บทที่ 12 ชายปริศนาในภาพเก่า
หลังจากสายของธันวาถูกตัดไป ห้องทั้งห้องก็เงียบลง
พริมลภัสยังคงมองภาพที่หยุดค้างอยู่บนหน้าจอ
ชายปริศนาคนนั้นยืนอยู่ด้านหลังเธอในวิดีโอ
แม้ภาพจะไม่ชัด แต่บางอย่างในท่าทางของเขากลับทำให้เธอรู้สึกคุ้นอย่างประหลาด
“คุณเคยเห็นเขาที่ไหนหรือเปล่า?”
ภาคินถาม
“ฉันไม่แน่ใจค่ะ”
เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ
“ภาพนี้เกิดขึ้นหลังจากที่ฉันออกจากตึกนั้นประมาณสิบนาที”
“แปลว่ามีคนตามคุณอยู่”
“ค่ะ”
ภาคินหยุดภาพแล้วขยายภาพชายคนนั้น
แต่ใบหน้ากลับพร่ามัวจนมองไม่เห็นชัด
“ผมจะให้คนตรวจสอบ”
พริมลภัสหันมามองเขา
“อย่าเลยค่ะ”
“ทำไม?”
“ถ้าเขารู้ว่าเรากำลังตามหา เขาอาจทำอะไรบางอย่าง”
ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“คุณกลัวเขามากขนาดนั้นเลย?”
พริมลภัสเงียบไป
“ฉันไม่ได้กลัวตัวเอง”
เธอตอบเบา ๆ
“ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณ”
ภาคินเดินเข้ามาหาเธอ
“ผมไม่ใช่คนที่คุณต้องปกป้องอีกแล้ว”
เธอเงยหน้าขึ้น
“แล้วคุณเป็นอะไร?”
เขายิ้มบาง ๆ
“เป็นคนที่อยากปกป้องคุณ”
คำพูดนั้นทำให้เธอหลบสายตา
ภาคินยกมือขึ้นแตะเส้นผมที่ตกลงมาบนใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา
“พริม”
“คะ?”
“เราเสียเวลามาสองปีแล้ว”
เธอนิ่ง
“ผมไม่อยากเสียเวลาอีก”
หัวใจของเธออ่อนลง
“ฉันก็ไม่อยากค่ะ”
ภาคินโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ
พริมลภัสหลับตา
ความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นทำให้ความกลัวทั้งหมดในใจเธอเบาบางลง
แต่เพียงไม่นาน โทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น
เขารับสาย
“ครับ”
ปลายสายรายงานบางอย่าง
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง
“แน่ใจนะ?”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“ส่งข้อมูลมาให้ผมทั้งหมด”
เมื่อวางสาย พริมลภัสก็ถามทันที
“เจออะไรหรือคะ?”
ภาคินหันมาหาเธอ
“ฝ่ายรักษาความปลอดภัยตรวจทะเบียนรถจากภาพกล้องวงจรปิดแล้ว”
เธอกลืนน้ำลาย
“รถคันนั้นเป็นของใคร?”
ภาคินไม่ตอบทันที
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดภาพข้อมูลให้เธอดู
พริมลภัสมองเพียงไม่กี่วินาที ก่อนสีหน้าจะซีดลง
ชื่อเจ้าของรถปรากฏอยู่บนหน้าจอ
“เป็นไปไม่ได้...”
ภาคินมองเธอ
“คุณรู้จัก?”
เธอพยักหน้าช้า ๆ
“ค่ะ”
“ใคร?”
พริมลภัสเงียบไปนาน
ก่อนพูดชื่อออกมาเบา ๆ
“พี่ชายของฉัน”
ภาคินนิ่งไป
เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพริมลภัสมีพี่ชาย
และยิ่งไม่เคยรู้ว่า คนในครอบครัวของเธออาจเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อสองปีก่อน
พริมลภัสกำโทรศัพท์แน่น
“แต่พี่ฉัน... หายตัวไปตั้งแต่ก่อนที่ฉันจะจากคุณ”
ภาคินขมวดคิ้ว
“หายไป?”
“ค่ะ”
เธอมองภาพบนหน้าจออีกครั้ง
“ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน”
ภาคินเดินเข้ามาจับมือเธอ
“ถ้าอย่างนั้นเราจะหาเขา”
“แล้วถ้าคนที่อยู่ในภาพไม่ใช่พี่ฉันล่ะคะ?”
ภาคินมองเธอนิ่ง
“เราก็จะหาคำตอบ”
เขากระชับมือเธอ
“ครั้งนี้เราจะไม่หนีจากความจริง”
พริมลภัสมองเขา
เธอรู้ว่าจากวันนี้ไป ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
เพราะคนที่หายไปเมื่อสองปีก่อน...
อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด
และเธอไม่รู้เลยว่า เมื่อพบตัวเขาอีกครั้ง
สิ่งแรกที่เขาจะบอกเธอ...
จะเป็นคำขอโทษ หรือคำเตือน
