บทที่ 38 ขอร้องสิ

แต่ทว่า…ในตอนนี้ สองแขนของนัชชาเอื้อมไปโอบไว้รอบคอของเขา เธอฝังใบหน้าตัวเองลงที่ซอกคอของเขาพร้อมกับลมหายกระเส่าที่พ่นรินรดอยู่ต้นคอ

นัชชาอ้าปากแล้วงับลงไปอีกครั้ง รอยเขี้ยวเล็ก ๆ กัดลงไปจนเตชินรู้สึก ถ้าเธอรู้ว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีคู่ขาคนไหนกล้าฝากรอยไว้บนตัวของเขาแบบที่เธอทำ เธอคงไม่กล้าทำแบบนี้

เขาผ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ