บทที่ 2 ระยะห่างที่ใกล้เกินไป

เช้าวันแรกของการทำงานมาถึงเร็วกว่าที่พริมลภัสต้องการ

เธอเดินเข้ามาในโรงแรมด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทั้งที่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสน

เธอพยายามบอกตัวเองว่า ภาคินเป็นเพียงเจ้านาย

แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา หัวใจกลับเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้

“คุณพริม”

เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง

เธอหันกลับไป

ภาคินยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของเขาเรียบนิ่งเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“วันนี้มีประชุมกับฝ่ายบริหารตอนสิบโมง” เขาบอก

“ค่ะ”

“หลังประชุมอยู่คุยกับผมต่อ”

พริมลภัสมองเขาอย่างสงสัย

“เรื่องงานหรือคะ?”

“ทั้งเรื่องงานและเรื่องของเรา”

เธอนิ่งไป

“เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ”

ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา

“ถ้าคุณเชื่ออย่างนั้นจริง ๆ ก็ดี”

เขาเดินจากไป ทิ้งให้พริมลภัสยืนอยู่กับความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน

ตลอดช่วงเช้า เธอพยายามตั้งใจทำงาน แต่ภาพของภาคินกลับวนเวียนอยู่ในความคิด

จนกระทั่งหลังประชุม เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา

“คุณเรียกฉันมาคุยเรื่องอะไรคะ?”

ภาคินวางเอกสารลงบนโต๊ะ

“ผมอยากรู้เหตุผลที่คุณจากไป”

พริมลภัสนิ่ง

คำถามนี้เป็นสิ่งที่เธอรู้ว่าสักวันต้องเกิดขึ้น

“เรื่องมันผ่านไปแล้วค่ะ”

“สำหรับคุณอาจผ่านไปแล้ว”

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้

“แต่สำหรับผม มันยังไม่เคยจบ”

พริมลภัสเงยหน้าขึ้นมองเขา

ภาคินเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ แต่ยังคงเว้นระยะเอาไว้

“ผมเคยโกรธคุณ”

เธอหลบสายตา

“ฉันรู้ค่ะ”

“ผมเคยพยายามเกลียดคุณด้วย”

เธอเงียบ

“แต่ผมทำไม่ได้”

คำพูดสั้น ๆ ทำให้หัวใจของเธอเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาด

“อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ”

“ทำไม?”

“เพราะมันจะทำให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิม”

ภาคินสบตาเธอ

“แล้วคุณกลัวอะไร?”

พริมลภัสไม่ตอบ

เธอกลัวว่าตัวเองจะยังรักเขา

กลัวว่าหากปล่อยให้หัวใจได้พูด ความลับที่เก็บไว้สองปีจะไม่มีวันถูกซ่อนได้อีก

ภาคินไม่ได้บังคับให้เธอตอบ เขาเพียงถอยออกมาเล็กน้อย

“ผมจะไม่บังคับคุณ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แต่ถ้าคุณยังรู้สึกเหมือนเดิม ผมอยากให้คุณยอมรับมันกับตัวเอง”

พริมลภัสมองเขา ก่อนจะเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อประตูปิดลง เธอกลับยกมือขึ้นแตะหน้าอกตัวเอง

หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด

เธอรู้แล้วว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การกลับมาเจอภาคิน

แต่คือการค้นพบว่า...

เธอยังรักเขาเหมือนเดิม