บทที่ 11 มีแฟนแล้ว
@Line : ติ้ง
ริสาสะดุ้งเฮือก ก่อนค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์มาเปิดอ่าน
แม็กซ์ : กินยาคุมฉุกเฉินหรือยังครับเด็กดี
ริสาตกใจ รีบคว่ำโทรศัพท์ทันทีเพราะกลัวเพื่อนจะเห็น เธอไม่นึกอยากจะตอบเขาสักนิด มาวินมองอย่างไม่พอใจ ที่เห็นริสาไม่ยอมตอบไลน์ของเขา
“ไอ้วิน กูว่ามึงหลงเสน่ห์ ริสาว่ะ มึงจ้องมันบ่อยมาก” เตชินที่นั่งใกล้เห็นท่าที เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวบึ้งของมาวินที่เอาแต่มองริสาอยู่
“เสือก” เขาบ่น “กูก็แค่หาอะไรทำสนุก ๆ”
“อยากจีบให้มันมาแหกอกอีกรอบก็เอาสิวะ มึงไม่เอา เดี๋ยวกูเอาเองนะเว้ย เดี๋ยวนี้ดูไม่ค่อยหยิ่งเหมือนตอนบ้านยังรวย”
“มึงหุบปากไปเลย ไอ้ชิน ให้กูจัดการให้เบื่อก่อนจะยกให้”
“พวกมึงสองคนนี้คิดแต่เรื่องเหี้ย ๆ เนอะ แค่นี้ชีวิตริสาเขาก็แย่พอแล้วเปล่าวะ จะไปซ้ำเติมเขาทำไม” กฤชตินรู้สึกไม่ชอบใจที่เพื่อน ๆ เอาแต่พูดเรื่องแบบนี้
“แหม ไอ้พ่อพระ มึงคงไม่ได้แอบชอบริสาอยู่ปะวะ” เตชินบ่น แต่ไม่ใส่ใจอะไรนัก เขาหันไปหามาวินที่เอาแต่ไถโทรศัพท์
“แล้วนี่มึงถอยโทรศัพท์ใหม่อีกเครื่องล่ะ คนเหี้ยไรพกสองเครื่อง มึงนี่ซ้อมเป็นนักธุรกิจตามพ่อมึงเลยนะ”
“เออ เรื่องของกู มึงเหอะ บอกจะเอาอีนัชชา มึงจัดการไปถึงไหนแล้ววะ” มาวินละสายตาจากโทรศัพท์ก่อนจะหันไปตอบเพื่อน
“ก็นี่ไง ลงทุนไปฝึกงานใกล้ ๆ มัน ไม่รอดกูแน่ จะทำให้เรียกพี่ชินคะ พี่ชินขาทั้งคืน”
“แล้วมึงล่ะ ไอ้ติน ไม่เอาอีปลายฟ้าวะ”
“เชิญพวกมึงตามสบายเลย ถ้ากูจะชอบใครกูจีบเอง”
“แล้วสเปกมึงเป็นแบบไหน กูช่วยหา”
กฤชติน นิ่งไปพัก สเปกเหรอ เขาหันไปมองที่ริสา
- แบบนั้นมั้ง - แต่เขาไม่ได้พูดมันออกมา
มาวินเห็นริสาไม่ยอมตอบไลน์เขาสักที จึงกดกระหน่ำเข้าไปแกล้ง
@Line : ติ้ง
แม็กซ์ : อ่านไม่ตอบคือ?
แม็กซ์ : ผมอยู่ที่มหาลัยคุณนะตอนนี้จะให้เข้าไปหาเลยไหม
ริสาเห็นข้อความเด้งมา ถึงกับอึ้ง รีบกดตอบไปทันที
ริสา : อย่าเข้ามานะฉันอยู่กับแฟน
มาวินอ่านแล้วถึงกับขำ
แม็กซ์ : ไหนแฟน ผมเห็นคุณนั่งอยู่กับเพื่อนของคุณ รอแป๊บนะผมกำลังจะเข้าไปหา
ริสาอ่านถึงกับเลิ่กลั่ก มองซ้ายมองขวาทันที
- ไอ้หมอนั่นอยู่แถวนี้งั้นหรือ ทำไงดีล่ะ ถ้าเขามาหาถึงนี่ -
ริสา : อย่านะ แฟนฉันคุยกับเพื่อนอยู่ตรงโน้น
ริสาไม่รู้จะทำอย่างไร ในเมื่อเห็นกลุ่มของมาวินนั่งอยู่ไม่ไกลจึงแกล้งถ่ายรูปพวกเขาส่งไปอย่างนั้น
มาวินได้แต่อ่านแล้วขำเมื่อเห็นริสาพยายามโกหก
“ริสาเป็นอะไร เหงื่อออกเต็มเลย” นัชชาเห็นสีหน้าของเพื่อนที่เอาแต่จ้องโทรศัพท์ ดูแปลกไปเลยรู้สึกเป็นห่วง
“ปะ เปล่า ฉันไม่ค่อยสบาย เราเข้าคณะกันเถอะ” ที่โล่งแบบนี้ มันดูจะไม่ปลอดภัยสำหรับเธอ ที่สำคัญเธอไม่รู้ว่าไอ้หมอนั่นอยู่ตรงไหน
“เอาสิ ไปกันเถอะ”
ริสาทำท่าลุกขึ้น แต่มาวินก็ส่งข้อความมาก่อกวนเธออีก
@Line : แม็กซ์
: ผมไม่เชื่อว่าคุณมีแฟนแล้ว แต่ถ้าคุณเดินไปหอมแก้มแฟนคุณให้ผมเห็นตอนนี้ ผมถึงจะยอมเชื่อ
: กล้าไหมครับ เด็กดีแค่หอมแก้มฟอดเดียว ผมจะไม่กวนคุณอีก
ริสาเม้มปากแน่นก่อนจะพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว
ริสา : ได้ ฉันจะหอมแก้มแฟนฉัน และนายก็ออกไปจากมหาวิทยาลัยฉันด้วย!
“นัชชา ปลายฟ้า ถ้าฉันทำอะไรไม่เหมาะสม แกอย่าว่าฉันนะ ไว้ฉันจะเล่าให้ฟัง” ริสาหันไปบอกเพื่อนที่ยืนงงกันอยู่ ก่อนที่เธอจะเดินสาวเท้าเข้าไปหากลุ่มของมาวิน
เขาเก็บโทรศัพท์เครื่องที่ส่งไลน์ใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบอีกเครื่องมาเล่นแกล้งไถไอจีเล่น
- เสร็จกูแน่ ยายริสา ดูสิจะกล้าทำจริงเปล่าวะ- มาวินกระหยิ่มยิ้มเยาะอยู่ในใจ
ริสาเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนมาวินรู้สึกหัวใจของเขาสั่นแปลก ๆ
- ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว เหี้ยเอ๊ย ทำไมใจเต้นแรงวะ -
ริสามาหยุดยืนตรงหน้ากลุ่มของเขา
มาวินหลับตาพริ้มเตรียมรอรับการหอมแก้มจากริสา เขาแอบอมยิ้มอยู่มุมปากอย่างลำพองในใจ
ทั้งเตชิน กฤชตินทำสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นริสายืนนิ่ง
“กฤชติน ขอโทษนะ” ริสาก้มลงไปหอมแก้มกฤชตินที่นั่งงงอยู่ทันที มาวินลืมตาขึ้นมามองเห็นภาพตรงหน้าอย่างตกใจ
“เฮ้ย!!!”
ริสา!!
แทบจะเป็นเสียงเดียวของทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ ที่เรียกชื่อริสาพร้อมกัน
“อะ อะไรของมึงเนี่ย” มาวินลุกขึ้นยืนโวยวายหน้าเหวอ
“ริสา ธะ เธอทำอะไรอะ” กฤชตินซึ่งนั่งมึนงงอยู่ไม่หายถามขึ้น
“ขอโทษนะ พอดีเราเพิ่งท้ากับเพื่อนเล่นน่ะ ไม่มีอะไรหรอกไปก่อนนะ” เธอฉีกยิ้มหวานก่อนจะเดินกลับไปหาที่กลุ่มเพื่อน
แม้ริสาจะรู้สึกอายมากแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่แคร์ อย่างน้อยมันก็คุ้มที่ ไอ้คนชื่อแม็กซ์ นั่นจะไม่มารบกวนเธออีก
ทิ้งมาวิน กฤชติน และ เตชิน ยังคงอึ้งและงงไม่หาย
- เฮ้ย เป็นแบบนี้ได้ไงวะ -
มาวินหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นข้อความในโทรศัพท์จากริสา
