บทที่ 9 เงาของอดีตที่ย้อนคืน
เช้าวันต่อมา พริมลภัสตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้ง
ภาพถ่ายใบนั้นยังคงติดอยู่ในความคิด
เธอรู้ดีว่าเรื่องที่พยายามฝังไว้กำลังจะถูกเปิดเผยทีละน้อย
และสิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุดไม่ใช่คนที่กำลังตามหาเธอ
แต่คือวันที่ภาคินรู้เหตุผลทั้งหมดที่เธอเคยทิ้งเขาไป
เมื่อมาถึงโรงแรม ภาคินกำลังยืนคุยกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยอยู่บริเวณล็อบบี้
เมื่อเห็นเธอ เขาก็เดินเข้ามาทันที
“เมื่อคืนหลับไหม?”
“ไม่ค่อยค่ะ”
เขามองใบหน้าของเธอด้วยความเป็นห่วง
“ผมให้คนดูแลทางเข้าออกของโรงแรมเพิ่มแล้ว”
“ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”
“ต้องทำ”
คำตอบของเขาชัดเจน
“ผมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่ผมจะไม่ประมาท”
พริมลภัสเงียบไป
เธอรู้ว่าภาคินกำลังพยายามปกป้องเธอ
แต่ยิ่งเขาเข้ามาใกล้เรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
“ภาคิน”
“ครับ?”
“ถ้าวันหนึ่งคุณรู้ว่าที่ผ่านมาฉันปิดบังอะไรคุณไว้...”
เธอหยุดพูด
“คุณจะยังเชื่อฉันไหม?”
ภาคินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“ผมอาจโกรธ”
คำตอบนั้นทำให้เธอเจ็บขึ้นมา
แต่เขาพูดต่อ
“แต่ผมจะฟังเหตุผลของคุณก่อน”
พริมลภัสหลบสายตา
“ขอบคุณค่ะ”
ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
หมายเลขที่ไม่รู้จัก
เธอมองหน้าจออย่างลังเล
ภาคินเห็นสีหน้าของเธอ
“รับเถอะ”
พริมลภัสกดรับสาย
ไม่มีเสียงพูดจากปลายสาย
มีเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ
“ใครคะ?”
เงียบ
เธอกำโทรศัพท์แน่น
“ถ้าคุณต้องการอะไร พูดมาเลยค่ะ”
ปลายสายหัวเราะเบา ๆ
จากนั้นเสียงผู้ชายก็ดังขึ้น
“เธอยังไม่บอกเขาอีกเหรอ?”
พริมลภัสหน้าซีด
“คุณเป็นใคร?”
“คนที่รู้จักเธอดีกว่าที่ภาคินรู้จัก”
เธอหันไปมองภาคิน
เขาเห็นสีหน้าของเธอแล้วจึงขยับเข้ามาใกล้
“ถ้าเธอยังอยากให้เขาปลอดภัย อย่าเล่าเรื่องในคืนนั้น”
สายถูกตัดไป
พริมลภัสยืนนิ่ง
ภาคินมองเธอ
“คืนนั้นคืออะไร?”
เธอไม่ตอบ
“พริม”
เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง
“ผมไม่อยากบังคับคุณ แต่ผมต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
น้ำตาของเธอเริ่มไหล
“เมื่อสองปีก่อน... ฉันไม่ได้เดินจากคุณไปเพราะฉันอยากไป”
ภาคินนิ่ง
“แล้วเพราะอะไร?”
เธอกำลังจะตอบ
แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เพราะเธอไม่มีทางเลือกไง”
ทั้งคู่หันกลับไปพร้อมกัน
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา
พริมลภัสจำเขาได้ทันที
ใบหน้าที่เธอพยายามลืมมาตลอดสองปี
“คุณ...”
ภาคินมองชายคนนั้น ก่อนหันกลับมามองเธอ
“รู้จักกัน?”
พริมลภัสไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ชายคนนั้นยิ้ม
“ไม่ได้เจอกันนานนะ พริม”
ภาคินขยับมายืนด้านหน้าเธอทันที
“คุณเป็นใคร?”
ชายคนนั้นมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน
“ถ้าคุณอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงทิ้งคุณไปเมื่อสองปีก่อน...”
เขาหยุดเล็กน้อย
“ถามเธอสิ”
พริมลภัสหลับตาลง
ในที่สุด...
อดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอดก็กลับมายืนอยู่ตรงหน้า
และครั้งนี้ เธอไม่สามารถหนีมันได้อีกแล้ว
