บทที่ 7 ข้อความจากคนที่เธอหวาดกลัว
พริมลภัสอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
“ถ้าไม่อยากให้ภาคินรู้ความจริง อย่าเข้าใกล้เขาอีก”
มือของเธอสั่นเล็กน้อย
ผ่านมาสองปีแล้ว
เธอคิดว่าทุกอย่างจบไปแล้ว
คิดว่าความลับที่เธอเก็บเอาไว้จะถูกฝังอยู่กับอดีตตลอดไป
แต่ตอนนี้มันกลับมาอีกครั้ง
และครั้งนี้มันไม่ได้ขู่เธอเพียงคนเดียว
มันกำลังขู่ว่าจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคิน
พริมลภัสกดโทรออกไปยังหมายเลขนั้น
เสียงสัญญาณดังอยู่หลายครั้ง ก่อนจะถูกตัดสาย
เธอลองโทรอีกครั้ง
คราวนี้ปลายสายปิดเครื่องไปแล้ว
“ใครกัน...”
เธอพึมพำกับตัวเอง
“คุณพริม”
เสียงพนักงานเรียกจากด้านหลังทำให้เธอรีบเก็บโทรศัพท์
“คะ?”
“คุณภาคินให้มาตามค่ะ”
พริมลภัสพยักหน้า ก่อนเดินไปยังห้องทำงานของเขา
ทันทีที่เปิดประตู เธอก็เห็นภาคินยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เขาหันกลับมา
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“เปล่าค่ะ”
“แน่ใจ?”
“ค่ะ”
ภาคินมองเธออย่างไม่เชื่อ
“คุณโกหกผมไม่เก่งเลยนะ”
คำพูดนั้นทำให้เธอใจหาย
เหมือนย้อนกลับไปในวันแรกที่ได้พบกันอีกครั้ง
“ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ”
ภาคินเดินเข้ามาใกล้
“ถ้ามีใครทำอะไรคุณ บอกผม”
“ไม่มีใครทำอะไรค่ะ”
“พริม”
น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น
“ผมไม่อยากเห็นคุณต้องรับทุกอย่างไว้คนเดียวอีกแล้ว”
เธอหลบสายตา
คำพูดนั้นทำให้เธออยากบอกความจริงทั้งหมด
แต่เธอยังทำไม่ได้
ถ้าภาคินรู้ว่าเมื่อสองปีก่อนเกิดอะไรขึ้น เขาอาจต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เธอพยายามปกป้องเขาออกมาตลอด
“ฉันสัญญาว่าถ้ามีอะไร ฉันจะบอกคุณ”
ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ผมจะถือคำพูดนั้น”
เขายื่นมือมา
พริมลภัสมองมือของเขา ก่อนวางมือลงอย่างช้า ๆ
เขากระชับมือเธอไว้
ความอบอุ่นนั้นทำให้ความกลัวในใจของเธอลดลงเล็กน้อย
แต่เพียงไม่กี่วินาที โทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น
เขาปล่อยมือเธอแล้วรับสาย
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“ที่ไหน?”
เขาฟังปลายสายอยู่ครู่หนึ่ง
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ภาคินวางสาย
“เกิดอะไรขึ้นคะ?”
“มีคนมาถามหาคุณที่ด้านหน้าโรงแรม”
พริมลภัสหน้าซีด
“ผู้ชายหรือผู้หญิงคะ?”
“ผู้ชาย”
เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเย็นลงทันที
ภาคินสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ
“คุณรู้จักเขา?”
พริมลภัสนิ่ง
ก่อนส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
ภาคินไม่ได้ซักต่อ แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยทันที
“อย่าให้ผู้ชายคนนั้นเข้ามาในโรงแรม”
เขาหันกลับมามองเธอ
“คุณอยู่ในห้องนี้”
“แล้วคุณจะไปไหน?”
“ผมจะลงไปดูเอง”
“ไม่ค่ะ”
เธอจับแขนเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
ภาคินก้มมองมือของเธอ
“คุณกลัว?”
พริมลภัสเม้มริมฝีปาก
สุดท้ายเธอก็ยอมรับ
“ค่ะ”
ภาคินกลับเข้ามายืนตรงหน้าเธอ
“งั้นผมจะไม่ไปไหน”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“จนกว่าคุณจะบอกผมว่า คุณกำลังกลัวใคร”
พริมลภัสเงียบ
น้ำตาเอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เธอรู้แล้วว่าไม่สามารถหนีเรื่องนี้ได้ตลอดไป
แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
ข้อความใหม่ปรากฏบนหน้าจอ
“ฉันเตือนเธอแล้ว”
พริมลภัสตัวชา
ภาคินเห็นข้อความนั้น
“ใครส่งมา?”
เธอรีบดับหน้าจอ
แต่ไม่ทันแล้ว
ภาคินมองเธอนิ่ง
“พริม...”
ครั้งนี้เธอรู้ว่าไม่มีทางปิดบังเขาได้อีก
และสิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็คือ...
คนจากอดีตไม่ได้กลับมาเพียงเพื่อทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับภาคิน
แต่กำลังจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดที่เธอพยายามซ่อนมาตลอดสองปี
