บทที่ 2 โคตรไม่ชอบ
เตชินดึงร่างนัชชาก่อนจะรีบเปิดประตูแล้วผลักเธอเข้าไป จนแขนข้างที่เป็นแผลสีกับเบาะรถจนเลือดซึมอีกรอบ
“โอ้ย...ไอ้บ้า เจ็บนะ” นัชชาน้ำตาแทบเล็ดเพราะจากที่เจ็บอยู่แล้วกลับยิ่งเจ็บมากยิ่งขึ้น ก่อนหันไปมองตัวต้นเรื่องที่เพิ่งเปิดประตูรถฝั่งคนขับนั่งข้างเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ แต่เตชินกลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ขับรถออกไปที่คลินิกหน้ามหาวิทยาลัยทันที
เตชินเหลือบไปมอง นัชชาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ ที่หางตามีน้ำตาที่ซึมขอบตาอยู่เล็กน้อย เธอประคองแขนตรงข้อศอกข้างที่เจ็บเอาไว้
“เจ็บอ่อ เมื่อกี้กูผลักมึงแรงไปหน่อย”
“ลองดูไหมล่ะ จะได้รู้ว่าเจ็บไหม” นัชชาหันขวับไปเถียงทันที
“หึ ปากดีแบบนี้ แสดงว่าเจ็บไม่มาก”
หนนี้นัชชาเงียบไม่โต้ตอบ ได้แต่เบือนหน้าหนีไปนอกหน้าต่าง
นายเตชินคนนี้ ถึงจะขึ้นชื่อว่ารูปหล่อพ่อรวย แถมที่บ้านยังมีซุปเปอร์คาร์นับสิบ จนเขาขับเปลี่ยนมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเป็นว่าเล่น สาว ๆ ค่ อนมหาวิทยาลัย ออกจะกรี๊ดกร๊าดและพยายามเข้าหาเขาอยู่ไม่น้อย
แต่แน่นอนว่าไม่มีทางที่นัชชาจะชื่นชอบ หรือจัดอยู่ในกลุ่มสาว ๆ จำพวกนั้นแน่นอน
ผู้ชายที่ปากเสีย แถมกะล่อนและควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เป็นอะไรที่เธอเกลียดมาก
ผู้ชายในฝันของเธอเหรอ มีคุณสมบัตินิดเดียวเอง ไม่ต้องรูปหล่อพ่อรวย แค่พอดูได้ ชนิดที่ว่าเธอไม่ต้องคอยไปแย่งกับใครให้ปวดหัว หรือต้องคอยมาระวังระแวงสาว ๆ คนอื่นได้ยิ่งดี ไม่จำเป็นต้องรวยเว่อร์แค่รู้จักทำมากินเก่ง เก็บเงินเก่งก็พอ ที่สำคัญต้องสุภาพมาก ๆ ให้เกียรติผู้หญิง เอาใจเก่ง พูดน้อย ไม่ขี้โม้ ไม่หยาบคาย ไม่เจ้าชู้ ไม่กะล่อน ไม่เสเพล
เห็นม่ะ คุณสมบัตินิดเดียวเอ๊งงงง
ที่สำคัญที่สุด ผู้ชายในฝันของเธอ
คือ….ต้องไม่ใช่ นายคนนี้!!
ว่าแต่คุณสมบัติแบบนี้คงไม่ใช่พระสงฆ์หรอกใช่ไหมเนอะ
...
ที่คลินิกพยาบาลที่หน้าเคาน์เตอร์ยื่นยานัชชาพร้อมอธิบายการกินยาเสร็จสรรพ เธอรับมาอ่านดูอย่างลวก ๆ ก่อนที่จะก้มลงหยิบกระเป๋าเงินในกระเป๋าเพื่อนำออกมาจ่าย
“เท่าไหร่คะ”
“ไม่ต้อง กูจ่ายเอง” เตชินหยิบใบเสร็จขึ้นมาดู ก่อนนำเงินของเขาขึ้นมาวางเคาน์เตอร์ นัชชาเหล่มองเขาอยู่ชั่วครู่ พลางเบ้ปากมองในความวางมาดอวดรวยของเขา แต่ก็เพราะเขานี่ใช่ไหม ที่ทำให้เธอต้องเจ็บตัวแบบนี้
-ดีอยากจ่ายให้ จ่ายไปเลย- นัชชานึกในใจพลางเบ้ปากแบบหมั่นไส้ ผิดกับเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
“ขอบคุณ” เธอพูดเบา ๆ ก่อนที่จะต้องเดินกะเผลกตามเตชินออกมาที่นอกคลินิก
“บ้านมึงอยู่ไหน”
“ทำไม”
“เดี๋ยวกูไปส่ง”
“ช่างเถอะ มาส่งทำแผลที่คลินิกแค่นี้ก็พอแล้วล่ะ ไม่จำเป็นต้องไปส่งบ้านหรอก”
“ก็แค่ไปส่งบ้าน บอกมาเหอะน่า อย่าลีลา”
“เอ๊ะ ก็บอกจะไปเอง” นัชชาจ้องหน้าเถียงต่อ แต่พอนึกถึงนิสัยไม่ยอมคนของเตชิน ถ้าเธอไม่ยอมเดี๋ยวเขาก็ลากเธอขึ้นรถจนเจ็บตัวอีก เลยจำใจบอกทางไปบ้านให้กับเขาอย่างไม่เต็มใจ
“หมู่บ้านธาราทอง” นัชชาพูดตัดรำคาญก่อนจะมองค้อนใส่เตชินอีกรอบ
“ก็บอกมาแค่เนี่ย ลีลาอยู่ได้ ไปขึ้นรถ”
นัชชาเบ้ปากใส่ แต่ก็ยอมเดินตามไปที่รถของเขาแต่โดยดี เอาจริงเธอรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าหมอนี่มานานแล้ว เรียกได้ว่าไม่ชอบขี้หน้าเขาตั้งแต่ปีหนึ่งก็ว่าได้ เธอรู้สึกไม่ถูกชะตากับเตชินและกลุ่มเพื่อนของเขา เพราะกลุ่มนี้ขึ้นชื่อเรื่องทั้งกะล่อน ทั้งเสเพล ทั้งเที่ยวเก่ง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ช่างเถอะ ให้หมอนี่ไปส่งก็ดีประหยัดค่าTaxi
นัชชายักไหล่ ทำไงได้ช่วงนี้เธอจำต้องรัดเข็มขัดให้มากหน่อย เพราะอีกไม่นานเธอก็ใกล้จะฝึกงาน
เธอรู้สึกสงสารผู้หญิงที่ได้ผู้ชายแบบนี้ไปเป็นแฟน จะว่าไป เขาช่างไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด ถ้าผู้หญิงคนไหนได้ผู้แบบนี้ไปคงซวยที่สุดในโลก นัชชาได้มองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินเข้าไปในรถ
ขาก็ยาว เดินก็ไว นี่เขาไม่ได้คิดจะรอคนเจ็บที่เดินกะเผลกอยู่ตรงนี้เลยหรือไงนะ ผู้ชายอะไรโคตรใจดำ
ทันทีที่นัชชา ได้ขึ้นนั่งบนรถ เตชินก็เหยียบคันเร่งรถออกอย่างไว จนเธอที่เพิ่งจะคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ เกือบหัวคะมำ จนต้องรีบจับสายคาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น
“ไอ้บ้าเตชิน นายขับรถบ้าอะไรเนี่ยะ ขับแบบนี้จะถึงบ้านไหม ห๊า”
“ทำไม ไม่ตื่นเต้นอ่อ” เตชินหัวเราะ แต่สายตายังคงมองตรงไปที่ถนน
“ตื่นเต้นกับผีอะสิ ว้ายยย ไอ้บ้า!! ขับช้า ๆ หน่อย”
ยิ่งรู้ว่านัชชากลัว เตชินก็เหมือนจะยิ่งแกล้ง เร่งเครื่องให้เร็วขึ้น นัชชาได้แต่กัดปากแน่นเพราะโมโห แต่ต้องฝืนตัวเองไม่ให้โวยวายออกมา เพราะยิ่งเธอบ่นเขา เขาก็ยิ่งได้ใจยิ่งแกล้งเธอ
นัชชามองรถบนถนนที่เตชินขับปาดซ้ายทีขวาทีด้วยความหวาดเสียว แต่ไม่วายที่จะหันไปมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ
หนนี้หนเดียว! สาบาน! ที่จะนั่งรถของไอ้หมอนี่
