บทที่ 11 หลักฐานที่ถูกซ่อนไว้
หลังจากวันนั้น ภาคินไม่ปล่อยให้พริมลภัสต้องอยู่คนเดียวอีก
เขาไม่ได้ถามถึงอดีตซ้ำ
ไม่ได้บังคับให้เธอเล่ามากกว่าที่พร้อมจะพูด
แต่ความเงียบของเขากลับทำให้พริมลภัสรู้ว่า ภาคินกำลังคิดถึงเรื่องทั้งหมดอย่างจริงจัง
ช่วงเย็น ทั้งสองอยู่ในห้องทำงานด้วยกัน
พริมลภัสนั่งอยู่บนโซฟา ส่วนภาคินกำลังตรวจเอกสารอยู่ที่โต๊ะ
บรรยากาศเงียบสงบกว่าทุกวันที่ผ่านมา
“ภาคิน”
เขาเงยหน้าขึ้น
“คะ?”
“ขอบคุณนะคะ”
“เรื่องอะไร?”
“ที่ยังฟังฉัน”
ภาคินวางปากกาลง
“ผมเคยบอกแล้วว่าผมอยากได้ยินความจริงจากคุณ”
พริมลภัสยิ้มบาง ๆ
“แต่ฉันก็ยังมีเรื่องที่บอกคุณไม่ได้”
“ผมรู้”
เขาไม่ได้คาดคั้น
“เมื่อคุณพร้อม ค่อยบอก”
คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน
เสียงโทรศัพท์ของภาคินดังขึ้น
เขามองหน้าจอ ก่อนรับสาย
“ครับ”
ปลายสายพูดบางอย่าง
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“แน่ใจนะ?”
เขาฟังอยู่ครู่หนึ่ง
“ส่งมาให้ผม”
เมื่อวางสาย ภาคินเงียบไป
พริมลภัสสังเกตเห็นทันที
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ฝ่ายรักษาความปลอดภัยเจอซองอีกใบที่รถของผม”
เธอหน้าซีด
“ของธันวาเหรอคะ?”
“ไม่รู้”
เขาหยิบซองจากลิ้นชักออกมา
ด้านในมีแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กหนึ่งอัน
ไม่มีชื่อ
ไม่มีข้อความ
ภาคินเสียบมันเข้ากับคอมพิวเตอร์
มีเพียงไฟล์เดียว
ชื่อไฟล์คือ
“คืนสุดท้าย”
พริมลภัสเห็นชื่อแล้วตัวชา
“อย่าเปิดเลยค่ะ”
ภาคินหันมามองเธอ
“ทำไม?”
เธอไม่ตอบ
“คุณเคยเห็นไฟล์นี้?”
พริมลภัสส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
แต่สีหน้าของเธอกลับบอกอีกอย่าง
ภาคินจึงไม่ได้เปิดทันที
เขาหันมาหาเธอ
“พริม ผมจะไม่เปิด ถ้าคุณไม่พร้อม”
เธอนิ่งไปนาน
ก่อนจะพยักหน้า
“เปิดเถอะค่ะ”
วิดีโอเริ่มเล่น
ภาพแรกเป็นสถานที่ที่พริมลภัสจำได้ทันที
เป็นสถานที่เดียวกับในรูปถ่ายเมื่อสองปีก่อน
เธอในวัยยี่สิบหกยืนอยู่หน้าตึกแห่งนั้น
ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
จากนั้นมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
ธันวา
เสียงของเขาดังขึ้นในวิดีโอ
“คิดดีแล้วใช่ไหม?”
พริมลภัสในภาพตอบเสียงสั่น
“ฉันจะทำตามที่คุณบอก”
“แล้วภาคินล่ะ?”
เธอหลับตา
“ฉันจะบอกเขาว่าฉันไม่รักเขาแล้ว”
พริมลภัสตัวจริงเริ่มร้องไห้
ภาคินมองเธอ ก่อนกลับไปมองหน้าจอ
ในวิดีโอ ธันวายื่นโทรศัพท์ให้เธอ
“ถ้าเธอทำตามที่ตกลง เรื่องของครอบครัวเธอจะไม่ถูกเปิดเผย”
ภาพหยุดลงชั่วครู่
ก่อนจะมีอีกช่วงหนึ่งปรากฏขึ้น
คราวนี้เป็นภาพหลังจากที่พริมลภัสเดินออกจากสถานที่นั้น
แต่เธอไม่ได้เดินจากไปเพียงคนเดียว
มีชายอีกคนยืนรออยู่
ภาคินขมวดคิ้ว
“ผู้ชายคนนี้คือใคร?”
พริมลภัสมองภาพนั้นแล้วหน้าซีด
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
“คุณไม่เคยเห็นเขามาก่อน?”
“ไม่เคย”
ภาคินกดหยุดวิดีโอ
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของพริมลภัสก็ดังขึ้น
หมายเลขเดิม
เธอไม่กล้ารับ
แต่ภาคินกดเปิดลำโพงให้เอง
เสียงของธันวาดังออกมา
“เห็นแล้วใช่ไหม?”
ภาคินตอบทันที
“คุณต้องการอะไร?”
“ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ”
ธันวาหัวเราะเบา ๆ
“ผมแค่อยากให้พริมรู้ว่า คนที่เธอคิดว่าปกป้องไว้เมื่อสองปีก่อน... อาจไม่ใช่คนที่เธอควรกลัวที่สุด”
สายถูกตัด
ภาคินมองหน้าพริมลภัส
ทั้งคู่เงียบไป
คำพูดของธันวาทำให้เรื่องทั้งหมดซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม
เพราะถ้าธันวาไม่ได้เป็นคนเดียวที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในวันนั้น...
ก็หมายความว่า มีใครอีกคนกำลังซ่อนตัวอยู่
และคนคนนั้นอาจอยู่ใกล้พวกเขามาตลอดสองปี
