บทที่ 3 โดนไหว้วาน
“โอ๊ย ตกใจหมด โผล่หน้ามาทำไมเนี่ย เรากำลังจะเรียกนาย” หญิงสาวคนตรงหน้าตกใจไม่แพ้กัน ก่อนหน้านี้เธอยืนนิ่งอยู่หน้าเต็นท์ได้สักพักแล้ว เพราะเธอเองไม่กล้าเรียกเขา ถึงได้ลังเลอยู่เป็นนานสองนาน
“มีอะไรทำไมมายืนตรงนี้” กฤชตินเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน ในขณะที่คนตรงหน้ากำลังมองเขาตาแป๋ว
“อ้อ เออมาหานายนั่นแหละ ว่าแต่นายกำลังจะไปไหน” เสียงหวานใสของเพื่อนร่วมคลาส ทำเอากฤชตินขมวดคิ้ว เพราะนี่มันดึกแล้ว แล้วเธอจะมาหาเขาทำไม
เขารู้ว่าเธอชื่อ ปลายฟ้า เป็นเพื่อนร่วมคลาสในห้องเขาคนหนึ่ง ดูเป็นผู้หญิงใสๆ ไม่มีพิษมีภัย ดูเธอเป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มเก่ง แต่ติดจะดูเรียบร้อยจนเหมือนไม่ค่อยทันคนสักเท่าไหร่
แต่..! อย่าบอกนะว่า นี่เธอกำลังจะมุดเต็นท์มาหาเขา
“เธอ!!?”
...
“รุ่นพี่สต๊าฟ บอกว่านายไม่สบาย ให้เราเอายาแก้ปวดหัวมาให้” ปลายฟ้ารีบชิงพูดก่อน เพราะดูจากสีหน้ากฤชตินกำลังแปลกใจว่าเธอทำไม นี่เขาคงไม่ได้คิดว่าเธอจะมาปล้ำเขาใช่ไหมเนี่ย ปลายฟ้ามองค้อนใส่เขา ก่อนยื่นยาในถุงพลาสติกใสกับน้ำเปล่าไปให้
“อ๊ะ กินซะสิ”
กฤชตินพยักหน้าเบาๆ ดีว่าเขาเพิ่งได้รับข้อความจากเตชิตมาก่อนหน้านี้แล้ว เลยไม่ได้คิดอะไร เขาเลยยื่นมือไปรับจากเธอ
“เออ ขอบใจ” เขาพูดแต่กลับทำท่าเหมือนไม่ได้กินยาในทันที ก่อนจะทำท่าลุกขึ้นออกจากเต็นท์
“เดี๋ยว นายจะไปไหน กินเลยสิ กินให้ดูด้วย รุ่นพี่สต๊าฟสั่งฉันมา บอกว่าถ้านายไม่กินยากับน้ำนี่ให้หมดขวด ห้ามฉันไปไหน ให้ฉันยืนเฝ้าจนกว่านายจะกิน” ปลายฟ้าทำตาปริบๆ จ้องมองเขา ก็เธอได้รับคำสั่งมาแบบนี้จากรุ่นพี่สต๊าฟที่ชื่อไอซี่ แล้วเธอก็เป็นคนหัวอ่อนมากด้วย จึงเชื่อฟังคำสั่งของรุ่นพี่เป็นอย่างดี
ก่อนหน้านี้ เธอกับกลุ่มเพื่อนๆ ของเธอก็เพิ่งตัดสินใจที่จะออกไปหาที่พักใหม่ใกล้ๆ กับจุดที่นักศึกษาต่างพากันกลางเต็นท์ เพราะอากาศเริ่มอบอ้าวจึงพากันย้ายไปหาที่พักใหม่กันจนเกือบหมด
...
ในระหว่างที่เพื่อนของเธอกำลังจองห้องพักอยู่ ปลายฟ้าลืมของและกลับมาเอาที่เต็นท์พอดี จนเจอกับรุ่นพี่ไอซี่ที่เพิ่งกลับมาเอาของที่เต็นท์ของเธอเช่นกัน
และเพราะไอซี่กลัวว่า จะโดนกฤชตินปฏิเสธไม่รับยาและเครื่องดื่มจากเธอ เขาดูเป็นผู้ชายหยิ่งๆ และเมินเธอไปแล้วเมื่อหัวค่ำ เธอเลยใช้ความเป็นรุ่นพี่ เรียกใช้ปลายฟ้าที่เดินสวนกับเธอแทน อย่างน้อยถ้าเป็นเพื่อนร่วมคลาสเขาเอายากับน้ำไปให้ เขาคงไม่ได้คิดอะไรมาก
ทันทีที่เห็นปลายฟ้าเดินมา เธอถึงกับยิ้มออกเมื่อนึกแผนการบางอย่างได้ แล้วเรียกปลายฟ้าทันที
“น้อง น้องอยู่ปีหนึ่งใช่ไหม น้องรู้จักคนที่ชื่อกฤชตินไหม” ไอซี่รีบทักปลายฟ้าที่กำลังจะเดินกลับไปหาเพื่อนๆ
“อ๋อค่ะ พี่รู้จักค่ะ” ปลายฟ้ายิ้ม แต่ก็งงเพราะไม่รู้ว่ารุ่นพี่คนนี้ถามทำไม
“พอดีพี่เป็นสต๊าฟ ได้ยินว่าเพื่อนน้องปวดหัว น้องช่วยเอายากับน้ำนี่ไปให้เขาหน่อยสิ”
“อ่า ได้ค่ะ” เธอรับคำอย่างว่าง่าย ก็รุ่นพี่ไหว้วานเรื่องแค่นี้เอง อีกอย่างคนที่ชื่อกฤชตินเพื่อนร่วมคลาสที่พูดน้อยคนนั้น เธอเองก็แอบปลื้มเขาตั้งแต่วันที่มามอบตัวแล้ว
ผู้ชายคนนั้น คนที่หยุดรถไปช่วยลูกแมวกลางถนน ในตอนที่เธอพยายามจะไล่จับมันไม่ให้วิ่งไปไกล แต่สุดท้ายมันก็วิ่งหนีไปเกือบกลางถนนจนเธอจับไม่ทัน เธอนึกว่ามันจะโดนรถเหยียบแล้ว ดีว่าเป็นเขาที่จอดรถ แล้วมาช่วยอุ้มเจ้าลูกแมวตัวนั้นไปเสียก่อน ที่สำคัญรอยยิ้มอบอุ่นตอนที่เขาอุ้มเจ้าแมวตัวนั้นและลูบหัวมันเบาๆ ยังติดตาเธออยู่เลย
พอได้รู้ว่าเขาเรียนคลาสเดียวกันกับเธอ หัวใจของปลายฟ้ารู้สึกพองโตเป็นพิเศษ ที่ได้เรียนร่วมคลาสกับผู้ชายที่เธอแอบปิ๊ง แต่ทว่ารอยยิ้มที่อบอุ่นตอนที่เขาอุ้มแมวแบบวันนั้น เธอกลับไม่ได้เห็นมันอีก จะเห็นก็แต่สีหน้าที่เรียบเฉย กับท่าทีที่ดูหยิ่งๆ ของเขา
ยิ่งเวลาที่มีสาวๆ ร่วมคลาสหรือต่างคลาสมากรี๊ดหรือทักทายขอไลน์เขา จะเห็นได้ชัดว่าเขามีสีหน้ารำคาญมาก เธอรู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ชอบให้ผู้หญิงเข้าหา จนบางทีเธอยังแอบนึกเล่นๆ ว่า หรือบางทีเขาอาจจะชอบผู้ชายด้วยกันก็เป็นได้
“ว่าไง น้องจะไปได้ยัง อย่าลืมต้องให้กินยาและกินน้ำให้หมดขวดด้วย เข้าใจไหม ว่าอย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว!”
เสียงรุ่นพี่แหวขึ้นมาทำเอาปลายฟ้าสะดุ้งจากที่เหม่อๆ เมื่อกำลังคิดถึงตอนที่เธอเจอกับกฤชตินคครั้งแรกอยู่
“อ่าค่ะ เข้าใจค่ะ เดี๋ยวหนูรีบไปเลย” เธอยิ้มกว้างก่อนหันหลังแล้วรีบวิ่งไป จนไปถึงเต้นท์แล้วเจอกฤชตินที่กำลังจะออกมาพอดี
ไม่ต้องบอกว่าตอนที่เขาออกมาจากเต็นท์ จนใบหน้าของเขาแทบจะชนกับเธอ หัวใจของเธอจะเต้นแรงขนาดไหน แต่ปลายฟ้าต้องพยายามกลบเกลื่อนว่าไม่รู้สึกอะไร เพราะรู้ว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงที่เป็นฝ่ายเข้าหา
“เดี๋ยวสิ นายอย่าเพิ่งไปใหน เพราะรุ่นพี่สั่งว่าต้องให้นายกินให้ฉันดูด้วย” เธอยังคงยืนกรานให้เขากินยาและดื่มน้ำ พร้อมกับขวางเขาเอาไว้
“เออ เดี๋ยวกินเองน่า”
