บทที่ 7 รังควาน
ไม่ไกลออกไป สายตาของมาวินยังคงจับจ้องอยู่ที่ริสา เพราะเขาคิดว่าเมื่อคืนเขาจัดการเธอหนักมาก จนไม่คิดว่าเธอจะมาเรียนไหวเลยด้วยซ้ำ
“ไอ้วินมึงจ้องริสาใหญ่เลยว่ะไม่เข็ดไงวะ หรือมึงคิดจะจีบยายนั่นอีกรอบ” เตชินเอ่ยถามเมื่อเห็นมาวินเอาแต่จ้องมองริสาที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเธอ
“แต่กูว่าสีหน้าริสาดูไม่ค่อยดีเหมือนเธอจะไม่สบายเลยว่ะ” กฤชตินเห็นสีหน้าซีดเผือดของริสาท้วงขึ้น
แม้มาวินจะแกล้งทำเหมือนจะไม่สนใจที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ แต่พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอ ก็แอบรู้สึกผิดในใจอยู่ไม่น้อย แต่จะว่าไปเสียงครางหวานของริสาเมื่อคืนมันก็ทำให้เขารู้สึกดีมากเช่นเดียวกัน
ผู้หญิงที่เคยวางตัวเลิศ ๆ เชิด ๆ ทำตัวราวกับพญาหงส์ต่อหน้าทุกคนแต่สุดท้ายแล้วเมื่อคืนก็เป็นแค่ลูกนกตัวน้อยที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเท่านั้นเอง
@Line ติ้ง!
แม็กซ์ : อย่าลืมซื้อยาแก้อักเสบกินด้วย กินพาราอย่างเดียวไม่หายนะ
เขาอดไม่ได้ที่จะแอบเอาโทรศัพท์อีกเครื่องส่งหาเธอ เมื่อเห็นสภาพเธอดูอิดโรยขนาดนั้น
ริสากดอ่านอย่างตกใจ เธอมองซ้ายมองขวาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเธอลืมบล็อกไลน์ไอ้หมอนั่น
“เค้าไปห้องน้ำเดี๋ยวมานะ”
เธอรีบเดินหนีเพื่อนทั้งสองคนออกมานอกห้องเรียน เธอกดอ่านข้อความของชายชื่อแม็กซ์อีกครั้ง
แม็กซ์ : ห้ามบล็อกไลน์ผมนะ ไม่งั้นคลิปกับรูปถ่ายโดนส่งไปทั่วคณะแน่
ริสาค้างชะงัก เขารู้ได้ไงเธอกำลังจะบล็อกไลน์ อย่างกับว่าเขาอยู่แถวนี้ แต่นี่เขาถ่ายคลิปเธอไว้ด้วยอย่างนั้นหรือ
ริสา : เลว ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ
แม็กซ์ : มานอนกับผมอีกสิ แล้วจะลบคลิปให้
ริสา : ไม่
แม็กซ์ :ก็ถ้าไม่อยากให้คลิปถูกเผยแพร่ ผมเรียกเมื่อไหร่คุณต้องมา แล้วห้ามบล็อกไลน์หรือไม่รับสายผมเด็ดขาด
ริสา : เลวที่สุด
แม็กซ์ : คืนนี้เลยเป็นไง
ริสา : ไม่ได้นะ
แม็กซ์ : ทำไมไม่ได้
ริสา : ฉันเจ็บอยู่ ไม่สบายด้วย
มาวินอ่านข้อความจากไลน์อดยิ้มที่มุมปากไม่ได้ แทบจะลืมไปเลยว่าเธอไม่สบายอยู่ แต่พอนึกถึงสีหน้าท่าทางที่ร้อนแรงของริสาเมื่อคืน แล้วก็อยาก… อีกแล้ว
แม็กซ์ : ได้ งั้นวันนี้กลับไปพักผ่อนแล้วอย่าลืมกินยาแก้อักเสบด้วย เข้าใจไหม
ริสาก้มอ่านข้อความที่มาวินส่งมาอีกครั้งแต่ไม่นึกอยากตอบแต่อยากจะบล็อกไลน์เขามาก แต่... ถ้าเธอบล็อกไลน์เขาแล้วเขาเผยแพร่คลิปของเธอล่ะ!
เธอเม้มปากด้วยความโมโหที่ทำอะไรเขาไม่ได้ก่อนเดินกลับเข้าห้องมาแล้วเดินสวนจนชนกับกฤชตินที่กำลังเดินออกมาเช่นกัน
“อ๊ะ ขอโทษ” ริสาที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงแค่เดินชนไหล่นิดเดียว เธอก็เซถลาแทบจะล้ม ดีว่ากฤชตินคว้าแขนดึงเธอที่เกือบจะล้มไว้ได้ทัน
“ไหวไหม”
“ไม่เป็นไร ขอบใจนะ” ริสายิ้มบางแทนคำขอบคุณ ถ้าเป็นเมื่อก่อน แทบจะไม่เคยมีใครเห็นริสาทำตัวอ่อนแออย่างตอนนี้เลยด้วยซ้ำ
“เราว่าเธอไปห้องพยาบาลก่อนดีกว่าไหม หน้าเธอซีดมาก” กฤชตินเอ่ยขึ้นมาเพราะรู้สึกเป็นห่วง
“เราไม่เป็นไรจริง ๆ ขอบใจนะ”
ภาพของริสาที่ยืนคุยกับกฤชติน ทำให้มาวินมองทั้งคู่คุยกันด้วยความรู้สึกหงุดหงิด แม้ริสาจะแยกกับเพื่อนของเขาแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองแล้วก็ตาม
@Line : ติ้ง!
แม็กซ์ : ห้ามมั่วกับผู้ชายคนอื่นโดยที่ผมยังไม่เบื่อเด็ดขาด ถ้าผมรู้ว่าคุณไปมั่ว หรือ ออกไปขายตัวให้ใครอีก ความลับเรื่องที่คุณขายตัวให้ผม ได้รู้กันทั้งมหาวิทยาลัยที่คุณเรียนแน่ ๆ
ริสาก้มอ่านข้อความจากไลน์อย่างโมโห ก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าไม่พอใจ
- เกลียดไอ้เลวนี่ที่สุด -
หลังจากเลิกเรียนในวันนั้น
ริสาถึงกลับไปนอนซมเพราะพิษไข้ แม้จะกินยาไปแล้วแต่ก็ไม่ดีขึ้น ทำให้เธอถึงกับต้องหยุดเรียนจริง ๆ ในวันถัดมา
นัชชากับปลายฟ้า พากันชวนมาเยี่ยมริสาในตอนเย็นของวันนั้น จนได้พบกับ กลุ่มของมาวินที่เพิ่งย้ายมาพักที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้เช่นกัน
“อ้าว พวกมึงก็อยู่หอนี้เหรอ” เตชินเอ่ยทักสองสาวที่กำลังเดินเข้ามาเยี่ยมริสา
“เปล่า พวกเรามาเยี่ยมริสา ว่าแต่พวกนาย จะย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ”
“ไอ้มาวินคนเดียว อยู่ดี ๆ มันบอกขี้เกียจขับรถกลับบ้าน เลยขอที่บ้านมาพักหอใกล้ ๆ มหา’ ลัย”
“ริสาก็พักที่นี่เหรอ กูเพิ่งรู้นะเนี่ย” มาวินเดินเข้ามาก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากให้สองสาว เขาทำเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ที่จริง…
จะบังเอิญไปไหม ที่ได้ห้องพักอยู่ชั้นเดียวกัน แม้จะห่างกันไม่กี่ห้อง
“บังเอิญจัง อยู่ชั้นเดียวกันด้วย ห้องริสาอยู่ทางโน้น พวกเราไปก่อนนะ”
นัชชากับปลายฟ้า ขอแยกตัวเดินออกมาจากชายหนุ่มทั้งสามคน อันที่จริงพวกเธอก็ไม่ค่อยชอบพวกเขาสักเท่าไร
เพราะนอกจากกลุ่มนี้จะขึ้นชื่อเรื่องรูปหล่อ บ้านรวยแล้ว พวกเขายังจัดว่าเป็นเสือผู้หญิง ที่เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า จะมีก็แต่กฤชตินคนเดียวที่ดูจะไม่เข้าพวกที่สุด เพราะนอกจากจะสุภาพแล้วยังไม่เคยเห็นจะคบใคร แต่ส่วนใหญ่ผู้หญิงที่เข้ามาสารภาพรักกับเขา โดนเขาหักอกมาแล้วไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร
- ยังไงสามคนนี้ก็น่ากลัว สำหรับพวกเธออยู่ดี -
