บทที่ 15 คนที่อยู่ใกล้กว่าที่คิด

เสียงฝนยังคงตกกระทบหลังคาบ้านเก่าไม่หยุด

พริมลภัสวิ่งตามภาคินออกมาจากตัวบ้าน มือของเขายังคงจับมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือชั่ววินาที เธออาจหายไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง

เสียงเครื่องยนต์จากด้านหลังดังขึ้น

แสงไฟหน้ารถสาดผ่านสายฝนจนมองแทบไม่เห็นทาง

“ขึ้นรถ!”

ภาคินเปิดประตูรถให้เธอ ก่อนรีบขึ้นตาม...