บทที่ 2 บทที่ 2 แอบส่องลุงข้างบ้าน

นักเขียนสาวสวยและรวยมากอย่างเธอก็เดินโยกย้ายส่ายสะโพกขึ้นบันได  ตรงไปยังห้องทำงานที่อยู่อีกฟากของบ้านที่ไม่ได้แชร์ผนังกับคนข้างบ้าน  ทันทีที่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวแพง เพราะเธอต้องสรรหาของที่ดีที่สุด เพื่อดูแลสุขภาพตัวเอง  เพื่อให้อยู่ดีสบายจะได้ทำงานหาเงินไปอีกนาน ๆเธอเปิด MacBook แล้วเชื่อมต่อไปยังจอขนาด 42 นิ้วเพื่อความสบายตา ก่อนจะนั่งอ่านตอนรองจบ เพื่อที่จะได้เขียนตอนจบต่อไปให้ลื่นไหล พร้อมกับจิบกาแฟไปด้วย ใช้เวลาไปครึ่งค่อนวันเขียน ๆ ลบ ๆ  ในที่สุดตอนจบก็เรียบร้อยก่อนที่จะอัปลงแล้วตั้งเวลาไว้ที่ 17.05 น. นั่นเป็นเวลาอีกสามชั่วโมงต่อจากนี้ เมื่อปิดคอมเสร็จ เสียงท้องร้องประท้วงดังโครกคราก จึงรู้ว่าเธอยังไม่ได้ทานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย นอกจากกาแฟถ้วยเดียว

อาลิมาเดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นสองประตู ที่แบ่งโซนไว้อย่างเป็นระเบียบ เธอหยิบอะโวคาโด ออกมาหนึ่งลูก โยเกิร์ตถ้วยหนึ่ง เมล็ดเจียที่แช่ไว้แล้ว หยิบผักสลัดที่เธอจัดใส่กล่องไว้เป็นชุด ๆ ออกมา  เวลาที่เธอไปซื้อของมักจะยอมเสียเวลาวันหนึ่งเพื่อจัดระเบียบสิ่งของต่างๆให้เรียบร้อยเพื่อง่ายแก่การใช้ชีวิต  หยิบนมและไข่สองฟอง ทำไข่คนอย่างว่องไว  เพียงไม่นานอาหารเพื่อสุขภาพของสาวสวยก็เสร็จสิ้น

ในระหว่างที่ทานอาหาร เธอก็ไถไอแพดไปด้วย เพื่อเช็กเรตติ้งตามแพลตฟอร์ม ต่าง ๆ ที่เธอลงนิยายไว้  คำชมของนักอ่านมันเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจ แต่เมื่อไปเห็นนักอ่านอีกคนก็ทำเอาไรท์สาวถึงกับมือสั่น ส้อมหลุดมือตกกระทบจานดังเคล็ง

“จะใส่มาทำห่าอะไรวะ  ไอ้พับๆๆเนี่ย อ่านแล้วไร้อารมณ์”

“ nc กี่เรื่องต่อกี่เรื่องก็เหมือนๆกัน จนเดาได้ละ  หัดไปหาประสบการณ์มั่งนะ” (ก็ยังคงเป็นนักอ่านท่านเดิม)

“หื้อๆๆๆ...แกรบูลลี่ฉัน...ไอ้พับๆๆๆนี่น่ะใครๆเขาก็ใส่กัน แกจะไม่ให้ฉันใส่จะให้ใส่ ป๊อกๆๆหรือไงเล่าไอ้ฟายยยย” เธอไม่ได้ตอบเมนต์ไปแบบนั้นหรอก เพียงแค่ด่ากับตัวเอง  บ่นไปน้ำตาก็ไหลออกมา..

“จะให้ฉันไปหาประสบการณ์จากไหน..ตั้งแต่เป็นตัวเป็นตนก็ทำงานหาเงินงก ๆ แฟนก็ไม่เคยจะมีกับเขา แม้ปลายเล็บยังไม่เคยได้แตะผู้ชายเลย  เธอเป็นเด็กกำพร้า ต้องวางแผนอนาคตให้ตัวเองไม่ลำบาก การทำงานคือความสุขของเธอ ที่รองลงมาจากการกิน..แต่ก็ช่างปะไร อยากซัมติงเมื่อไหร่ก็แค่ไปที่บาร์โฮส  (ถ้าอยากอะนะ)

หลังจากที่อาลิมาจัดการกับมื้ออาหารแรกของวัน และพักผ่อนชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดพิลอาทิสสำหรับออกกำลังทำโยคะ  เพื่อยืดเส้นสายเพราะในแต่ละวันเธอจะใช้เวลาในการนั่งทำงานหลายชั่วโมง...หลังจากนั้นก็ขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวมานั่งลุ้นว่าการปล่อย e-book ชั่วโมงแรกจะได้กี่โหลด

โดยปกติแล้วชั่วโมงแรกก็เหยียบพันแล้ว หญิงสาว เปิดน้ำใส่อ่าง หยดน้ำมันหอมระเหยกลิ่นกุหลาบบิชอปคาสเทิล และสบู่เหลวกลิ่นเดียวกัน จนห้องน้ำหอมฟุ้ง  หญิงสาวหย่อนกายลงไป นำผ้าผืนเล็กชุบน้ำอุ่นมาปิดตาก่อนจะฮัมเพลง "Moonlit Floor"  ของลิซ่าไปด้วย การอาบน้ำกินเวลาไปชั่วโมงเศษ ก่อนที่จะออกมาจากห้องน้ำแล้วเดินไปยัง walk-in closet  ที่แยกกันเป็นสัดส่วน  เธอหยิบชุดเซตสีครีม เป็นเสื้อยืดขนาดพอดีตัว และกางเกงยืดเนื้อนุ่มใส่สบาย หลังจากทาครีมทั้งหน้าและตัวแล้วตามด้วยลิปกลอสเพื่อริมฝีปากสุขภาพดี  ก่อนจะยังคงฮัมเพลงลงบันไดมา แต่แล้วก็พลันได้ยินเสียงที่ดังมาจากนอกบ้าน คาดว่าน่าจะเป็นริมรั้วนั่นแหละ

“มานี่!...กลับมาเร็ว ๆ..ได้ยินไหมสตี๊ส”

“มานี่มา ๆ ๆ เร็ว”

“เสียงใครมาเรียกอยู่นอกบ้าน...หรือว่าจะเป็นไอ้โรคจิตนั่นอีก”...คิดได้ดังนั้นก็หันซ้ายหันขวา ก่อนจะหยิบที่ช็อตไฟฟ้ามาจากเคาน์เตอร์ก่อนจะย่อง ๆ ไปเปิดประตูอย่างเบามือ 

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเธอคือตาลุงข้างบ้านหน้าตาหล่อเหล่อยู่ในชุดออกกำลังกาย เนื้อตัวยังคงชุ่มไปด้วยเหงื่อ  แต่ที่สะดุดตาไปกว่านั้นคือ  แมวสก็อตติช โฟลด์ (Scottish Fold)   ดูจากสีของมันน่าจะเป็นสีหายาก

ทั้งตัวเป็นสีโอวัลตินตัวอ้วนปุย มันอยู่ห่างจากรั้วเข้ามาทางบ้านเธอราวเมตร ใกล้ๆกับกระถางดอกกุหลาบ แต่ก็ไม่ไกลรถมินิคูเปอร์ของเธอเท่าใดนัก  ก่อนจะทันได้พูดอะไรปกรณ์ชิงพูดออกมาก่อน

“เอ่อ..เจ้าสตี๊สมันหลุดออกไปน่ะครับ..ผมพยายามจะเรียกมันกลับ  มันก็ไม่ยอมกลับมิหนำซ้ำยังเดินเข้าไปไกลกว่าเดิมอีก” อาลิมาไม่ได้ตอบว่าอะไร  แต่เธอย่อตัวลงนั่งห่างจากเจ้าเหมียวตัวอ้วนที่บัดนี้มันทำหน้ายู้เหมือนเจ้าคุณปู่กำลังโกรธยังไงยังงั้น  แต่พอเธอยื่นมือออกไป มันก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับเอาหัวถูไถกับมือเรียวสวย 

“แง้ว!...แง้ว!. ใบหน้ายู้ๆของมันก็คลายลงทันที

“ว่าไงสตี๊ส!..มาทักทายเพื่อนใหม่หรือ  ยินดีที่ได้รู้จักนะ  แต่วันนี้จะมืดแล้วกลับบ้านไปก่อนวันหลังค่อยมาใหม่ “... ว่าแล้วเธอก็ส่งเจ้าแมวอ้วนข้ามรั้วคืนไปให้เจ้าของ

“ขอบคุณนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ..กล่าวพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆแล้วเดินเข้าบ้านไป..อาลิมานั่งลงที่โซฟาดูดวิญญาณ ก่อนจะหยิบไอแพดที่ยังคงเปิดเครื่องสแตนด์บายไว้ขึ้นมา  แล้วกดเข้าไปดูแอปขายนิยายของเธอ แต่แล้วก็ต้องทำหน้ามุ่ย

“มันเกิดอะไรขึ้นกันนี่..ทำไมยอดโหลดไม่ถึงยี่สิบเล่มมันต้องมีอะไรผิดพลาดสักอย่างสิ” เมื่อเลื่อนไปดูเมนต์  ก็เจอคอมเมนต์ที่ขัดใจคนอ่านอีกแล้ว ไม่ใช่แค่คอมเมนต์เดียวหลายคอมเมนต์ด้วย  แม้จะมีติ่งของหล่อนมาให้กำลังใจบ้าง แต่ความคาดหวังของเธอที่มี มันพังทลายลงไปในพริบตา เธอวางไอแพดลงด้วยอาการหมดเรี่ยวแรง นอนแผ่หลาบนโซฟาด้วยความเซ็ง