บทที่ 1 การกลับมาของคนที่ยังรัก
สองปี...
นานพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งเชื่อว่าเรื่องราวในอดีตคงกลายเป็นเพียงความทรงจำ
แต่สำหรับพริมลภัส มันไม่เคยเป็นเช่นนั้น
เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องพักของโรงแรม พลางมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติ
คืนนี้เป็นคืนแรกที่เธอกลับมายังเมืองนี้
เมืองที่เธอเคยรัก
และเป็นเมืองเดียวกับที่เธอเคยหนีออกมาเพราะผู้ชายคนหนึ่ง
ภาคิน
เพียงคิดถึงชื่อเขา หัวใจที่พยายามสงบมาตลอดสองปีก็กลับวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง
พริมลภัสหลับตา ก่อนสูดลมหายใจลึก
เธอบอกตัวเองว่าครั้งนี้เธอกลับมาเพราะงาน ไม่ใช่เพราะเขา
แต่โชคชะตากลับไม่ยอมให้เธอโกหกตัวเองได้นานนัก
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณพริมครับ คุณภาคินรออยู่ที่ห้องรับรอง”
หัวใจของเธอหยุดไปชั่วขณะ
สุดท้ายก็ต้องพบกันอยู่ดี
พริมลภัสเดินไปยังห้องรับรองด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ เมื่อประตูเปิดออก เธอเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ริมหน้าต่าง
ภาคินยังเหมือนเดิม
ใบหน้าคม ดวงตานิ่ง และท่าทางสุขุมที่เธอจำได้ทุกอย่าง
เพียงแต่วันนี้สายตาของเขาเปลี่ยนไป
เมื่อเห็นเธอ เขานิ่งอยู่นานก่อนพูดเสียงเรียบ
“กลับมาทำไม”
ไม่มีคำว่าสวัสดี
ไม่มีการถามสารทุกข์สุกดิบ
มีเพียงคำถามที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซึ่งถูกเก็บไว้นานเกินไป
“ฉันมาทำงานค่ะ”
“แค่นั้น?”
พริมลภัสเม้มริมฝีปาก
“ค่ะ”
ภาคินหัวเราะเบา ๆ แต่แววตาไม่ได้มีความขบขันอยู่เลย
“คุณยังโกหกไม่เก่งเหมือนเดิม”
เธอเงียบ
เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น แต่หยุดอยู่ตรงหน้าเธอโดยไม่ได้แตะต้อง
ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวกลับทำให้พริมลภัสรู้สึกถึงความทรงจำมากมายที่เธอพยายามลืม
“สองปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยติดต่อผมเลย”
“ฉันคิดว่ามันดีที่สุดแล้ว”
“สำหรับใคร?”
คำถามนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้น
สายตาของทั้งคู่สบกัน
ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยรักกันมาก
มากจนเธอคิดว่าจะไม่มีวันจากเขาไปได้
แต่สุดท้ายเธอก็เป็นคนเดินออกมา
ภาคินลดเสียงลง
“สำหรับผม มันไม่เคยดีที่สุด”
หัวใจของพริมลภัสสั่นไหว
เธอพยายามถอย แต่ด้านหลังกลับเป็นผนัง
ภาคินไม่ได้ตามเข้ามา เขาเพียงยืนมองเธออย่างเงียบ ๆ
“ถ้าคุณตั้งใจจะกลับมาเริ่มต้นใหม่” เขาพูด “ผมจะไม่ห้าม”
พริมลภัสเงยหน้ามองเขา
“แต่ถ้าคุณกลับมาเพราะยังรู้สึกเหมือนเดิม...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“อย่าคิดว่าผมจะทำเป็นไม่รู้สึก”
คำพูดนั้นทำให้ความเงียบระหว่างคนทั้งสองหนักขึ้น
พริมลภัสรู้ดีว่าเธอควรเดินออกจากห้องนี้
ควรบอกตัวเองว่าอดีตจบไปแล้ว
แต่หัวใจกลับเรียกร้องในสิ่งตรงกันข้าม
และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
เพราะเธอเพิ่งรู้ว่า...
สองปีที่ผ่านมานั้น ไม่ได้ทำให้เธอเลิกรักภาคินเลย
