บทที่ 1 1
ทุกอย่างมีที่มา ทุกอย่างมีที่ไป เหมือนชีวิตฉันในตอนนี้ ก็มีที่มาและที่ไปเช่นเดียวกัน
@สามเดือนก่อนหน้านี้
ฉันบังเอิญไปเที่ยวสถานบันเทิงแห่งหนึ่งกับเพื่อนในกลุ่มที่สนิทกัน และวันนั้นก็เป็นวันแห่งการเริ่มต้นความสัมพนธ์ระหว่างฉัน กับผู้ชายที่ฉันแอบรักมานานแสนนาน
"พี่ไมค์ ไหวไหมคะ" ฉันเข้าพยุงเจ้าของร่างสูงโปร่งดูดี ที่สวมใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ขายาวสีน้ำเงินเข้ม เรียบง่าย แต่แปลกที่พอชุดเรียบง่ายแบบนี้อยู่บนร่างกายของผู้ชายที่ชื่อไมเคิล หรือว่าพี่ไมค์ที่ฉันกำลังเข้าพยุงในตอนนี้ มันกลับดูดีเป็นบ้าเลย
"ใคร?" เสียงทุ่มเอ่ยถาม เขาพยายามที่จะเพ่งสายตามองหน้าฉัน แต่ด้วยความที่คนเมาแสดงออกชัดเจนว่าสงสัยว่าฉันเป็นใคร ฉันจึงเลือกที่จะบอกไป ว่าฉันคือใคร
"ลิซเองค่ะ อลิซ"
เขาดันฉันออกห่างทันที ครู่หนึ่งที่เขามองหน้าฉันด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนที่จะหลุดเสียงหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ ฉันไม่เข้าใจท่าทีที่เขาเป็น ฉันขอไปส่ง ทั้งที่เขาปฏิเสธเสียงแข็ง ท่าทีไม่ชอบฉันที่เขาแสดงออกมา มันทำให้ฉันจุกในใจแปลกๆ ฉันชอบเขามาก และเขาเองก็รู้ทุกอย่าง แต่ฉันไม่เคยอยู่ในสายตาเขาเลย
"ให้ลิซช่วยขับรถนะคะ เผื่อระหว่างทางพบด่านตรวจแอลกอฮอล์ พี่ไมค์จะได้ไม่มีปัญหา"
"ให้ท่า?" หน้าฉันชาไปหมดเมื่อได้ยินแบบนั้น ที่ฉันช่วยเพราะฉันหวังดีต่างหาก แต่ฉันไม่เคยชิน ว่าเขาไม่เคยรับความหวังดีของฉันเลย
"ถ้าอย่างนั้นลิซโทรหาพี่ธานก็ได้ค่ะ"
"เสนอหน้า" คำพูดแรงๆ สาดใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันเบือนหน้าหนี เพราะทนสายตาแรงๆ นั่นไม่ไหว ฉันล้วงหาโทรศัพท์จากกระเป๋าสะพาย หวังที่จะโทรหาพี่ชายเขาให้มารับ แต่เขาแย่งโทรศัพท์ฉันไป พร้อมกับกระชากตัวฉันให้ไปกับเขาแทน
นิ้วเรียวยาวบีบแขนฉันจนฉันรู้สึกเจ็บไปหมด ผิวขาวเปลี่ยนเป็นสีแดง แต่ฉันทำได้เพียงข่มความเจ็บ ปล่อยให้เขายัดฉันเข้าไปในรถยนต์ส่วนตัวของเขาในตำแหน่งของคนขับ
"ไปส่งฉันที่คอนโด" เขาปรับเบาะเอนตัวให้นอนราบ ยกมือก่ายหน้าผาก แสดงให้เห็นถึงความหนักอกหนักใจ
ครืด ครืด~
เสียงโทรศัพท์ของพี่ไมค์ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ ก่อนจะกดรับสาย ในขณะที่ฉันเคลื่อนรถยนต์ออกมาจากตรงนั้น เป้าหมายคือคอนโดมิเนียมหรู
"อืม..."
[ อยู่ไหนไมค์ เพื่อนจะเป่าเค้กกันแล้วนะ ]
"เดี๋ยวส่งของขวัญตามไป"
[ ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น เมาเหรอไมค์ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ]
"..."
[ อย่าประชดกันแบบนี้นะไมค์ ไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันนะ นายคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ]
"สามครั้งแล้วนะแคท สามครั้งแล้วที่ฉันได้รับคำตอบแบบนี้ ฉันดีไม่พอเหรอ?"
[ เราพูดกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอไมค์ นายเมาใช่ไหม ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ]
"บอกได้ไหมแคท เธอบอกฉันได้ไหมว่าฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะเข้าใจว่าฉันรักเธอแค่ไหน"
[ ฉันเองก็รู้สึกดีกับนาย แต่ความรู้สึกที่ฉันมีให้มันเป็นความรู้สึกของคนเป็นเพื่อน เราเป็นเพื่อนกันไงไมค์ เพื่อน... ]
อยู่ดีๆ เสียงผู้หญิงคนนั้นขาดหาย คงจะเป็นเพราะว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันในตอนนี้เขาเลือกที่จะตัดสายทิ้ง สีหน้าเศร้าๆ ตาที่แดงก่ำ มันชัดเจนมาก ว่าพี่ไมค์รักผู้หญิงคนนั้นมากจริงๆ
ครืด ครืด~
เสียงโทรศัพท์ดังซ้ำ แต่มันดังได้ไม่นานเจ้าของโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูเครื่องนั้นก็เลือกที่จะปิดเครื่องทิ้งไป
"เพื่อนพี่อาจจะเป็นห่วงพี่นะคะ ลิซอยากให้พี่..."
"หุบปาก อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน"
"ลิซไม่ได้อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของพี่ค่ะ แต่การพูดกันยังไม่รู้เรื่องแล้วอยู่ๆ อีกฝ่ายก็เลือกที่จะตัดสายทิ้งไป อีกคนเป็นห่วงมากแน่ๆ"
"..."
"เขาไม่รับรัก มันไม่ทำให้สิ้นหวังขนาดนั้นไม่ใช่เหรอคะ"
"เธอจะมารู้ลึกถึงความรู้สึกของฉันได้ยังไง"
"ทำไมลิซจะไม่เข้าใจล่ะคะ ในเมื่อลิซก็รักพี่เหมือนกัน"
"แต่ฉันไม่เคยรักเธอ หยุดทำตัวไร้ค่า วิ่งขอความรักจากฉันสักทีเถอะอลิซ ต่อให้จะวันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรือว่าวันไหนๆ ฉันก็ไม่รักเธอ ไม่มีวันรักเธอ จำใส่หัวเธอเอาไว้" ในขณะที่ฉันพยายามควบคุมรถอย่างกับคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ภายในใจของฉันกำลังเจ็บหนัก จริงๆ แล้วผู้ชายคนนี้ไม่เคยให้ความหวัง เขาไม่เคยบอกว่ารักฉัน มีแต่ฉัน ที่ไม่ยอมเลิกรักเขาสักที
@เวลาต่อมา
"กลับไปได้ละ" พี่ไมค์เอ่ยทั้งที่ยังหลับตา ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเขารู้ว่ารถเลื่อนเข้ามาจอดที่คอนโดมิเนียมของเขาตั้งแต่ตอนไหน
เขาปรับเบาะให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะล้วงกระเป๋าตังค์ แล้วโยนแบงก์ห้าร้อยให้ฉันหนึ่งใบ
"ค่าแท็กซี่"
"ถ้าได้ยินคำว่าขอบคุณมันคงดีมากกว่านี้นะคะ"
"ฉันไม่พูดอะไรที่มันไร้สาระแบบนั้นแน่" เขาผลักประตูรถ และก้าวขาลงไปก่อน ฉันจึงดับเครื่องยนต์และก้าวขาตามลงไป
"กุญแจรถค่ะ"
"โยนมา" หัวใจฉันชาไปทั้งแถบ เขาให้ฉันส่งกุญแจรถคืนด้วยการโยนให้ หมายความว่า เขาไม่อยากเข้าใกล้ฉันเลยสักนิด
"เอาเงินพี่คืนไปด้วยค่ะ"
"จะเดินตากฝนกลับ หรือจะใช้เงินเธอจ่ายค่ารถเองก็ตามใจเธอนะ ถือว่าฉันชดใช้ให้เธอแล้ว แต่เธอไม่รับเอง"
"เกลียดอะไรกันนักหนาเหรอคะ"
"เกลียดที่เธอพยายามเข้ามาในชีวิตฉันไง"
"การที่ลิซชอบพี่ มันผิดมากเหรอคะ เรื่องของความรู้สึกมันห้ามกันได้ที่ไหน ขนาดพี่ยังแอบรักเพื่อนพี่ ทั้งที่เพื่อนพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เลย" ดวงตาคมแข็งกร้าว เขาดันลิ้นกับกระพุ้งแก้ม ก่อนจะเดินเข้ามาหาฉัน
"เธอรักฉันมากเหรอ?"
"..."
"อยากเป็นของฉันไหม? อยากนอนกับฉันไหม!"
"พี่ไมค์!" ทุกคำพูดแรงๆ ส่งผลให้ฉันน้ำตาไหล ฉันวางกุญแจและเงินอีกห้าร้อยบาทบนกระโปรงรถ ก่อนจะหมุนตัวกลับ เดินออกมาจากตรงนั้นทันที แท็กซี่ไม่มีก็เดิน เดินออกมาทั้งที่ฝนมันกำลังตกหนัก ความใจร้ายของเขา ความไม่เคยพูดดีๆ ของเขา ฉันพยายามแล้ว พยายามที่จะทำตัวให้ชิน แต่มันไม่เคยชินเลย
ซ่าาาาาาาาาา!
เม็ดฝนถาโถมลงมาจนตัวฉันเปียกปอน แต่ช่างมันเถอะ ปล่อยให้เปียกไป อย่าทนยืนอยู่กับคนไม่มีหัวใจแบบเขาเลย
-----
ฝากพี่ไมค์คนใจร้าย ฝากอลิซผู้น่าสงสารไว้ในอ้อมกอดของทุกคนด้วยนะคะ 🙏
ช่วยกดไลก์ ช่วยคอมเมนต์ให้เนมหน่อยน้า
💖💖💖💖💖💖
