บทที่ 6 บทที่ 6 เสิร์ฟสเต็กให้คุณอาถึงบ้าน

"เอาล่ะ หวังว่าจะถูกปากตาลุงข้างบ้านนะ"

 เธอพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะจัดการครอบจานด้วยฝาแก้วใสกันฝุ่น แล้วเดินถือจานสเต๊กแซลมอนกลิ่นหอมฉุยตรงไปยังประตูบ้าน

เมื่อก้าวออกมายืนอยู่หน้ารั้วบ้านแฝดที่กั้นระหว่างพื้นที่ของเธอและเขา อาลิมาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดกริ่ง

"ติ๊งต่อง..."

ยืนรอเพียงไม่กี่อึดใจ ประตูบ้านของเขาก็เปิดออก ปกรณ์ปรากฏตัวในชุดอยู่บ้านที่ทำเอาคนมองถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย เขาไม่ได้ใส่สูทเนี้ยบกริบเหมือนเมื่อเช้าแสดงว่าคงกลับมาถึงบ้านพักใหญ่แล้ว  

เขาสวมเพียงเสื้อยืดคอวีสีขาวเนื้อผ้าบางเบาที่แนบไปกับแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เห็นเป็นลอนจางๆ จับคู่กับกางเกงวอร์มสีเทาหลวมๆ ผมที่เคยเซ็ตทรงอย่างดีบัดนี้ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย

ดูเซอร์ๆ แต่อบอุ่นและหล่อเหลาทำลายล้างขั้นสุด!

"อ้าว คุณลิมา มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ?"

เสียงทุ้มเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกไปหนึ่งจังหวะ

"เอ่อ... คือว่า..."  อาลิมาดึงสติกลับมา ยื่นจานสเต๊กใบโตไปตรงหน้าเขา

 "ฉันทำสเต๊กปลาแซลมอนมาให้น่ะค่ะ ถือเป็นการตอบแทนสำหรับซุปแก้แฮงก์เมื่อเช้า หวังว่าคุณจะทานได้นะคะ"

ดวงตาคมกริบของปกรณ์มองจานอาหารสลับกับใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นกว่าเดิม

"โอโห น่าทานมากเลยครับ กลิ่นหอมมากเลย ผมกำลังหิวอยู่พอดี... เข้ามาข้างในก่อนสิครับ"

"เอ่อ จะดีเหรอคะ ฉันแค่เอามาส่ง..."

"เข้ามาเถอะครับ เจ้าสตี๊สมันบ่นคิดถึงคุณอยู่พอดีเลย"

เขาใช้แมวมาอ้างหน้าตาเฉย พร้อมกับเบี่ยงตัวเปิดทางให้เธอเดินเข้าไป

เมื่อก้าวเข้ามาในตัวบ้านของเขา อาลิมาก็อดไม่ได้ที่จะกวาดสายตาสำรวจ การตกแต่งภายในของบ้านเขาแตกต่างจากบ้านของเธออย่างสิ้นเชิง

 บ้านของเธอจะมีความโคซี่ โทนสีอบอุ่นสไตล์ผู้หญิง แต่บ้านของเขาเป็นสไตล์

โมเดิร์นลอฟท์ เน้นสีโทนเทา ดำ และไม้สีเข้ม ดูสะอาดตา เป็นระเบียบเรียบร้อย และมีกลิ่นหอมสะอาดๆ แบบผู้ชายลอยอวลอยู่ทั่วบริเวณ

"แง้ว~" เสียงเจ้าแมวอ้วนสีโอวัลตินร้องทักทาย มันเดินเตาะแตะเข้ามาพันแข้งพันขาอาลิมาอย่างออดอ้อน จนเธอต้องย่อตัวลงไปเกาคางให้มันด้วยความหมั่นเขี้ยว

"ดูเหมือนมันจะชอบคุณมากเลยนะ ปกติมันหยิ่งจะตายไป"

 ปกรณ์พูดกลั้วหัวเราะ ขณะรับจานสเต๊กจากมือเธอไปวางที่โต๊ะอาหารกระจกตัวสวย "นั่งสิครับ ทานอะไรมาหรือยัง ทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ"

"ฉันทานสลัดไปนิดหน่อยแล้วค่ะ คุณทานเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งคุยเป็นเพื่อน"

อาลิมานั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา ปกรณ์จัดการตักเนื้อปลาแซลมอนเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อย

"อร่อยมาก! เนื้อปลาสุกกำลังดี หนังกรอบ ซอสก็กลมกล่อม... คุณทำอาหารเก่งจังเลยครับ"

"แน่นอนสิคะ ฉันเป็นสายรักสุขภาพนี่นา ต้องทำอาหารกินเองบ่อยๆ" เธอตอบอย่างภูมิใจ ก่อนจะเท้าคางมองคนตรงหน้าที่กินอาหารของเธออย่างเอร็ดอร่อย ดูเขาเจริญอาหารจนคนทำชื่นใจ

"ว่าแต่... ขอเสียมารยาทถามได้ไหมคะ คุณปกรณ์ทำงานอะไรเหรอคะ แต่งตัวเนี้ยบแถมมีเลขาขับรถรับส่งด้วย" ปกรณ์วางส้อมลงชั่วคราว ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ  "ผมทำธุรกิจส่วนตัวน่ะครับ เป็นบริษัทนำเข้าอุปกรณNอิเล็กทรอนิกส์... เรียกง่ายๆ ก็ CEO นั่นแหละครับ แต่มันไม่ได้ฟู่ฟ่าอะไรหรอก ก็แค่พนักงานกินเงินเดือนบริษัทตัวเอง"

อาลิมาตาโตกว่าเดิม  "โห... ระดับ CEO เลยเหรอคะ?"

เธอหยุดคิดไปนิดหนึ่ง ความสงสัยแล่นเข้ามาในหัวจนเก็บไว้ไม่อยู่

"ถ้าคุณเป็นถึงระดับผู้บริหาร ทำไมถึงมาซื้อบ้านแฝดขนาดกะทัดรัดแบบนี้ล่ะคะ? ฉันหมายถึง... ระดับคุณน่าจะซื้อบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ๆ หรือไม่ก็พูลวิลล่าหรูๆ ไปเลย"

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของเขาจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

"บ้านหลังใหญ่... ถ้าต้องอยู่คนเดียวมันก็คงเหงาแย่เลยนะครับ คุณว่าไหม?"

คำตอบของเขาทำเอาอาลิมาชะงักไปเล็กน้อย

"ผมเป็นคนชอบพื้นที่ที่ตัวเองสามารถจัดการได้ ควบคุมได้ครับ" ปกรณ์อธิบายต่อ น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นแต่นุ่มนวล "ผมไม่ชอบสเปซที่มันกว้างเกินความจำเป็น มันทำให้รู้สึกอ้างว้าง บ้านแฝดไซส์นี้กำลังดีสำหรับผม  มีพื้นที่ส่วนตัวดูแลรักษาง่าย และที่สำคัญ... มันไม่ทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวจนเกินไป เพราะอย่างน้อยก็รู้ว่ามี 'เพื่อนบ้าน' อยู่ใกล้ๆ และได้แชร์กำแพงบ้านกัน"

ประโยคสุดท้ายของเขามาพร้อมกับสายตาที่มองตรงมาที่เธออย่างมีความหมายอาลิมารู้สึกร้อนวูบวาบที่พวงแก้มอย่างควบคุมไม่ได้

"ความคิดเหมือนฉันเลยค่ะ..."  เธอพึมพำออกมาเบาๆ

"ฉันเองก็คิดว่าบ้านเดี่ยวมันใหญ่เกินไปสำหรับคนอยู่คนเดียว เลยเลือกบ้านแฝด... ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าเราจะมีมุมมองคล้ายกัน ฉันนึกว่าพวกผู้บริหารจะชอบอะไรที่มันกว้างขวางโชว์ความสำเร็จเสียอีก"

"ผมเป็นพวก Introvert  รักสันโดษน่ะครับ ชอบอยู่กับบ้าน อ่านหนังสือ เล่นกับแมว... แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองจากการมีเพื่อนใหม่หรอกนะครับ โดยเฉพาะเพื่อนบ้านที่ทำอาหารอร่อยๆ แบบนี้"คนถูกชมก้มหน้างุดซ่อนรอยยิ้มเขิน

"ถ้าคุณชอบ วันหลังฉันจะทำมาเผื่ออีกก็ได้ค่ะ ถือเป็นการแลกเปลี่ยนกับที่คุณช่วยดูแลตอนฉัน... เอ่อ... ตอนฉันเมา"

"ยินดีเลยครับ" ปกรณ์ยิ้มกว้าง แววตาของเขาเป็นประกายวิบวับ

 "งั้นต่อไปนี้ เราถือว่าสนิทกันในฐานะเพื่อนบ้านแล้วนะครับ... เรียกผมว่า 'พี่กรณ์' หรือ 'อากรณ์' ก็ได้ ถ้าคุณเห็นว่าผมแก่กว่า"

"แหม คุณเพิ่งจะสามสิบต้นๆ เองมั้งคะ ไม่ได้แก่ขนาดจะเป็นอาสักหน่อย" อาลิมาหัวเราะร่วน บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนผ่อนคลายและเป็นกันเองมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความอบอุ่นบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในพื้นที่เล็กๆ ของบ้านแฝดหลังนี้