บทที่ 45 ความจริงของคนที่หายไป

ภาพถ่ายเก่าในมือของภาคินสั่นเล็กน้อย

เขาจ้องใบหน้าของชายในภาพอยู่นานราวกับกำลังพยายามยืนยันกับตัวเองว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่เรื่องที่เกิดจากความทรงจำที่สับสน

พริมลภัสยืนอยู่ข้างเขา

“ภาคิน...”

เขาไม่ตอบ

“ผู้ชายคนนี้คือใครกันแน่”

ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

“ชื่อเขาคือภาคภูมิ”

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ