บทที่ 4 เงื่อนไขของหัวใจ
คืนนั้นพริมลภัสนั่งอยู่ริมหน้าต่างในห้องพักนานเกือบชั่วโมง
เอกสารที่ภาคินวางไว้ตรงหน้ายังคงอยู่ที่เดิม
เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ทั้งที่เนื้อหาไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าข้อตกลงง่าย ๆ
เรื่องของพวกเขาจะเป็นความลับ
ไม่มีการแสดงออกในที่ทำงาน
ไม่มีใครต้องรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขากำลังเปลี่ยนไป
และถ้าวันหนึ่งคนใดคนหนึ่งไม่ต้องการเดินต่อ ก็สามารถหยุดได้ทันที
ฟังดูเหมือนเป็นข้อตกลงที่มีเหตุผล
แต่สำหรับพริมลภัส เธอรู้ดีว่าหัวใจไม่เคยทำตามเหตุผล
โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือภาคิน
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้น
ข้อความสั้น ๆ ปรากฏบนหน้าจอ
“คิดได้หรือยัง”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เธอนั่งนิ่งอยู่นาน
เธอพิมพ์ข้อความแล้วลบอยู่หลายครั้ง ก่อนจะตัดสินใจตอบกลับ
“ถ้าฉันตกลง ฉันมีเงื่อนไขเหมือนกันค่ะ”
ไม่นานข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น
“พรุ่งนี้คุยกัน”
พริมลภัสวางโทรศัพท์ลง
อย่างน้อยเธอก็รู้แล้วว่า ตัวเองกำลังเดินกลับเข้าไปในความสัมพันธ์ที่เคยพยายามหนีออกมา
และครั้งนี้ไม่มีใครรู้ว่าจะจบลงอย่างไร
เช้าวันต่อมา ภาคินไม่ได้พูดถึงเรื่องส่วนตัวแม้แต่น้อย
เขายังคงเป็นเจ้านายที่สุขุมและจริงจังเหมือนเดิม
ในห้องประชุม เขาพูดคุยเรื่องงานกับทุกคนตามปกติ ไม่ได้มองเธอนานเกินความจำเป็น และไม่มีท่าทีใดที่ทำให้คนอื่นสงสัย
พริมลภัสกลับรู้สึกแปลก ๆ
เพราะยิ่งเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอกลับยิ่งรู้สึกถึงความลับระหว่างพวกเขาอย่างชัดเจน
หลังประชุม ภาคินเดินออกจากห้องไปก่อน
ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา ข้อความก็เข้ามา
“ห้องทำงานผม ตอนนี้”
พริมลภัสสูดลมหายใจ ก่อนเดินไปหาเขา
เมื่อประตูปิดลง ภาคินเงยหน้าจากเอกสาร
“คุณตัดสินใจแล้ว?”
“ค่ะ”
เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะ
“ฉันตกลง”
แววตาของภาคินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขายังคงนิ่ง
“เงื่อนไขของคุณล่ะ?”
“ข้อแรก เรื่องงานต้องไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว”
“ตกลง”
“ข้อสอง เราจะไม่โกหกกัน ถ้ามีอะไรไม่สบายใจต้องพูดตรง ๆ”
ภาคินพยักหน้า
“ข้อสุดท้าย...” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าวันหนึ่งฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังเจ็บ ฉันจะเป็นคนหยุดเอง”
เขามองเธอนิ่ง
“ได้”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอแปลกใจ
“คุณไม่คิดจะห้ามฉันเหรอคะ?”
“ผมไม่อยากให้คุณอยู่กับผมเพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีทางเลือก”
คำพูดนั้นทำให้พริมลภัสเงียบไป
ภาคินลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาหาเธอ
ครั้งนี้เขาหยุดใกล้กว่าทุกครั้ง
แต่ยังไม่ได้แตะต้องเธอ
“ผมอยากให้คุณอยู่เพราะคุณเลือกผม”
พริมลภัสเงยหน้ามองเขา
คำพูดธรรมดาเพียงไม่กี่คำกลับทำให้กำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้นสั่นคลอน
“แล้วคุณล่ะคะ?”
“ผมเลือกคุณตั้งนานแล้ว”
เธอหลบสายตา
ภาคินยิ้มบาง ๆ ก่อนยกมือขึ้น แต่หยุดกลางอากาศราวกับกำลังรอคำอนุญาต
พริมลภัสมองมือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้
มือของภาคินแตะลงบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา
สัมผัสเพียงเล็กน้อยกลับทำให้ความทรงจำเมื่อสองปีก่อนย้อนกลับมาแทบทั้งหมด
“พริม...”
เสียงเรียกชื่อเธอเบามาก
เธอเงยหน้าขึ้น
ทั้งคู่สบตากันอยู่หลายวินาที
ไม่มีคำพูดใดจำเป็นอีก
ภาคินโน้มตัวลงช้า ๆ แล้วหยุดก่อนจะเข้าใกล้เกินกว่าที่เธอพร้อม
พริมลภัสเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหาเขาเอง
จูบแรกหลังจากสองปีเกิดขึ้นอย่างแผ่วเบา
ไม่มีความเร่งรีบ
มีเพียงความคิดถึงที่ถูกเก็บเอาไว้นานเกินไป
เมื่อทั้งคู่ผละออกจากกัน พริมลภัสยังคงหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง
เธอรู้ทันทีว่า การตกลงครั้งนี้อาจไม่ใช่แค่การเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่
แต่มันอาจเป็นการเปิดประตูให้ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอพยายามปิดซ่อนไว้กลับเข้ามาอีกครั้ง
ภาคินมองเธอแล้วพูดเบา ๆ
“ยังเปลี่ยนใจทันนะ”
พริมลภัสส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
เธอมองเขาตรง ๆ
“ฉันเลือกแล้ว”
แต่สิ่งที่เธอยังไม่ได้บอกเขาคือ...
เหตุผลที่เธอจากไปเมื่อสองปีก่อนยังคงอยู่
และถ้าภาคินรู้ความจริงเมื่อไร ความสัมพันธ์ลับครั้งนี้อาจไม่มีโอกาสได้เดินต่อเลย
