บทที่ 3 เป็นความลับ
ผ่านมาเกือบอาทิตย์ที่ริสาพยายามหางานพิเศษทำ แต่ด้วยค่าแรงวันละสามร้อยแถมกว่าเงินจะออกตั้งสิ้นเดือนมันจะทันจ่ายค่าเทอมที่โดนทวงอย่างหนักได้ที่ไหน
เธอพยายามกดโทรศัพท์หาญาติพี่น้องของพ่อแม่ที่เมื่อก่อนบ้านเธอเคยช่วยเหลือตอนบ้านของเธอยังมีฐานะ แต่ทว่ากลับได้รับการปฏิเสธอย่างเย็นชาไปเสียหมด ช่างผิดกับตอนที่ครอบครัวเธอมีเงินลิบลับ เวลานั้นมีแต่คนอยากเข้าหาเต็มไปหมด ครั้นวันหนึ่งต้องตกอับทุกคนก็ทำราวกับไม่อยากรู้จักครอบครัวเธอเสียอย่างนั้น
งานพิเศษที่ให้เพื่อนช่วยกันหา ก็ถูกปฏิเสธไปเสียหมดจนน่าจะแปลกใจ ทั้งที่ตอนแรกไม่ว่าที่ไหนก็ดูเหมือนจะอยากได้ตัวเธอไปทำงาน แต่ตอนนี้แทบไม่มีที่ไหนจะยอมรับหรือให้การช่วยเหลือ
ในที่สุดเมื่อโดนทวงค่าเทอมหนักขึ้น เธอจึงเป็นฝ่ายตัดสินใจโทรกลับไปหานาเดียด้วยความลำบากใจ
“นาเดีย”
“ว่าไง ตัดสินใจได้แล้วเหรอ”
“เออคือ ถ้าสมมุติฉันไม่ขายตัวแต่ขอไปเป็นเด็กนั่งดริงก์อย่างที่เธอเคยทำได้หรือเปล่า”
“หึ สนใจจะทำงานแบบฉันแล้วอย่างนั้นเหรอ”
“คือ พอดีฉันจำเป็นต้องใช้เงิน”
“แล้วเธอกินเหล้าเป็นไหมล่ะ”
“ไม่อะ ไม่เป็นหรอกฉันดื่มไม่เก่ง”
“งั้นถ้าเธอคิดว่าดื่มไม่เป็น เธอก็อย่าทำเลย เงินน่ะดีจริงแต่เธอยอมได้เหรอ อาจจะถูกลูกค้าที่เข้ามาดื่มเมาแล้วอาจจะถูกควักถูกล้วงก็ได้นะ เปลืองตัวนิดหน่อย ว่าแต่เธอทำใจได้เปล่าล่ะ หรือถ้าสมมุติเธอโชคดีได้เสี่ยเลี้ยงก็สบายไป เพื่อนเราที่ไปทำคนหนึ่งทำงานวันเดียวเจอเจ้าของผับเอาไปเลี้ยงสบายไปเลย เธอจะได้ไม่ต้องรับแขกเหมือนอย่างฉัน”
“เออ แล้วฉันควรทำยังไงดี คือฉันจำเป็นต้องใช้เงิน” ริสากัดฟันพูดออกมาไม่คิดเลยว่าวันนี้ตัวเองต้องตกอับถึงขนาดต้องขอร้องให้คนอย่างนาเดียช่วยเหลือถึงขนาดนี้
“ก็คนที่ฉันบอกไง เขาอยากได้คนเวอร์จินคืนเดียวห้าหมื่น เธอน่าจะลองทำดูนะแค่ครั้งเดียวแล้วก็จบ นี่ถ้าฉันเวอร์จินแบบเธอฉันจะรีบตกลงทันทีเลย”
“คะ ใครน่ะ”
“เธอไม่รู้จักหรอกน่า แต่รับรองปลอดภัย เขาเป็นเจ้าของบริษัทยังดูหนุ่มอยู่อายุมากกว่าพวกเราห้าปี หล่อ ใส สะอาด รับรองว่าไม่ใช่พวกเฒ่าหัวงู พุงพลุ้ย” นาเดียไม่ยอมบอกว่าเป็นมาวินตามข้อตกลงที่เขาขอเธอไว้ เธอก็เลยอุปโลกน์ขึ้นมาว่าเป็นคนอื่น เพราะขืนถ้าริสารู้ว่าผู้ชายที่จ้างมาเป็นมาวิน เดาว่าเธอคงไม่ยอมตกลงแน่
“แต่ จะดีเหรอ คือมัน เออ ฉันไม่เคย”
“เถอะน่า สาบานได้ว่าเรื่องนี้ฉันจะเก็บเป็นความลับ รับรองได้ว่าฉันไม่บอกใครพวกเพื่อนสนิทเธอฉันก็จะไม่บอก”
นาเดียคะยั้นคะยอด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอไม่คิดจะเอาเรื่องนี้ไปโพนทะนาแน่นอน เพราะเธอไม่กล้าหือกับมาวิน เธอรู้ดีว่านิสัยของเขาโมโหร้ายขนาดไหน
“ฉัน…”
“ถ้าเธอไม่ตกลง อย่างไงฉันก็ต้องแนะนำคนอื่นไปให้เขาอยู่ดี แต่บอกเลยนะไม่มีใครยอมเปย์เงินครึ่งแสน เพื่อแลกกับการนอนกับดาวคณะอย่างเธอหรอกนะ ปกติเรตนักศึกษาเวอร์จินแค่หมื่นสองหมื่นเท่านั้นแหละ ว่าไงจะเอาไหม”
“...”
“หรือเธอจะไปทำงานเสิร์ฟล่ะ เงินเดือนสองหมื่นแต่เงินออกทุกสิ้นเดือน ถ้าอยากทำฉันจะแนะนำให้ หรือถ้าอยากได้เงินมากขึ้นก็ไปเป็นเด็กนั่งดริงก์แต่เปลืองตัวนิดหน่อย แล้วก็ระวังตัวไม่โดนมอมเหล้าจนเสียตัวฟรีอะนะ”
“...”
“ริสา... ฉันว่านะเธอตกลงไปเถอะ แค่ครั้งเดียวตั้งห้าหมื่น นอนกับเขาแค่คืนเดียวพอเช้าเธอก็กลับมามีชีวิตปกติ ไม่มีคนรู้เรื่องนี้นอกจากฉัน”
“...”
“ว่าไงเร็วถ้าเธอไม่ตัดสินใจสักที งั้นฉันจะวางแล้วนะ” นาเดียพยายามเกลี้ยกล่อมพร้อมยื่นคำขาดให้ริสาตัดสินใจ
“อืมก็ได้... ตกลง ฉันตกลง” ริสากลั้นใจตอบ สองมือกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงไปที่เนื้อ ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดไหม แต่... แค่ครั้งเดียวเธอจะได้เงินตั้งห้าหมื่น เงินนั้นคงจะพอรวมจ่ายค่าเทอมได้ทันพอดี
“งั้นเดี๋ยวฉันไปคุยกับเขาก่อน ถ้าคืนนี้เธอพร้อม ฉันจะโทรบอกว่าที่ไหน” นาเดียวางสายยิ้มกริ่ม ในที่สุดเธอก็จะได้เงินค่านายหน้าจากมาวินที่ลงทุนจ้างเธอเพื่องานนี้
จะว่าไป นายมาวินนี่ก็ยอมเปย์เพื่ออีนี่ชะมัด เงินตั้งเกือบครึ่งแสนยอมจ่ายได้ไง
