บทที่ 12 กูจะเอาชนะ
เตชินเดินตามเข้ามาในคลาส ก่อนจะวางหนังสือที่โต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ สายตายังคงมองไปที่นัชชาที่เอาแต่คุยกับเพื่อนของเธออย่างสนุกสนาน
“เป็นไรวะ หน้ามุ่ยมาเลยมึง วันนี้” กฤชตินเอ่ยทักเมื่อเห็นเพื่อนซี้ที่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดี
“มึงว่ากูหล่อไหม” เตชินไม่ตอบคำถามของกฤชตินแต่หันไปมองจ้องหน้าเพื่อน แถมยังตั้งคำถามแปลก ๆ
“มึงถามเหี้ยไร กูไม่ได้มีรสนิยม ชอบผู้ชายกับผู้ชายนะเว้ย” กฤชตินทำหน้างง
“กู-ถาม-ว่า กู-หล่อ-ไหม!” เตชินยังเน้นคำถามทีละคำช้า ๆ แบบเน้น ๆ พร้อมยังจ้องหน้าเพื่อนไม่เลิก
“เออ งั้นมั้ง หล่อก็หล่อ แต่กูดู ๆ แล้ว เหมือนแก้มข้างนี้มึงบวม ๆ แดงๆ นะกูว่า” กฤชตินเอามือจิ้มหน้าเพื่อนข้างที่เพิ่งโดนต่อย
“โอ้ย เชี้ย เจ็บ พอ ๆ” เตชินปัดมือกฤชตินออก
“อะไรของมึง โดนไรมาวะ”
“เออช่างมัน เข้าเรื่องดีกว่า ขนาดมึงเป็นผู้ชาย มึงยังว่ากูหล่อเลย แล้วผู้หญิงอะ เห็นกูก็ต้องชอบกูเปล่าวะ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบกู”
“หลงตัวเองชิบหาย” กฤชตินส่ายหน้า
“แต่...มีคนไม่ชอบกูด้วยว่ะ” เตชินยังคงหายใจฟึดฟัด
“อืม ต้องเป็นผู้หญิงฉลาดแน่ ๆ ที่ไม่ชอบผู้ชายอย่างมึง” กฤชตินกอดอกทำหน้าตาจริงจัง
“หมายความว่าไง”
“ก็มีแต่ผู้หญิงโง่ ๆ กรี๊ดกร๊าด ที่ชอบคนเชี้ย ๆ แบบมึงไง” กฤชตินแค่นหัวเราะ พร้อมส่ายหน้า
“ชิ คอยดู กูจะเอาชนะผู้หญิงคนนั้นให้ได้ กูจะทำให้แม่งหลงกูจนถอนตัวไม่ขึ้น” เตชินยังหมายมั่นที่จะเอาชนะนัชชาแต่เขายังไม่ได้บอกเพื่อนว่าเป็นใคร
“ไร้สาระ”
“เออ เรื่องของกู มึงคอยดูแล้วกัน เออ แล้วไอวินไปไหนวะ ป่านนี้ยังไม่มา หยุดอีกแล้วสิมัน” เตชินเปลี่ยนเรื่องพร้อมสอดส่ายตามองหามาวินเพื่อนรักของเขาอีกคน ที่ยังไม่เข้าเรียน
“หยุดมั้ง เห็นมันบอกกูว่า จะหาห้อง มาเช่าอพาร์ทเม้นท์ ใกล้ ๆ มหา’ ลัย”
“เห้ย ลูกคุณชายแบบมัน จะมาอยู่อพาร์ทเม้นท์ ห้องเท่ารูหนู บ้าไปแล้ว ไม่มีทาง เผลอ ๆ ห้องเล็กกว่าห้องน้ำที่บ้านมันอีกมั้ง”
“ไม่รู้มัน ช่วงนี้แม่งทำตัวแปลก ๆ กูก็ไม่รู้มันเหมือนกัน” กฤชตินยักไหล่
“นั่นไง พูดถึงก็มาเลย เหลืออีกคาบเดียวยังมาเรียนอีก” เตชินพยักหน้าให้ดูมาวินที่เดินล้วงกระเป๋าเดินเข้าห้องมาอย่างมีความสุข
“นินทากูอยู่ดิ พวกมึง” มาวินพยักหน้าแทนคำทักทาย
“เออ หน้ามึงบานมากช่วงนี้ มีเรื่องดี ๆ ดิ” เตชินพยักหน้าตอบ
“ก็นิดหน่อย”
“ไรวะ เล่าดิ”
“ไม่ได้ความลับ ยังไม่ถึงเวลาที่กูจะบอก”
“เล่นตัวสัส ๆ” เตชินทำหน้าเหมือนหมั่นไส้มาวินที่ตอบคำถามกำกวมใส่เขา
“เอาดี ๆ มึงไปไหนมา” กฤชตินถอนหายใจในความลีลาของเพื่อน ก่อนถามด้วยน้ำเสียงรำคาญ
“เมื่อเช้าทำเรื่องย้ายชื่อคนฝึกงานนิดหน่อย” มาวินยักไหล่
“เชี้ย ใครวะ”
“เดี๋ยวมึงก็รู้ เออ อีกไม่กี่วัน กูว่าจะย้ายมาพักแถวมหา’ ลัย ถึงตอนนั้น พวกมึงมาช่วยกูย้ายหอด้วย โอเค”
“เออ ถ้าเลี้ยงเหล้ากูด้วย ก็โอเค”
ไม่กี่วันถัดมา ริสาเกิดป่วยจนต้องหยุดเรียน นัชชากับปลายฟ้า จึงชวนกันมาเยี่ยมริสาในตอนเลิกเรียน
ทันทีที่มาถึงหน้าอพาร์ทเม้นท์ นัชชาก็ต้องเบ้ปาก เมื่อได้เจอกับกลุ่มของเตชิน ที่กำลังเดินเข้ามาเหมือนกัน
“อ้าว พวกมึงก็อยู่หอนี้?” เตชินเอ่ยทักปลายฟ้า เพราะเห็นนัชชาที่ทำเมินหน้าไปทางอื่น แถมไม่ยอมมองแม้แต่หน้าของเขา อีกอย่างเขาเคยไปส่งนัชชาที่บ้านจึงรู้ว่าไม่ใช่เธอแน่ ๆ ที่อยู่หอนี้
“เปล่า พวกเรามาเยี่ยมริสา ว่าแต่พวกนาย จะย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ” ปลายฟ้าตอบพลางถามกลับ
“ไอมาวินคนเดียว อยู่ ๆ มันบอกขี้เกียจขับรถกลับบ้านไกลเลยขอที่บ้านมาพักหอใกล้ มหา’ ลัย”
“อ่อ ริสาก็พักที่นี่เหรอ กูเพิ่งรู้นะเนี่ย” มาวินเดินเข้ามาก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากให้สองสาว เขาทำเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ที่จริง…
จะบังเอิญไปไหม ที่เขาได้ห้องพักอยู่ชั้นเดียวกันริสา แม้จะห่างกันไม่กี่ห้อง
“บังเอิญจัง อยู่ชั้นเดียวกันด้วย ห้องริสาอยู่ทางโน้น พวกเราไปก่อนนะ” ปลายฟ้าชี้ไปทางห้องของริสา ส่วนนัชชายังคงเมินและทำหน้าตึงใส่เตชินไม่เลิก เตชินได้แต่เหล่มองตามยิ้ม ๆ
เขาในตอนนี้ เป็นเหมือนคนที่เจอของเล่น ที่อยากจะเอาชนะให้ได้
ทันทีที่เข้ามาในห้องใหม่ของมาวิน เตชินมองสำรวจไปรอบห้องที่มีขนาดเล็กแบบไม่เชื่อสายตา ว่าเพื่อนของเขาจะยอมอยู่ห้องเล็กขนาดนี้
“ยังไงวะ ไอวิน มึงบอกกูมาตรง ๆ เหอะ มึงย้ายตามริสามาใช่ไหม ลงทุนมากเลยนะมึงอะ”
“กูเนี่ยนะ จะย้ายตามเพื่อ” มาวินยังคงปฏิเสธหน้าตาย
“เพราะ มึงจะจีบริสา” กฤชตินเอ่ยเสียงเรียบแบบรู้ทัน
“กูเปล่า กูแค่อยากหาอะไรทำสนุก ๆ” มาวินยักไหล่ก่อนหันไปหาเตชิน “มึงล่ะ ว่าไง ไอชิน”
“กูไม่ได้อยากทำเชี้ยไรสนุก ๆ แบบมึง แต่กูอยากปราบพยศมากกว่า” เตชินนึกไปถึงวันที่โดนนัชชาต่อยจนหน้าหันวันนั้น นึกแล้วยังไม่ได้ชำระความเธอเลย
“เห้อ เชิญพวกมึงตามสบาย กูรอสมน้ำหน้าพวกปากดี” กฤชตินส่ายหน้า
“พอ ๆ ไปเอาเหล้ามา ตั้งโต๊ะ เปลี่ยนเรื่องคุย”
