บทที่ 32 เช้าที่มีเธออยู่ข้างกัน

แสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง

พริมลภัสลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะหันไปมองข้างตัว

ภาคินยังคงหลับอยู่

ใบหน้าของเขาดูสงบกว่าตอนตื่นมากนัก ไม่มีแววจริงจังเหมือนเวลาทำงาน มีเพียงสีหน้าผ่อนคลายของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหลับอย่างสบายใจ

พริมลภัสนั่งมองเขาอยู่เงียบ ๆ

เธอไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ