บทที่ 10 ความจริงที่เธอไม่กล้าพูด
พริมลภัสยืนตัวแข็งอยู่หลังภาคิน
ผู้ชายตรงหน้าไม่ควรกลับมาอยู่ในชีวิตของเธออีก
แต่เขากลับมายืนอยู่ตรงนี้
เหมือนสองปีที่ผ่านมามันไม่มีความหมายอะไรเลย
“ออกไปจากที่นี่”
ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ
“ผมแค่อยากมาคุยกับพริม”
“เธอไม่ต้องการคุยกับคุณ”
ภาคินขยับเข้ามาบังเธอมากขึ้น
พริมลภัสจับแขนเขาไว้
“ภาคิน...”
เขาหันกลับมามองเธอ
แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยคำถาม
“คุณรู้จักเขาจริง ๆ ใช่ไหม?”
เธอพยักหน้าอย่างช้า ๆ
“ค่ะ”
ชายคนนั้นยิ้ม
“อย่างน้อยเธอก็ยอมรับแล้ว”
“คุณชื่ออะไร?”
ภาคินถาม
“ธันวา”
พริมลภัสหลับตาลง
ชื่อที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุด
ธันวาหันมามองเธอ
“เธอคงยังไม่ได้บอกเขาว่า เมื่อสองปีก่อนฉันเป็นคนที่ทำให้เธอต้องเลือก”
“หยุดนะ”
เสียงของพริมลภัสสั่น
“อย่าพูดที่นี่”
ธันวาหัวเราะเบา ๆ
“ทำไม? กลัวเขารู้เหรอ?”
ภาคินหันกลับมามองเธอ
“พริม คุณมีเวลาเล่าให้ผมฟัง”
เธอส่ายหน้า
“ไม่ใช่ตอนนี้”
“งั้นไปคุยที่อื่น”
ภาคินจับมือเธอแล้วพาออกจากบริเวณนั้นทันที
เมื่อเข้ามาในห้องทำงาน เขาปิดประตูและหันกลับมา
“ตอนนี้ไม่มีใครอยู่”
พริมลภัสยืนนิ่ง
“เล่าให้ผมฟัง”
เธอสูดลมหายใจลึก
“เมื่อสองปีก่อน ธันวารู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวฉัน”
ภาคินเงียบ
“เขาใช้เรื่องนั้นบังคับฉัน”
“บังคับให้คุณทำอะไร?”
น้ำตาเริ่มคลอในดวงตาของเธอ
“ให้เลิกกับคุณ”
ภาคินนิ่งไป
“ทำไม?”
“เพราะเขาขู่ว่าถ้าฉันไม่ทำตาม คนในครอบครัวของฉันจะเดือดร้อน”
ภาคินมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ
“แล้วทำไมคุณไม่บอกผม?”
พริมลภัสก้มหน้า
“เพราะตอนนั้นฉันคิดว่าถ้าคุณรู้ คุณจะเข้าไปยุ่ง”
“ผมก็จะเข้าไปยุ่ง”
“ฉันรู้ค่ะ”
เธอพูดทั้งน้ำตา
“นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกลัว”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง
ภาคินเดินเข้ามาหาเธอ
“สองปีที่ผ่านมา คุณคิดว่าผมเกลียดคุณ”
เธอพยักหน้า
“ฉันคิดว่ามันน่าจะดีกว่าให้คุณเกลียดฉัน... ดีกว่าให้คุณต้องเจอเรื่องอันตราย”
ภาคินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอ
“คุณตัดสินใจแทนผม”
พริมลภัสนิ่ง
“ใช่ค่ะ”
“ผมเสียคุณไปสองปี”
น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธ
แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“เพราะคุณพยายามปกป้องผม”
เธอร้องไห้ออกมาในที่สุด
ภาคินดึงเธอเข้ามากอด
ครั้งนี้เธอไม่ได้พยายามเข้มแข็งอีกต่อไป
เธอซบหน้าลงกับอกของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา
“ฉันขอโทษ”
“ผมยังโกรธอยู่”
เธอเงียบ
“แต่ผมไม่ได้โกรธที่คุณรักผม”
ภาคินกอดเธอแน่นขึ้น
“ผมโกรธที่คุณต้องผ่านเรื่องทั้งหมดนี้คนเดียว”
พริมลภัสหลับตาลง
เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เธอรู้สึกว่า ไม่จำเป็นต้องซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้อีกแล้ว
แต่ทั้งคู่ยังไม่รู้ว่า...
ธันวาไม่ได้กลับมาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่าเพียงอย่างเดียว
เพราะในมือของเขายังมีหลักฐานอีกชิ้น
หลักฐานที่จะทำให้ความจริงเมื่อสองปีก่อนเปลี่ยนไปทั้งหมด
