บทที่ 33 พอเถอะครับน้อง

ภายในรถที่เงียบสนิทไม่มีใครพูดอะไรอีก จนกระทั่งถึงหน้าบ้านของเธอ นัชชาไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าหรือเอ่ยคำว่าขอบคุณที่เขามาส่งเธอโดยไม่ได้ล่วงเกินเธอมากไปกว่านั้น

เธอเตรียมตัวเปิดประตูรถ ก่อนที่เตชินจะคว้าแขนเธอเอาไว้ก่อน

“ถ้ามึงบอกว่าไม่อยากให้กูไปหาน้องแนนนั่น กูก็จะไม่ไป” แววตาขึงขังที่จ้องเอาคำตอบท...