บทที่ 5 ทนไม่ไหว
เธอรีบเดินตรงไปที่เต็นท์ของกฤชติน ก่อนเปิดซิปแล้วเข้าไปนั่งข้างใน แต่ด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าว จนเหงื่อซิบ เธอเลยหาข้ออ้างให้ตัวเองด้วยการถอดเสื้อรอจนเขาเหลือแต่ชุดชั้นใน ได้แต่หวังว่า
เดี๋ยวกฤชตินอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำรวมเสร็จคงรีบมาหาเธอ
แต่…
@ที่บังกะโล
ปลายฟ้าเพิ่งได้รับโทรศัพท์จาก เพื่อนของเธอ ‘ริสาและนัชชา’ ซึ่งกำลังทำเรื่องจองห้องให้อยู่ จากที่ตอนแรกพวกเธอตั้งใจจะจองไว้ห้องพักเดียวและนอนด้วยกันทั้งหมด สามคน แต่ตอนนี้ห้องพักขนาดใหญ่กลับเต็มไปหมดแล้ว เพราะนักศึกษาที่เลือกนอนเต็นท์กัน ย้ายมานอนข้างบนตามบังกะโล และตามโรงแรม จนเกือบหมด จึงเหลือแค่ห้องขนาดเล็กไม่กี่ห้อง โดยกฎของห้องพักที่นี่ จำกัดให้นอนได้แค่ห้องละไม่เกินสองคนเท่านั้น
“เอาไงดี ปลายฟ้า เขาให้นอนห้องไม่เกินสองคนเองอะ นี่เขาจะให้พวกเราจองเพิ่มอีกห้อง” เสียงของนัชชาแทรกเข้ามาในสายที่ปลายฟ้ากดรับ
“โอ๊ย ไม่มีปัญหา จองสองห้องเลยก็ได้ งั้นพวกตัวเองนอนด้วยกันสองคน เค้านอนคนเดียวได้ เค้านอนดิ้น 555” ปลายฟ้าตอบกลับ ในตอนนี้เธอรู้สึกทั้งร้อน ทั้งง่วง ทั้งอึดอัดแปลกๆ การนอนคนเดียวน่าจะดีที่สุด
“เอางั้นเหรอ ตัวเองนอนคนเดียวไม่เป็นไรแน่นะ”
“ไม่มีปัญหาเลย เขาง่วงมากเลยตอนนี้ ไปถึงจะอาบน้ำแล้วนอนเลย ไว้ตอนเช้าจะไปเรียกที่ห้องนะ”
“จะดีเหรอ” นัชชายังลังเล เพราะไม่อยากแยกห้องนอนกันแล้วปล่อยให้เพื่อนต้องนอนคนเดียว แต่ปลายฟ้าก็ยังย้ำให้เพื่อนไม่ต้องห่วงเธอ
“อืม ช่ายยย ไม่ต้องซีเรียส”
“งั้นตัวเองใกล้ถึงยัง”
“ใกล้แล้ว พอดีเจอรุ่นพี่ใช้ไปทำธุระอ่ะ แต่เสร็จแล้วล่ะ พวกตัวเองได้กุญแจที่พักแล้วไปนอนก่อนได้เลย แค่ฝากกุญแจไว้ตรงเคาน์เตอร์ไว้ก็พอ เดี๋ยวเค้าไปถึงแล้วไปเอาเลย”
“โอเค เค้าจองห้องไว้ชื่อ ริสานะ มาถึงก็บอกว่ามาเอากุญแจห้องที่ริสาจองไว้ ของตัวเอง ห้อง 1169 ของเค้าห้อง 1168 ห้องอยู่ตรงกันข้ามกัน” นัชชาบอก พลางหันไปบอกพนักงานของบังกะโลว่าเพื่อนของเธอจะมาเอากุญแจห้องที่จองไว้
“ได้จ้า ตัวเองอาบน้ำอาบท่ากันได้เลย ไม่ต้องรอ เค้าก็ง่วงมาก อยากอาบน้ำนอนแล้ว ง้วง ง่วง ไม่รู้เป็นไร” ปลายฟ้าตอบก่อนวางสาย
เพื่อนๆ ของเธอจะพากันไปที่ห้องพักเพื่อพักผ่อน ส่วนปลายฟ้าเองก็มาถึงที่บังกะโลไม่นานนัก
พนักงานคนที่รับเรื่องหยิบกุญแจห้อง 1169 ที่ติดกระดาษโน๊ตสีขาวที่มีชื่อริสาส่งให้ ก่อนที่ปลายฟ้าจะรีบมาแล้วเดินตรงไปที่ห้องพักของเธอด้วยความเร่งรีบ
เพราะในตอนนี้เธอทั้งรู้สึกเวียนหัว ทั้งรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ เธอเคาะประตูบอกเพื่อนที่ห้องตรงข้ามว่ามาถึงแล้ว ก่อนที่จะรีบขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนเพราะง่วงมาก
ทันทีที่เข้ามาถึงภายในห้อง ปลายฟ้ารีบตรงไปอาบน้ำ เพราะรู้สึกอุณหภูมิในร่างกายร้อนขึ้นเรื่อยๆ
เธอเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูสีขาวที่ปกปิดร่างกายไว้ แค่ชิ้นเดียว แม้กระนั้น ถึงเธอจะเร่งแอร์ให้เหลือแค่ 20 องศา แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความร้อนในตัวเธอลดลงเลย แต่กลับทวีความเวียนหัวมากยิ่งขึ้น ปลายฟ้าปิดไฟภายในห้อง แล้วเดินไปล้มตัวลงนอนทันที
อีกด้านหนึ่งของเคาน์เตอร์ กฤชตินที่หาข้ออ้างหนีรุ่นพี่ไอซี่มาอาบน้ำ เขาเดินตรงมาที่บังกะโลแห่งนี้แทนเพื่อหาห้องพัก อาการเขาในตอนนี้แทบไม่ได้แตกต่างจากปลายฟ้า เหงื่อกาฬเริ่มผุดออกมาพอๆ กับอุณหภูมิความร้อนรุ่มที่เพิ่มขึ้น
เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่คล้ายกับเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ พยายามสะบัดศีรษะตัวเองเพื่อเรียกสติ ก่อนที่พนักงานส่งกุญแจห้องมาให้ซึ่งเป็นห้องสุดท้ายที่เหลืออยู่ให้กับเขา
“ห้อง1196 นะคะ”
“ครับ ขอบคุณครับ”
กฤชตินรับมาก่อนจะเดินมึนๆ เพื่อมองหาเลขห้องตามทางเดินที่พนักงานบอกไว้
แต่แปลกทันทีที่เขามาถึง กฤชตินทำท่าจะไขกุญแจห้อง กลับพบว่าห้องพักที่เขาจองไว้ไม่ได้ล็อกเอาไว้ เขาไม่ได้สนใจมากนักว่าห้องจะล็อกหรือไม่
ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำไปว่าห้องที่ยืนอยู่เป็นห้อง 1169 ไม่ใช่ 1196!
และปลายฟ้าเอง เมื่อตอนเข้ามา เธอเองก็เบลอจนลืมล็อกห้อง ทำให้กฤชตินที่อยู่ในอาการไม่ต่างกับเธอ เดินเข้ามาในห้องมืดๆ ในสภาพเบลอๆ
ในตอนนี้เขารู้สึกอยากจะ…อยากจะ
นอน…หรือทำอะไรที่มากกว่านอน เพราะจนร่างกายมันร้อน เจียนจวนทนไม่ไหว
