ะ ฮึกกก"

"รู้ไหมว่าฉันเกลียดผู้หญิงที่ชอบออกคำสั่งเธอต้องเป็นผู้รับฟังเท่านั้น"

"เผด็จการ"

"ตามนั้น"

เคว้ง

ตัวเล็กสั่นระริกอีกครั้งเมื่อเขาดูดฟัดซอกคอไล้เลียลากไปทั้งตัว จุกนมมันวาวด้วยน้ำลายเปียกรวมทั้งเลือดไหลซิบจากแรงกัดแต่บางอย่างทำให้เขาชะงัก

"ฉันกัดเธอจนเลือดออกแต่กลับไม่ร้องเจ็บสักแอะ..นิยมความรุนแรงเหรอ" แบบนี้ยิ่งตื่นเต้นผมผละมือที่ขึงข้อแขนเล็กออก "คงชอบสินะ"

งับ!

อ๊าก~

ความเจ็บเพิ่มเต็มกำลัง เขาใช้ฟันเเหลมคมขบลงที่เนินนมสักพักเลือดไหลหยดย้อยแต่อารมณ์ของฉันคล้ายโดนปลดปล่อย ม..มันรู้สึกดีจัง

"หึ ใครกันแน่โรคจิต!"

พูดจบโลกันตร์จับท้ายทอยกระชากน้ำผึ้งเข้ามาบดขยี้จูบเน้นเลือดที่ค้างอยู่ตลบอบอวลผสมผสานน้ำลายของทั้งคู่ เสียงลมหายใจฟึดฟัดกำลังส่งสัญญานที่เกินจะควบคุมได้

แคว่ก

"มะ ไม่ได้เด็ดขาดนะคะ อึก" เขาถอดชุดเสื้อผ้าของฉันทิ้งเหลือเพียงกางเกงใน "มันน่าอายเพราะหนูใส่ผ้าอนามัยอยู่นะ!!"

"ฉันยังไม่เคยเห็นเลือดประจำเดือนของผู้หญิงเลยสักครั้งเดียวถ้างั้นวันนี้ขอดูหน่อยสิ"

"!!!"

บ้ามาก..ต้องบ้าขั้นไหนถึงมาขอดูเลือดประจำเดือนผู้หญิง แม้จะเจอกันถึงสองครั้งแต่ไม่คิดว่าเขาจะร้ายกาจขนาดนี้ ฉันยังคงจับกลางเป้าที่มีผ้าอนามัยสอดอยู่ด้านในกางเกง

นี่มันเกิดอะไรกับฉัน? สวรรค์ไม่มีตา หรือเพราะนรกต้องการลงโทษ ถึงพบเจอแต่สิ่งเลวร้ายมากมาย

"เธอคิดอะไรอยู่"

"คิดว่าพี่มันโรคจิต"

"ตอบแบบไม่กลัวตายเลยนะ"

"จะทำอะไรหนูก็ได้แต่ช่วยละเว้นความเป็นมนุษย์ให้สักนิดเถอะค่ะ"