บทที่ 1 บทที่ 1..ตาลุงข้างบ้าน
“ป๊อกๆๆๆ”
“อี๊ดดดดด..ตึ๊บๆๆๆ”
“โอ๊ย!...นี่มันอะไรกันนักกันหนา..สงครามลุกลามมาถึงเมืองไทยแล้วหรือไง? ช่างไม่เกรงอกเกรงใจคนที่เพิ่งจะได้เข้านอนเมื่อตอนฟ้าสางอย่างฉันมั่งเลย คิดหรือว่าคนสมัยนี้มีแค่มนุษย์เงินเดือนที่เช้ามาต้องแต่งตัวออกจากบ้าน แล้วปิดบ้านไว้ ให้ไอ้คนข้างบ้านมันจะทำเสียงรบกวนยังไงก็ได้เหรอฮะ!!”
อาลิมาบ่นพร้อมกับมุดศีรษะลงไปใต้หมอน หญิงสาวเพิ่งจะได้นอนเอาเมื่อตอนฟ้าสาง เพราะต้องรีบปั่นต้นฉบับนิยายรักดราม่า ที่คนเขียนก็เขียนไปร้องไห้ไป ทำเอาตาบวมตุ่ย หวังเพียงอย่างเดียวว่าปุ่มจบจะสร้างปาฏิหาริย์ให้เธอได้ชุ่มชื่นหัวใจบ้าง แต่ดูเหมือนว่า คนข้างบ้านจะไม่ได้รู้สึกรู้สากับการรบกวนเพื่อนบ้านเลยสินะ ถ้าไม่เกรงใจกันขนาดนี้ ก็ไฝว์กันสักตั้งเลยดีกว่าไหม?
“งานก็ไม่แมส...แฟนก็ไม่มี จะนอนสบาย ๆก็ยังมีคนมารบกวนอีก ฉันไม่รู้ว่าจะมีตาลุงหรือยัยป้าข้างบ้านที่ไหนมาซื้อบ้านข้างๆเร็วขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าจะไม่เกรงใจกันแบบนี้แม่จะซื้อทั้งสองหลังให้มันรู้แล้วรู้รอดไปแล้ว ทีแรกกะจะซื้อบ้านเดี่ยวก็ไม่ตอบโจทย์เพราะอยู่คนเดียว บ้านแฝดขนาดสามห้องนอน สามห้องน้ำก็กำลังดี ทำเป็น ห้องนอนห้องหนึ่ง ห้องทำงานห้องหนึ่ง อีกห้องหนึ่งเป็นห้องนอนแขกเผื่อมีญาติมา
(แต่แค่เผื่อนะยะยังไม่เคยมีมาหรอก)
“อี๊ดดด...ป๊อกๆๆๆ”
เสียงสว่านเจาะกับเสียงตอกตะปูยังคงดังสลับกันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ในที่สุดไรท์ลิมานักเขียนระดับตัวแม่ตัวมัมที่ทำรายได้เดือนละ 6 หลักปลายๆก็สิ้นสุดความอดทน นางสลัดผ้าห่มไหมน้ำแข็งราคาแพงระยับออกจากร่าง กระชากประตูให้เปิดด้วยความหัวเสียขั้นสุดก่อนจะเดินลงส้นเท้าลงมาชั้นล่าง ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวน จนลืมไปว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในชุดที่พร้อมจะเจอผู้คนเลยสักนิด เพราะเธอยังอยู่ในชุดนอนผ้าซาตินบางเบาสีดำ...ข้างใบปราศจากแพนตี้และโนบรา...ไรท์สาวหลับหูหลับตาก Doorlock แล้วเปิดประตูออกไป ก่อนที่จะไปเกาะรั้วกั้นระหว่างบ้านตนกับคู่กรณี แล้วตะเบ็งเสียงเรียก
“คุณ...คุณที่มาอยู่ใหม่เนี่ยออกมาคุยกันหน่อยซิ!...นี่ใจคอจะไม่ให้เพื่อนบ้านได้พักได้ผ่อนกันเลยหรือไง ฉันได้ยินคุณเจาะมาเป็นชั่วโมง ๆแล้วนะเมื่อไหร่จะเสร็จตามมารยาทแล้วควรจะบอกกล่าวเพื่อนบ้านก่อนไม่ใช่เหรอเพื่อจะได้ไม่เป็นการรบกวนกัน”.....เธอก่นด่าออกไปอย่างไม่ต้องเกรงใจคืนไปบ้าง ทันใดนั้นประตูบ้านคู่กรณีก็เปิดออก ปรากฏชายคนหนึ่ง ที่ดูจากการแต่งตัวแล้วก็ดูดีไม่ไก่กาเลยทีเดียว ดู ๆ แล้วก็น่าจะอายุมากกว่าเธอไปหลายปีทีเดียวเพราะ อาลิมาเองเพิ่งจะฉลองครบรอบ 24 ปีไปหมาดๆ โดยการกินเค้กและปั่นต้นฉบับไปด้วยตามประสาคนโสด ยังไม่พอยังเป็น Introvert อีกต่างหาก เพราะฉะนั้นการอยู่กับบ้านนั้นคือความสุข แค่หิวก็กดสั่งเดลิเวอรีที่มีให้เลือกกินทั้งของคาวของหวาน ชายหนุ่มหน้ามน..ผู้หล่อเหลา เดินมาพร้อมกับการกล่าวขอโทษขอโพยเธอ
“สวัสดีครับ ผมปกรณ์ เรียกผมกรณ์ก็ได้ครับ เป็นเพื่อนบ้านใหม่เพิ่งจะย้ายเข้ามาวันนี้เอง และต้องขอโทษที่รบกวนเวลานอนของเพื่อนบ้านนะครับ และได้เสียมารยาทไปจริง ๆ ที่ไม่ได้แจ้ง เพราะคิดว่าคงออกไปทำงานแล้วจึงได้เลือกเวลานี้เพื่อขนย้ายของเข้าบ้านครับ”
“รถอยู่!!..คุณมองไม่เห็นหรือไง..แล้วรู้ไว้ด้วยว่าคนหนุ่มสาววัยรุ่นเขาไม่จำเป็นต้องเป็นมนุษย์เงินเดือนที่ต้องขับรถฝ่ารถติดไปทำงานตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เพื่อเงินเดือนตายตัวหมื่นกว่าสองหมื่นหรอกนะ เคยได้ยินไหมคำว่า Work from home น่ะชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร แต่สายตาเขาที่มองมา ทำเอาคนที่พกความมั่นใจเกินร้อยอย่างไรท์อาลิมา ต้องก้มลงมองสำรวจตัวเองทันที ไม่แปลกใจเลยว่าปฏิกิริยาคู่กรณีจะเป็นแบบนั้น หญิงสาวรีบยกแขนสองข้างขึ้นมากอดตัวเองทันที ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ทันละ..ก็ตาม
“กรี๊ดดด!!..ไอ้คนลามก ระวังเถอะฉันจะควักลูกตานายออกมากระทืบเล่น” ว่าแล้วก็วิ่งปรู๊ดกลับเข้าบ้านด้วยความเร็ว กว่าตอนที่เธอมาหลายเท่านัก เมื่อเข้าไปในบ้านก็แทบจะตีอกชกนม..เอ๊ยชกลม ที่รีบร้อนเกินไปจนแทบจะเปิดเผยร่างกายให้คนลามกเห็นตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้า ดีนะที่ลมไม่พัดกระโปรงจนเปิด ไม่อย่างนั้นคงต้องขายบ้านหนีกันทีเดียว เพราะอยู่คนเดียวก็จะแต่งตัวสบาย ๆ (เกินไป)แบบนี้แหละ
เมื่อคิดว่าไหน ๆก็คงจะนอนต่อไปไม่ได้แล้ว มันคงจะหลับตาไม่ลงแม้ว่าคนข้างบ้านจะเลิกทำการทุกสิ่งอย่างไปแล้วก็ตาม...หญิงสาวเดินไปยังเคาน์เตอร์เปิดลิ้นชักหยิบแคปซูลกาแฟยี่ห้อดังรสโปรด Americano ใส่เข้าไปยังเครื่องชง ที่ราคาเหยียบแสน เธอหยิบแก้วมัคสีขาวมุกมารองตรงช่องจ่าย แล้วเพียงแค่ใช้ปลายนิ้วสัมผัส เครื่องก็ทำงานทันที
เสียงครางเบา ๆออกมาจากตัวเครื่องไม่ได้สร้างความรำคาญใดให้กับนักเขียนสาว เพียงไม่กี่วินาทีน้ำสีน้ำตาลทองก็ไหลลงถ้วยส่งกลิ่นอโรมาหอมกรุ่น ทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย เมื่อเครื่องหยุดทำงาน น้ำสีน้ำตาลทองอำพันมีครีมมี่ลอยหน้า ทำให้ใบหน้าที่บึ้งตึงผ่อนคลายลงได้ถนัดอาลิมา ยกถ้วยกาแฟขึ้นสูดดมก่อนที่จะเป่าเบา ๆสองทีแล้วจิบมันเบา ๆ ก่อนจะเผยอยิ้มต้อนรับความสุข
"เอาวะ...ในเมื่อจะไม่ได้นอนแล้วก็ปั่นนิยายตอนจบพร้อมตอนพิเศษให้รีดอันเป็นที่รัก ที่ทั้งโหลดและเปย์โดเนทให้เธอ เดือน ๆก็ไม่ใช่น้อย ๆ เมื่อตัดสินใจดังนั้น นักเขียนสาวสวยและรวยมากอย่างเธอก็เดินโยกย้ายส่ายสะโพกขึ้นบันได ตรงไปยังห้องทำงานที่อยู่อีกฟากของบ้านที่ไม่ได้แชร์ผนังกับคนข้างบ้าน
