บทที่ 5 ความลับที่ยังพูดไม่ได้
หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพริมลภัสกับภาคินก็เปลี่ยนไป
ต่อหน้าคนอื่น ทั้งคู่ยังคงเป็นเพียงเจ้านายกับลูกน้อง
ภาคินยังคงเรียกเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ
พริมลภัสยังคงรายงานงานตามหน้าที่
ไม่มีสายตาหวาน ไม่มีคำพูดพิเศษ และไม่มีการแสดงออกที่ทำให้ใครสงสัย
แต่เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง ทุกอย่างกลับแตกต่างออกไป
เช้าวันจันทร์ พริมลภัสกำลังตรวจเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ข้อความจากภาคินมีเพียงประโยคเดียว
“คืนนี้ว่างไหม”
เธอมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบ
“ว่างค่ะ แต่เราไม่ควรเจอกันที่โรงแรม”
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที
“ผมรู้”
“แล้วจะไปที่ไหนคะ?”
“ที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา”
พริมลภัสเผลอยิ้มออกมา
เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มจากข้อตกลงลับ ๆ จะพาไปถึงไหน
แต่เธอรู้ว่าตัวเองกำลังมีความสุขกับมัน
ความสุขที่ไม่ได้รู้สึกมานาน
คืนนั้น ภาคินมารับเธอที่ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากโรงแรมพอสมควร
เขาไม่ได้ขับรถคันที่ใช้ประจำ แต่เลือกใช้รถอีกคันแทน
พริมลภัสมองแล้วอดถามไม่ได้
“คุณเตรียมตัวขนาดนี้เลยเหรอคะ?”
“ผมบอกแล้วว่าเรื่องของเราต้องเป็นความลับ”
เธอยิ้มบาง ๆ
“ดูจริงจังกว่าที่คิดนะคะ”
“เพราะผมไม่อยากเสียคุณไปอีก”
คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ จางลง
สองปีที่แล้ว...
เขาก็เคยพูดแบบนี้
และสุดท้ายเธอก็ยังเป็นคนเดินจากไป
หลังอาหารเย็น ทั้งคู่เดินเล่นอยู่ริมแม่น้ำ
อากาศยามค่ำคืนเย็นสบาย ผู้คนเดินผ่านไปมาโดยไม่มีใครสนใจพวกเขา
พริมลภัสรู้สึกเหมือนได้กลับมาเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอีกครั้ง
ไม่ใช่ลูกน้องของเขา
ไม่ใช่คนรักเก่า
แค่พริมลภัสกับผู้ชายที่เธอยังรัก
ภาคินหยุดเดินแล้วหันมาหาเธอ
“คุณมีความสุขไหม?”
เธอชะงัก
“กับคืนนี้น่ะ”
พริมลภัสมองแม่น้ำตรงหน้า ก่อนตอบเบา ๆ
“ค่ะ”
“ผมก็เหมือนกัน”
เขาขยับเข้ามาใกล้
คราวนี้ไม่มีใครอยู่ใกล้พอที่จะมองเห็นพวกเขาได้ชัด
ภาคินจับมือเธออย่างระมัดระวัง
พริมลภัสไม่ได้ดึงมือออก
เธอกลับกระชับมือของเขาแน่นขึ้นเล็กน้อย
“ภาคิน”
“หืม?”
“คุณเคยคิดไหมว่า ถ้าวันนั้นฉันไม่ไป เราสองคนจะเป็นยังไง?”
เขาเงียบไป
“คิดทุกวัน”
คำตอบนั้นตรงเกินกว่าที่เธอคาด
“แล้วคุณเคยโกรธฉันไหม?”
“เคย”
“มากไหม?”
“มาก”
เขาหยุด ก่อนพูดต่อ
“แต่ที่มากกว่าคือคิดถึง”
พริมลภัสก้มหน้า
เธอรู้สึกเหมือนคำพูดนั้นกำลังทำให้ความลับที่เก็บไว้หนักขึ้นเรื่อย ๆ
ภาคินสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ
“คุณยังมีอะไรที่ไม่ได้บอกผมใช่ไหม?”
เธอนิ่ง
“ไม่มีค่ะ”
เขามองเธออย่างรู้ทัน
“พริม”
“ฉันยังพูดไม่ได้”
“เพราะอะไร?”
เธอถอนหายใจ
“เพราะฉันกลัวว่าถ้าคุณรู้ทุกอย่าง... คุณจะไม่มองฉันเหมือนเดิม”
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ
“ผมไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร”
เขาพูดช้า ๆ
“แต่ผมอยากให้คุณเป็นคนบอกผมเอง เมื่อคุณพร้อม”
พริมลภัสเงยหน้ามองเขา
เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เธอรู้สึกว่า บางทีเธออาจไม่จำเป็นต้องแบกความลับนั้นไว้คนเดียวตลอดไป
แต่เธอยังไม่พร้อม
เพราะความจริงที่เธอเก็บไว้...
ไม่ใช่เรื่องของเธอเพียงคนเดียว
และถ้าภาคินรู้ว่าใครเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องจากเขาไปในวันนั้น
ความรักที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง อาจเปลี่ยนไปตลอดกาล
