บทที่ 2 ตกหลุมรัก
วินาทีนั้นเขาถึงกับตกหลุมรักเธอทันที แต่เพราะความเขินในความสวยของริสา วันนั้นเขาทำได้เพียงแค่แอบมองเธอไกล ๆ ไม่กล้าเดินออกมาทักทายหรือทำความรู้จัก ครั้นพอพ่อกับแม่ริสากลับออกไป มาวินถึงกับรีบถลาเข้าไปหาถามพ่อของเขา เพราะอยากรู้ว่าเธอคือใคร
หลังจากวันนั้นเขามาเจอริสาอีกครั้ง ถึงได้รู้ว่าริสาเองก็เรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเขายิ่งทำให้เขารู้สึกแอบชอบเธอมากขึ้น
แต่นั่น... มันก็เป็นแค่ความรู้สึกค้างคาในอดีตที่ถูกปล่อยทิ้งมาเนิ่นนานถึงสี่ปี พร้อมกับความแค้นที่เคยโดนเธอหักหน้า
“ผู้หญิงจองหองแบบนี้ มึงจะสงสารทำไมวะไอ้ติน พ่อแม่มันโกงเงินคนอื่น ลูกก็ต้องมารับกรรมแบบนี้แหละ บ้านกูยังโดนไปหลายล้าน”
มาวินสบถออกก่อนมองเธออย่างไม่ยอมละสายตา
“กูได้ข่าวแม่งจะไปสมัครงานพิเศษเป็นนางแบบ” เตชินเอ่ยขึ้น
“มึงไปบอกคนรู้จักมึงเลย ทำยังไงก็ได้ห้ามรับมันทำงานไม่ว่ามันจะไปสมัครหรือทำงานที่ไหน ก็อย่าให้มันได้ทำงาน”
“เฮ้ย มันจะไม่แกล้งกันเกินไปเหรอวะ” กฤชตินปราม แม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันทั้งสามคนแต่นิสัยก็แตกต่างกันอย่างชัดเจน กฤชตินไม่เห็นด้วยเลยที่มาวินจะแกล้งริสาด้วยวิธีนี้
“กูแกล้งอะไร กูแค่กลัวมันไปเป็นนางแบบโป๊ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ รู้สึกหมั่นไส้ที่ริสาที่ยังยิ้มได้และยังทำตัวเหมือนไม่เดือดร้อนอะไรเลยต่างหาก
กฤชตินได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจออกมาด้วยความไม่ชอบใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากขัดเพื่อนซี้อย่างมาวิน
ในเย็นนั้น ริสากลับจากมหาวิทยาลัยมานั่งเครียดอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ที่เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน มองสมุดบัญชีในธนาคารซึ่งเหลือไม่เท่าไร ไหนจะค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตประจำวันอีก
เงินที่เหลือแค่นี้จะพออยู่ได้ถึงเดือนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ค่าเทอมก็เพิ่งถูกทางมหาวิทยาลัยทวงมา คิดจะกู้ กยศ. ป่านนี้คงไม่ทัน ครั้นจะยืมเพื่อนเธอก็ติดเกรงใจ
แม้ในตอนนี้ริสาจะอยู่ในภาวะเข้าตาจน แต่เธอก็ไม่กล้าปริปากขอความช่วยเหลือจากเพื่อน เธอรู้ว่าปัญหานี้เกิดมาจากครอบครัวของตัวเองจึงไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของเธอ
แต่ทว่า... เปิดเทอมสองมาจะสองอาทิตย์เธอยังไม่ได้จ่ายค่าเทอมเลย ถึงขนาดเอาไอแพดกับเครื่องประดับและของใช้ที่เอาติดตัวไปขายก็ยังคงไม่พอ แถมล่าสุดงานพิเศษถ่ายแบบที่สมัครไว้ ก็มาปฏิเสธเธออีก
ติ้ง! เสียงไลน์ดังขึ้น
ริสารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างแปลกใจที่ไม่รู้ว่าใครไลน์หาเธอในเวลานี้ พออ่านชื่อถึงกับขมวดคิ้วเพราะรายชื่อที่ปรากฏคือนาเดียเพื่อนร่วมคณะที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอทำอาชีพนั้น
Line
นาเดีย : ว่าไงริสา ร้อนเงินอยู่หรือเปล่า ได้ข่าวว่าหางานพิเศษทำอยู่ใช่ไหม
ริสา : ใช่ หางานอยู่
นาเดีย : พอดีฉันมีลูกค้าอยากได้คนเวอร์จิน เธอยังเวอร์จินอยู่หรือเปล่า
ริสาแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งทันทีที่อ่านจบ รู้สึกว่าถูกนาเดียดูถูกเธอมากไปแล้ว - ยายนี่คิดจะให้เธอไปขายตัวอย่างงั้นหรือ เลว! - เธอสูดลมหายใจพยายามสงบสติอารมณ์อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพิมพ์กลับไป
ริสา : ฉันไม่ได้ขายตัวนะนาเดีย แค่นี้นะ
นาเดีย : ครั้งเดียวห้าหมื่น ไม่เอาเหรอ ได้ข่าวเธอหาเงินจ่ายค่าเทอมอยู่นี่ แค่หลับตาคืนเดียวเช้ามาเธอก็ได้เงินแล้ว ไม่เอาเหรอ
ริสา : ไม่!
นาเดีย : งั้นเหรอ งั้นถ้าเธอสนใจเมื่อไหร่เธอก็ทักมานะ คนที่เขาพร้อมจ่ายรอคำตอบจากเธออยู่
ริสาโกรธจนลมแทบออกหูไม่คิดว่าตัวเองจะตกอับจนถึงมีคนมายื่นข้อเสนอน่ารังเกียจแบบนี้ ม่านน้ำตาเอ่อขึ้นด้วยความเจ็บปวด อีกแค่อีกเทอมเดียวเธอก็จะจบการศึกษาพร้อมกับเพื่อน เธอจวนจะได้มีงานทำ จะได้มีเงินเดือนเป็นของตัวเองแล้ว แต่ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้
ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง นาเดียซึ่งนอนเปลือยอยู่กับมาวินวางโทรศัพท์ลง ก่อนหันไปยิ้มให้กับเขา
“ริสาไม่ตกลงรับข้อเสนอของนายว่ะ เสียใจด้วยนะ อยากเปิดซิง แต่เธอดันไม่ยอม”
“เดี๋ยวก็ยอม” มาวินยิ้มร้ายที่มุมปาก เพราะไม่ว่าเธอจะหางานพิเศษที่ไหนเขาก็จะให้คนไปขัดขวางทุก ๆ ที่ ยกเว้นก็แต่งานพิเศษที่เขาเรียกนาเดียให้ช่วยมาเป็นนกต่องานนี้เท่านั้น
- อยากรู้นักผู้หญิงที่หยิ่งผยองแบบนั้นเวลาโดนจะเป็นแบบไหน -
“นี่นายยังไม่เลิกแค้นเธออีกเหรอ จำได้ว่านายเคยโดนเธอเหวี่ยงลั่นกลางโรงอาหารนานมาแล้วนี่”
“เออสิวะแม่งแค้นฝังใจ กูจีบดี ๆ เสือกเล่นตัว”
“เหอะ ตลกอะ จีบหญิงไม่ติดแล้วแค้น แต่เอาเถอะงั้นเอาไว้ฉันจะพยายามตื๊อนางให้รับงานให้ได้ แล้วอย่าลืมค่าจ้างฉันด้วยล่ะ”
“เออน่า เอามันมานอนกับกูให้ได้ก่อนเถอะ”
“แหม ไม่ยากหรอก งั้นนายก็นอนแก้ขัดกับฉันไปก่อน ครั้งนี้ขอห้าพันก็แล้วกันพอดีช่วงนี้ฉันไม่ค่อยมีแขก” ว่าแล้วนาเดียก็ยกตัวขึ้นคร่อมก่อนจะฉีกซองใส่ถุงยางให้มาวินอย่างชำนาญ
“มึงนี่แม่ง ร่อนเก่ง” มาวินยิ้มก่อนจะปล่อยให้นาเดียโยกบนตัวเขาอย่างร้อนแรง
