บทที่ 8 ความจริงที่เกือบหลุดออกมา
ภาคินยังคงมองโทรศัพท์ในมือของพริมลภัส
เขาไม่ได้แย่งมันไปดู
แต่สายตาที่มองเธอทำให้เธอรู้ว่า เขาเห็นข้อความนั้นชัดเจนแล้ว
“ใครส่งมา?”
เสียงของเขานิ่ง แต่จริงจังกว่าทุกครั้ง
พริมลภัสกำโทรศัพท์แน่น
“ฉันไม่รู้ค่ะ”
“ไม่รู้ แต่เขารู้เรื่องของคุณ?”
เธอเงียบ
ภาคินถอนหายใจ ก่อนลดน้ำเสียงลง
“พริม ผมไม่ได้จะบังคับคุณให้เล่าทุกอย่างตอนนี้”
เธอเงยหน้าขึ้น
“แต่ถ้ามีใครกำลังข่มขู่คุณ ผมต้องรู้”
คำว่า ข่มขู่ ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง
“เขาไม่ได้ขู่ฉันเป็นครั้งแรกค่ะ”
ภาคินนิ่งไป
“หมายความว่า?”
พริมลภัสเม้มริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจเล่าเพียงบางส่วน
“ก่อนที่ฉันจะกลับมาที่นี่ ฉันได้รับข้อความแปลก ๆ หลายครั้ง”
“แล้วคุณไม่บอกผม?”
“ฉันคิดว่ามันคงจบไปแล้ว”
“แต่ตอนนี้มันกลับมาแล้ว”
เธอพยักหน้า
ภาคินเดินเข้ามาใกล้ แล้ววางมือบนไหล่เธออย่างอ่อนโยน
“คุณไม่ต้องรับมือกับมันคนเดียว”
พริมลภัสมองเขา
“ถ้าฉันบอกคุณทั้งหมด คุณอาจจะเกลียดฉัน”
“ผมเคยโกรธคุณมาแล้วสองปี”
เขาพูดตรง ๆ
“แต่ผมไม่เคยเลิกรักคุณ”
ดวงตาของเธอสั่นไหว
เธออยากบอกความจริงเหลือเกิน
อยากบอกว่าเหตุผลที่เธอจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก
แต่เพราะเธอถูกบังคับให้เลือกทางที่คิดว่าจะปกป้องเขาได้
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทั้งคู่ผละออกจากกันทันที
“คุณภาคินครับ”
เสียงพนักงานรักษาความปลอดภัยดังจากด้านนอก
“ผู้ชายคนนั้นกลับไปแล้วครับ แต่เขาฝากของบางอย่างไว้”
ประตูเปิดออก
พนักงานยื่นซองสีขาวให้ภาคิน
ไม่มีชื่อผู้ส่ง
ภาคินเปิดซองอย่างระมัดระวัง
ด้านในมีเพียงรูปถ่ายหนึ่งใบ
ทันทีที่พริมลภัสเห็นภาพนั้น สีหน้าของเธอก็ซีดลง
มันเป็นภาพเมื่อสองปีก่อน
ภาพวันที่เธอยืนอยู่หน้าอาคารแห่งหนึ่ง
และด้านหลังของภาพมีข้อความเขียนด้วยลายมือ
“ครั้งนี้เธอหนีไม่ได้แล้ว”
ภาคินหันมามองเธอ
“นี่คือวันที่คุณจากผมไปใช่ไหม?”
พริมลภัสไม่ตอบ
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา
“พริม”
เธอหลับตา
“ใช่ค่ะ”
เป็นครั้งแรกที่เธอยอมรับเรื่องนี้กับเขา
ภาคินมองรูปถ่ายอีกครั้ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ใครอยู่ในภาพนี้กับคุณ?”
เธอส่ายหน้า
“ฉันบอกไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะถ้าคุณรู้ เขาจะไม่หยุดแค่ส่งข้อความ”
ภาคินวางรูปลงบนโต๊ะ
“งั้นก็ให้เขามาหาผม”
“ไม่ได้!”
เธอรีบจับแขนเขา
“คุณไม่รู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน”
“แต่ผมรู้ว่าคุณกำลังกลัว”
เขาหันกลับมามองเธอ
“และผมจะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับเขาคนเดียว”
พริมลภัสมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
ตลอดสองปีที่ผ่านมา เธอพยายามปกป้องเขาด้วยการเดินจากไป
แต่ตอนนี้ผู้ชายคนเดิมกลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
พร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างไปกับเธอ
เธอขยับเข้าไปหาเขา ก่อนซบหน้าลงบนอกอย่างหมดแรง
ภาคินกอดเธอไว้แน่น
ไม่มีคำพูดใดในตอนนั้น
มีเพียงความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
และในขณะที่พริมลภัสหลับตา เธอก็รู้ว่าเวลาของความลับกำลังจะหมดลง
เพราะคนที่เธอหวาดกลัวมาตลอดสองปี...
กำลังจะกลับเข้ามาในชีวิตของเธออย่างเต็มตัว
