บทที่ 6 คนจากอดีตที่กลับมา
เช้าวันรุ่งขึ้น พริมลภัสมาถึงโรงแรมเร็วกว่าปกติ
เธอพยายามทำตัวให้เหมือนทุกวัน แต่ภาพเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด
มือของภาคินที่จับมือเธอ
น้ำเสียงของเขา
และคำถามเกี่ยวกับเหตุผลที่เธอเคยจากไป
ยิ่งเขาแสดงความจริงใจมากเท่าไร ความรู้สึกผิดในใจของเธอก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น
พริมลภัสกำลังเดินผ่านล็อบบี้ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“พริม?”
เธอหยุดเดินทันที
เพียงได้ยินเสียงนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
เมื่อหันกลับไป หญิงสาวในชุดเดรสเรียบหรูยืนอยู่ตรงหน้า
“ไม่คิดว่าจะได้เจอเธอที่นี่”
พริมลภัสมองอีกฝ่ายนิ่ง
“ลลิน...”
ลลินยิ้มบาง ๆ
เธอเป็นคนที่พริมลภัสไม่อยากพบมากที่สุดในตอนนี้
“กลับมาตั้งแต่เมื่อไร?”
“ไม่นาน”
“แล้วภาคินรู้หรือยัง?”
คำถามนั้นทำให้พริมลภัสชะงัก
“รู้แล้ว”
ลลินมองเธออย่างพิจารณา ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังเตือน
“เธอยังเหมือนเดิมนะพริม”
“หมายความว่าไง?”
“ยังเลือกเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว”
พริมลภัสไม่ตอบ
ลลินก้าวเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง
“ฉันคิดว่าเธอจะไม่กลับมาอีกแล้วเสียด้วยซ้ำ”
“ฉันกลับมาเพราะเรื่องงาน”
“แน่ใจเหรอ?”
คำถามนั้นทำให้พริมลภัสนิ่งไป
ลลินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“หวังว่าครั้งนี้เธอคงไม่ทำให้ภาคินต้องเจ็บอีก”
พูดจบ เธอก็เดินจากไป
พริมลภัสยืนอยู่ที่เดิม
คำพูดนั้นเหมือนดึงเธอกลับไปยังเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน
วันที่เธอจำเป็นต้องตัดสินใจจากภาคิน
วันที่เธอต้องยอมให้เขาเกลียด ทั้งที่ตัวเองก็เจ็บไม่แพ้กัน
“พริม”
เสียงของภาคินทำให้เธอหลุดจากความคิด
เขาเดินเข้ามาจากอีกด้านของล็อบบี้
สายตาของเขามองตามหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกไป
“คุณรู้จักลลิน?”
พริมลภัสพยักหน้า
“ค่ะ”
“สนิทกัน?”
“เมื่อก่อนค่ะ”
ภาคินมองหน้าเธอ
“เธอมาทำอะไรที่นี่?”
“ไม่ทราบค่ะ”
เขาไม่ได้ถามต่อ
แต่พริมลภัสรู้ว่าภาคินกำลังสงสัย
ช่วงสาย ลลินเข้าพบภาคินในห้องทำงาน
พริมลภัสไม่รู้ว่าทั้งสองพูดคุยเรื่องอะไร
แต่เมื่อภาคินเดินออกมา สีหน้าของเขากลับเคร่งขรึมกว่าปกติ
เขามองหาเธอทันที
“พริม เข้ามาหาผมหน่อย”
เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้อง
ภาคินปิดประตู
“ลลินถามถึงคุณ”
พริมลภัสกำมือแน่น
“เธอพูดอะไรบ้างคะ?”
“เธอถามว่าคุณกลับมาครั้งนี้เพราะอะไร”
“แล้วคุณตอบว่าอะไร?”
“ผมบอกว่าเป็นเรื่องของคุณ”
เขาหยุด ก่อนเดินเข้ามาใกล้
“แต่ผมอยากรู้จากคุณมากกว่า”
พริมลภัสหลบสายตา
“ภาคิน...”
“เรื่องเมื่อสองปีก่อนเกี่ยวข้องกับลลินใช่ไหม?”
เธอนิ่งสนิท
คำถามนั้นตรงเกินไป
“คุณรู้ได้ยังไงคะ?”
“เพราะเธอพูดบางอย่างกับผม”
หัวใจของพริมลภัสกระตุกวูบ
“เธอพูดว่าอะไร?”
ภาคินไม่ได้ตอบทันที
เขามองเธออยู่นาน ก่อนพูดช้า ๆ
“เธอบอกว่า วันที่คุณจากผมไป ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะคุณหมดรักผม”
พริมลภัสเงยหน้าขึ้นทันที
ความลับที่เธอพยายามซ่อนกำลังถูกเปิดออกทีละน้อย
“แล้วคุณเชื่อเธอเหรอคะ?”
“ผมไม่รู้ว่าควรเชื่อใคร”
เขาขยับเข้ามาใกล้
“แต่ผมรู้ว่าคุณยังไม่บอกความจริงกับผม”
น้ำตาเริ่มคลอในดวงตาของพริมลภัส
เธอพยายามกลั้นมันไว้
“ฉันขอเวลาอีกหน่อยได้ไหม?”
ภาคินมองเธออย่างเจ็บปวด
“ได้”
เขาถอยออกมา
“แต่พริม... อย่าปล่อยให้ผมต้องรู้ความจริงจากคนอื่น”
เธอพยักหน้า
เมื่อเดินออกจากห้องทำงาน พริมลภัสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่ได้บันทึกชื่อ
ข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว
“ถ้าไม่อยากให้ภาคินรู้ความจริง อย่าเข้าใกล้เขาอีก”
เธอยืนนิ่งอยู่กลางทางเดิน
มือเย็นเฉียบ
เพราะเธอรู้ทันทีว่า...
คนที่ส่งข้อความนี้ ไม่ใช่ลลิน
และคนคนนั้นกำลังกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง
