บทที่ 7 บทที่ 7 นักอ่านสายเปย์ตัวพ่อ
หลังจากคุยกันสัพเพเหระอีกพักใหญ่ อาลิมาก็ขอตัวกลับบ้านเพื่อไปทำงานต่อ
ปกรณ์เดินมาส่งเธอที่ประตูรั้ว สายตาของเขามองตามแผ่นหลังบางจนกระทั่งเธอเดินเข้าบ้านและประตูปิดลง ชายหนุ่มล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา
"น่ารักกว่าที่คิดอีกนะ... แม่นักเขียนตัวแสบ" เขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ทางฝั่งของอาลิมา ทันทีที่ล็อกประตูบ้าน เธอก็ทิ้งตัวพิงบานประตู
ยกมือขึ้นทาบอกซ้ายที่บัดนี้ก้อนเนื้อข้างในมันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมา
"บ้าจริง... ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยเนี่ย อาลิมา! ท่องไว้ๆ เขาเป็นแค่เพื่อนบ้าน เป็นแค่ลุงข้างบ้าน!" เธอสะบัดหัวไล่ความรู้สึกวาบหวามนั่นออกไป ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทำงานเพื่อเตรียมตัว
จัดการพล็อตนิยายของเธอร่างบางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เพื่อสุขภาพตัวโปรด เปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมา นิ้วเรียวเคาะคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเพื่อเช็กกระแสของอีบุ๊กที่เพิ่งวางขายไป ยอดโหลดพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่องจนน่าชื่นใจ และเงินโดเนท 100,000 บาทจากนักอ่านที่ชื่อ
'Supercar' ซูเปอร์คาร์ ก็ถูกโอนเข้าสู่ระบบเรียบร้อยแล้ว ด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง อาลิมาจึงพิมพ์ข้อความลงในหน้าประกาศของแพลตฟอร์มนิยาย
[ประกาศจากไรท์ลิมาซ่า : กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนอีบุ๊กนะคะ และขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคุณ 'Supercar' ที่โดเนทเข้ามาเป็นกำลังใจก้อนโต ไรท์ซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ!
หากคุณ Supercar ได้อ่านข้อความนี้ รบกวนทัก Messenger ของไรท์ (แนบลิงก์) มาหน่อยนะคะ ไรท์อยากจะส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเป็นการขอบคุณส่วนตัวค่ะ รักรี๊ดทุกคนนะคะ จุ๊บๆ]
หญิงสาวกดโพสต์ข้อความนั้นลงไป รอยยิ้มภูมิใจปรากฏบนใบหน้า แม้จะโดนบูลลี่เรื่องฉาก NC อยู่บ้าง แต่รายได้ขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอให้ฟูฟ่องแล้ว เธอนั่งจัดแจงพล็อตนิยายเรื่องใหม่ 'รักลับๆ กับคุณอาข้างบ้าน' โดยเอาคาแรคเตอร์ของปกรณ์มาเป็นต้นแบบพระเอกอย่างไม่ลังเล ทั้งความเนี้ยบ ความหล่อ และสายตาคมกริบที่มองมาเมื่อครู่ ทั้งหมดถูกถ่ายทอดลงเป็นตัวอักษรอย่างลื่นไหล
เวลาผ่านไปจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ ขณะที่เธอกำลังพิมพ์เพลินๆ อยู่นั้นเอง...
"ติ๊ง!" เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน Messenger ดังขึ้นขัดจังหวะ อาลิมาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู
หน้าจอปรากฏข้อความจากบุคคลแปลกหน้าที่ไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก โปรไฟล์เป็นรูปสปอร์ตคาร์สีดำสนิทสุดเท่...
[Supercar : สวัสดีครับไรท์ลิมาซ่า ผมเห็นประกาศของคุณแล้ว... ไม่ทราบว่าของขวัญพิเศษที่ว่า คืออะไรหรือครับ?]
ดวงตากลมโตของอาลิมาเบิกกว้างขึ้น หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น นักอ่านสายเปย์ตัวพ่อทักมาหาเธอแล้ว! โดยที่เธอหารู้ไม่เลยว่า... คนที่ซ่อนอยู่หลังรูปโปรไฟล์รถสปอร์ตคาร์นั้น
แท้จริงแล้วก็คือกำลังนั่งอมยิ้มมองหน้าจอไอแพดอยู่หลังกำแพงห้องทำงานที่ติดกับเธอเพียงแค่คืบเดียวนี่เอง...
บุคคลที่อยู่หลังรูปโปรไฟล์รถสปอร์ตคาร์สีดำสนิทสุดเท่ คือนักอ่านระดับ VIP ที่เพิ่งเปย์เงินหลักแสนให้เธอสดๆ ร้อนๆ! สำหรับนักเขียนแล้ว นักอ่านสายเปย์ระดับนี้คือพระเจ้าที่ต้องประดิษฐานไว้บนหิ้งทองคำ
อาลิมาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง แล้วพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความนอบน้อมที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้
[ลิมาซ่า : กรี๊ดดด! สวัสดีค่ะคุณ Supercar ตัวจริงเสียงจริง! ไรท์กราบขอบพระคุณมากๆ เลยนะคะสำหรับยอดโดเนทที่มหาศาลขนาดนี้ ไรท์ตกใจแทบตกเก้าอี้เลยค่ะ! ส่วนของขวัญ... ไรท์ตั้งใจจะส่ง Boxset นิยายเรื่องที่แล้วพร้อมลายเซ็นและของที่ระลึกไปให้ค่ะ หรือถ้าคุณ Supercar อยากได้ตอนพิเศษแบบ Request พล็อตเรื่องมาเลย ไรท์ก็พร้อมจะจัดให้เป็นกรณีพิเศษเลยค่ะ!]
เธอส่งข้อความไปพร้อมกับสติกเกอร์รูปแมวกราบเบญจางคประดิษฐ์ รอเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที อีกฝ่ายก็ขึ้นสถานะว่า ‘กำลังพิมพ์...’
[Supercar : ผมไม่อยากได้หนังสือหรอกครับ ผมเป็นผู้ชาย คงไม่อินกับของจุกจิกพวกนั้นเท่าไหร่] อาลิมาขมวดคิ้วมุ่น อ้าว... แล้วเขาอยากได้อะไรล่ะ? หรือจะขอเงินคืน?
ไม่นะ! เงินเข้าบัญชีไปแล้ว แม่จะเอาไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมใบใหม่!
[ลิมาซ่า : เอ๊ะ... แล้วคุณ Supercar อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมคะ? ถ้าไรท์หาให้ได้ ไรท์ยินดีเลยค่ะ]
ข้อความถัดมาของเขาทำเอาอาลิมาถึงกับชะงัก
[Supercar : ผมเห็นคอมเมนต์ในนิยายตอนล่าสุดของคุณ... ดูเหมือนคุณกำลังเครียดเรื่องฉากเลิฟซีนนะครับ มีคนบ่นว่ามันซ้ำซากและไร้อารมณ์]
ฉึก! เหมือนมีลูกศรพุ่งเข้าปักกลางอกของนักเขียนสาว อาลิมาหน้ามุ่ยลงทันที ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกนักอ่านบูลลี่ ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย ด้วยความที่ช่วงนี้เธอทำงานหนัก พักผ่อนน้อย
แถมยังมีแอลกอฮอล์ตกค้างจากเมื่อคืน ทำให้ความยับยั้งชั่งใจลดลง เธอจึงเผลอพิมพ์ระบายความในใจกับ ‘คนแปลกหน้า’ ที่เปย์เงินแสนให้เธออย่างลืมตัว
[ลิมาซ่า : (ถอนหายใจ) ใช่ค่ะ ไรท์เครียดมากเลย พยายามเขียนให้มันหลากหลายแล้วแต่มันก็ยังดูแห้งแล้งในสายตาคนอ่าน... คุณ Supercar อย่าหัวเราะไรท์นะคะ... ก็คนมันไม่เคยมีแฟนนี่นา
ตั้งแต่เกิดมา 24 ปี ปลายเล็บผู้ชายยังไม่เคยได้เฉียดเลย จะเอาประสบการณ์ชีวิตจริงที่ไหนมาบรรยายให้มันเร่าร้อนถึงพริกถึงขิงได้ล่ะคะ ทฤษฎีแน่นแค่ไหนมันก็สู้ปฏิบัติจริงไม่ได้หรอกค่ะ]
ที่บ้านแฝดฝั่งตรงข้ามกำแพง
ปกรณ์ในชุดอยู่บ้านสบายๆ นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรด ในมือถือไอแพดที่เปิดหน้าจอแชทค้างไว้ เมื่ออ่านข้อความล่าสุดที่หญิงสาวส่งมา รอยยิ้มมุมปากก็จุดประกายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา
นัยน์ตาคมกริบพราวระยับราวกับเสือร้ายที่เห็นเหยื่อตัวน้อยเดินเข้ามาในกรงด้วยตัวเอง
“ไม่เคยมีแฟนจริงๆ ด้วยสินะ... ยัยตัวเล็ก”
ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเจ้าสตี๊ส แมวอ้วนที่นอนขดอยู่บนตัก
