บทที่ 22 หวั่นไหว

ที่ร้านอาหารข้างตึก เตชินปล่อยให้ลูกน้ำเดินคล้องแขนเขามาอย่างสนิทสนม เขาได้แต่เดินตามแรงกึ่งลากกึ่งเดินของลูกน้ำแบบมาเซ็งๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้อารมณ์ไม่ค่อยดี จะว่าไปก็อาจจะตั้งแต่เห็นนัชชาหัวเราะต่อกระซิกกลับพวกรุ่นพี่ทั้งที่เพิ่งมาทำงานก็เป็นได้

และที่สำคัญร้านอาหารมีตั้งเยอะแยะ แต่ก็ช่างบังเอิญที่...