บทที่ 14 14

ฉันกำหมัดแน่นพลางเชิดหน้ากลั้นน้ำตาที่เป็นเครื่องยืนยันว่าฉันกำลังอ่อนแอ ประโยคของพี่ไมค์ดังเข้ามาในหู มันทำให้ฉันจุกไปทั้งใจ

[ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ ลงมาข้างล่างดิ ฉันขี้เกียจปั้นหน้าเวลาที่เจอพ่อเธอ ]

ปั้นหน้า? 

"เหอะ..." ฉันหลุดเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ฉันนี่โง่ชะมัด ปล่อยให้คนอื่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ