บทที่ 5 โดนจับตัว
-เหมือนจะดี ที่ฝากเธอกับหัวหน้า เหมือนจะดีที่รู้ว่าเธอขาเจ็บ แต่ไอ้บ้า ตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอเจ็บตัว ก็เพราะไอ้หมอนี่ไม่ใช่หรือ-
นัชชาได้แต่กัดริมฝีปากแน่นมองตามแผ่นหลังของเตชินด้วยแววตาหมั่นไส้ จะว่าไปกลุ่มเพื่อนเขา กับ กลุ่มเพื่อนเธอ แทบจะอยู่กันคนละโลกเลยด้วยซ้ำแทบไม่เคยเสวนากันเลยก็ว่าได้ ไม่คิดว่าอยู่ ๆ บทจะต้องได้คุยกัน กลับต้องมาเจอกันบ่อย ๆ แบบนี้ โลกไม่น่าเหวี่ยงให้เธอมาเจอผู้ชายเฮงซวยแบบนี้เลย
ตีหนึ่งกว่า
เป็นเวลาที่ผับเลิกลูกค้าเริ่มทยอยกลับจนเกือบหมด นัชชาพยายามมองหา น๊อต พี่ชายของเธอเพื่อรอเขากลับบ้าน ว่าแต่ป่านนี้แล้วพี่ชายตัวดีของเธอหายไปไหนกันนะ นัชชาพยายามสอดส่ายตามองหารอบ ๆ ก่อนจะพยายามถามเพื่อนร่วมงานของเธอและพี่ชาย แต่ไม่มีใครพบ เธอหยิบโทรศัพท์กดหาหาเขาซ้ำ ๆ แต่ทว่าก็ไม่ใครรับสาย
“ไปไหนเนียะ อีพี่บ้า ต้องรีบกลับไปนอนนะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้าด้วย”
~อีกด้านหนึ่งของห้องวีไอพี~
น๊อตถูกคุมตัวมาพบเฮียแบงค์ เจ้าของบ่อนW เพราะเค้าติดพนันบอลเกือบแสนบาทและเลื่อนนัดหนีหนี้มาเรื่อย ๆ
สภาพของเขารายล้อมไปด้วยลูกค้าน้องของเฮียแบงค์และคนของเอริคที่เป็นพี่ชายของเตชิน เขาถูกจับให้นั่งคุกเข้าอยู่กับพื้นสีหน้าซีดเผือกจนแทบไม่มีสี ที่ผ่านมาเวลาได้เงินเดือนมาแทนที่เขาจะเอาไปเงินไปจ่ายดอกหรือบางมาใช้หนี้ เขากลับเอาไปต่อทุนเล่นพนันอีกเหมือนเดิมจนทำให้หาเงินมาใช้หนี้ไม่ทัน สุดท้ายพอทบไปทบมาหลายเดือน ก็กลายเป็นเงินร่วมแสน
“มึงจะเอาไงวะ ไอ้น๊อต นี่เข้าเดือนที่สามแล้วที่มึงไม่จ่ายอะไรเลย กูเลยต้องขอร้องคุณเอริค ให้ลากมึงมาคุยที่นี่”
“เฮียเอริคช่วยผมด้วยครับ” น๊อตหันไปหา คุณเอริคเจ้าของผับแองเจิล ของที่นี่เพื่อขอความช่วยเหลือ
“มึงเบิกล่วงหน้าไปสามแสนแล้วไอ้น็อต ทำงานใช้หนี้กี่ปีหมด ครั้งก่อนมึงก็ขอเบิกไปใช้หนี้ แต่มึงก็ไม่ใช้หนี้เขา นี่มึงยังกล้าขอร้องให้กูช่วยอีก ระยำชิบหาย หนนี้กูคงไม่ช่วยมึงช่วยตัวเองเถอะ” เอริคพ่นบุหรี่ออกมาก่อนจะกดก้นบุหรี่ลงมองเขาอย่างเฉยชา
“เฮียครับ ถ้าเฮียไม่ช่วยผมแล้วใครจะช่วย” น๊อตส่งเสียงราวอ้อนวอนด้วยสีหน้าขอร้องสุดขีด
เอริค นั่งไขว่ห้างส่ายหน้าเบาๆ ในมือยังคงถือบุหรี่ตัวใหม่ เขามองน๊อตด้วยแววตาว่างเปล่าที่เหมือนพญาเหยี่ยวของเขา แต่ไม่พูดอะไรก่อนหันไปพยักหน้าไปที่เฮียแบงค์ให้จัดการต่อได้เลย เพราะเขาก็เบื่อที่จะเอาไว้เหมือนกัน
“ว่าไงไอ้น๊อต นายแกก็ไม่เอาแกแล้ว ว่าไงวะ” เฮียแบงค์ยิ้มเหี้ยมแต่ส่งสายตาดุมองน๊อตที่สีหน้าเหมือนคนร้องไห้
“ผมขอ ขอสามวัน ได้ไหมเฮียแบงค์” น๊อตรีบยกมือไหว้ขอร้อง
“ไอ้สัส มึงขอร้องกูมาสามวันพูดแบบนี้มาสามเดือนได้แล้วมั๊ง ดอกกูก็ไม่เคยได้” เฮียแบงค์ทุบโต๊ะดังปังเสียงดัง จนแบงค์หน้าถอดสี
จังหวะวิกฤตของน๊อต ก็ปรากฏสายนัชชาที่โทรตามเข้ามารัว ๆ น๊อตพยายามเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบมาตัดสาย ทว่าลูกน้องของเฮียแบงค์กลับกระชากโทรศัพท์จากมือน๊อตไปเสียก่อน ก่อนจะส่งโทรศัพท์ที่ปรากฏเป็นรูปนัชชาโทรเข้ามา
“ใครวะ เด็กมึงเหรอ สวยดีนี่หว่า” เฮียแบงค์แสยะยิ้ม
“มะ ไม่ใช่ครับเฮีย น้องสาวผมครับ”
“ซิงป่าววะ ถ้าซิงเอามาขัดดอกให้กู กูจะปล่อยมึงไปคืนนี้”
“มะ ไม่ได้เฮีย น้องผมไม่เกี่ยว น้องผมไม่รู้เรื่อง อย่าลากน้องผมมาเกี่ยว”
เฮียแบงค์ยิ้มเหี้ยม ก่อนกดรับสายและเปิดสปีกโฟนทันที
“ไอ้พี่น๊อตอยู่ไหนเนี่ย รออยู่ที่หน้าผับนานแล้ว ปวดขา เดินไปรอที่รถนะ ไว ๆ ด้วย พรุ่งนี้มีเรียนเช้า”
นัชชาโวยวายส่งเสียงกลับมาตามเสียงโทรศัพท์โดยไม่รู้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นแม้แต่น้อย
เฮียแบงค์กดตัดสายทันที
“ไปพาตัวอีนี่มา” เขาหันไปสั่งการลูกน้องทันที
“อย่าเฮีย ได้โปรดเฮีย อย่าทำน้องผม ผมสัญญาผมจะหาเงินมาใช้เฮียให้เร็วที่สุด”
“หุบปาก ประโยคนี้เลย มึงพูดมากี่รอบแล้วไอ้น๊อต”
“โธ่ เฮีย ผมขอร้อง”
“เร็วๆ ไปลากอีนี่มา!!!”
...
“ตัดสายทำไมวะ ไอพี่บ้า”
นัชชาถึงกับอารมณ์เสีย เมื่อโดนพี่ชายตัดสายใส่กะทันหัน ก่อนที่จะเดินกะเผลกกลับมารอเขาที่รถ เธอยืนเอาหลังพิงไว้ที่ข้างรถ ในมือยังคงไถโทรศัพท์เล่นไปมาอย่างไม่ระวังตัว ไม่ช้าชายหนุ่มหน้าตาเหี้ยมสองคนก็เดินมาประกบข้าง จนนัชชาถึงกับเงยหน้ามองด้วยความตกใจ
“อะ อะไร มีอะไร พวกนายเป็นใคร”
“นายให้พาคุณไปพบ”
“นายไหน นายอะไร ฉันไม่รู้จัก” นัชชารีบส่ายหน้าเธอเริ่มตระหนักถึงความไม่ปลอดภัยแม้จะมองหาช่องทางหนีแต่เจอคนตัวใหญ่ขนาบข้างแบบนี้แถมตัวเธอเองก็เจ็บขาอยู่แบบนี้จะหนีไปไหนได้
“รีบไปกับพวกเราเถอะน่าอย่าลีลา” ชายคนหนึ่งตรงเข้ามากระชากที่แขนจนเธอเซเกือบล้ม
“ไม่ไป! ยะ อย่าทำอะไรฉันนะ ฉันทำงานที่นี่ ฉันเรียกการ์ดที่นี่มาจัดการพวกนาย!” แม้จะกลัวแสนกลัวแต่นัชชากลับยังไม่วายเอ่ยปากขู่พวกมัน
“เฮียเอริคเจ้าของผับอนุญาตแล้ว ให้มาพาตัวคุณไปพบเฮียแบงค์”
“เฮียเอริค? จะเรียกฉันไปพบทำไม แล้วแบงค์ไหนอะไรใคร ฉันไม่รู้จัก”
“แต่พี่ชาย คุณรู้”
“ห๊า พี่น๊อตเหรอ แล้วพี่น๊อตเกี่ยวอะไรด้วย”
