บทที่ 48 เงื่อนงำจากความทรงจำ

ภาคินส่ายหน้า

“ครั้งนั้นฉันเสียเธอไปเพราะเราต่างคนต่างกลัว”

เขาจับมือพริมแน่นขึ้น

“แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมให้ความกลัวตัดสินใจแทนเราอีก”

พริมมองเขานิ่ง ๆ

น้ำตาไหลลงมาตามแก้มโดยที่เธอไม่รู้ตัว

“ฉันไม่อยากเสียเวลาของเราไปอีกแล้ว”

ภาคินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้เธอ

“เรายังมีเวลาอีกเยอะ”

คำพูดนั้นทำให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ