บทที่ 2 2

"โง่เอ้ย ผู้หญิงแบบเธอมันโง่มากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา!" เสียงแหกปากตะโกนตามหลัง แม้ฉันจะพยายามบอกกับตัวเองว่าเจ้าของคำพูดนั้น เมาจนขาดสติ แต่ให้ตายสิ ฉันรู้สึกกับคำพูดของเขาอยู่ดี

หมับ~

"ซวย ฉันแม่งโคตรซวยที่มาเจอผู้หญิงแบบเธอ" ฉันถูกกระชากแขนอย่างแรงจนร่างเซปะทะเข้ากับอกแกร่ง เขาเมา แต่เขามีแรงกระชากฉันให้หลุดเข้าไปใต้ชายคาคอนโดมิเนียมที่เขาพักพร้อมกันได้

"พี่ไมค์ปล่อย หากการที่เรารู้จักกัน หรือหากตอนที่เราอยู่ใกล้กัน มันเป็นเรื่องที่เฮงซวยสำหรับพี่มาก พี่ก็ปล่อยฉันแล้วฉันจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับพี่อีกเลย" ฉันพูดจริง หากเขาจะใจร้ายได้เบอร์นี้ ฉันจะไม่อะไรกับเขาแล้วจริงๆ

"ถ้าเธอสามารถทำแบบที่เธอพูดได้เธอทำไปนานแล้ว เธอไม่ยอมปล่อยให้ฉันเห็นความดื้อด้านแบบนี้ของเธอแน่ๆ" 

ทุกคำที่ออกมาจากปากของเขา ทุกคำที่เขาใช้พูดมันกับฉัน ไม่เคยมีคำพูดประโยคไหนที่มันอ่อนโยนและปกติเลย การที่ฉันรัก เข้าใกล้เพราะรัก วุ่นวายเพราะรัก มันเป็นเรื่องที่น่ารำคาญ เป็นเรื่องที่เฮงซวยมากๆ สำหรับเขาใช่ไหม

ฉันถูกกระชากลากถู เข้ามาภายในลิฟท์ด้วยกัน ตัวฉันเปียก ในขณะที่ตัวเขาเองก็เปียกไม่ได้ต่างกัน

@ทันทีที่กลับมาถึงห้องพัก

ปึงง! 

เขาดันฉันเข้ามาในห้อง พร้อมทั้งใช้มือผลักประตูห้องอย่างแรงให้ปิดลง

"ฉันรับปาก ว่าต่อจากนี้ฉันจะไม่พยายามที่จะเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตพี่อีกต่อไป" ฉันจำเป็นต้องพูดเว้ย เพราะสีหน้าท่าทางที่ไม่สบอารมณ์ของเขา มันเป็นอะไรที่โคตรชัดเจนว่าเขาเบื่อหน่ายกับการที่ต้องเห็นหน้าฉันมากแค่ไหน ฉันไม่รู้ ว่าเขาดึงฉันกลับขึ้นมาที่ห้องของเขาด้วยกันเพราะอะไร แต่ฉันจะใช้โอกาสนี้เคลียร์ทุกอย่างกับเขาให้ชัดเจน

"ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาค่ะ ลิซจบแล้ว พอแล้ว พอแล้วจริงๆ" 

"คิดว่าผู้หญิงที่วิ่งตามผู้ชายแบบเธอสามารถหยุดรักฉันได้เพียงไม่กี่วินาทีนี้อย่างนั้นน่ะเหรอ?"

"..."

"ถ้าอยากนอนกับฉันนัก ต้องการฉันนัก ฉันก็จะสนองความต้องการของเธอ เธอจะได้จำใส่หัวเอาไว้สักที ว่าการที่เธอพยายามกับคนที่ไม่เคยรักเธอ มันไม่มีประโยชน์ มันไร้ประโยชน์สิ้นดี" ฉันก้าวขาถอยห่าง เมื่อพี่ไมค์ถอดร้องเท้าพร้อมกับโยนทิ้ง ตามด้วยการถอดเสื้อที่เปียกฝนของเขาทิ้งตาม มือหนายกสางผมเปียกๆ อย่างไม่สบอารมณ์ มองฉันพร้อมกับดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มในท่าที่เซ็งๆ

"ถอดเสื้อผ้าดิ อยากเป็นของฉันนักไม่ใช่หรือไง" 

"พูดบ้าอะไรของพี่ ต่อให้ฉันจะรักแต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้น" 

"แต่ความรักของเธอมันทำให้ฉันรำคาญ และวันนี้ฉันก็รำคาญเกินกว่าจะทน" มือหนากระชากตัวฉันเข้าหาอย่างแรง ก่อนที่เขาจะใช้มือฉีกกระชากเสื้อที่ฉันสวมใส่ แรงอารมณ์มันมากพอที่จะทำให้เสื้อของฉันขาดวิ่นอย่างง่ายดาย

"อย่าทำแบบนี้นะ..."

"รักฉันมากไม่ใช่เหรอ เอากับฉันเลยดิ ทุกอย่างมันจะได้สมใจเธอ ไหนๆ ทุกอย่างมันก็พังไปแล้ว วินๆ ทั้งคู่ละกัน เธออยากได้ตัวฉัน ฉันได้ระบายอารมณ์กับเธอ ฉันโอเค" 

"อื้อออ..." ริมฝีปากหนาที่กระแทกลงมา มันรุนแรงจนสะดุ้ง ฟันคมเบียดบดเข้ากับกลีบปากของฉันจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เสื้อเปียกๆ ที่ขาดไปแล้ว เผยให้เห็นเรือนร่างที่มีเพียงชุดชั้นในลายลูกไม้สีดำปกปิดประทุมถัน มือหนาเลื่อนมาบีบเคล้นอย่างหนัก ไม่มีความอ่อนโยนจากอุ้งมือหนาและริมฝีปากของอีกคน

พลั่ก~

"พอ อย่าทำแบบนี้"

"อาขาให้ฉันดีกว่าจะมานั่งห้าม แบบนี้ไม่ใช่เหรอที่เธอต้องการ ฉันกำลังสนองต่อความต้องการของเธออยู่นี่ไง" 

"แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ลิซไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของใคร"

"ถ้าคิดว่าตัวเองมีค่าขนาดนั้น เธอคงไม่วิ่งตามฉันมาเป็นปีๆ" 

"อื้อออ มันเจ็บ" ฉันพยายามปัดมือหนาออกห่าง หลังจากที่โดนผลักลงบนเตียงแล้วถูกตามมาคร่อมทับ เรียวขาขาวถูกจับแยกออกจากกัน และเขากำลังถอดกางเกงที่ฉันสวมใส่

"พี่ไมค์ ลิซขอ ...มันเจ็บ"

"เธอได้เจ็บแน่ และเธอจะได้จดจำ ว่าการรักฉันมันไม่ได้สวยงามแบบที่เธอคิด" 

แคว่ก~

"อื้อออ..." น้ำตาคลอ เมื่อกางเกงถูกถอด กางเกงในถูกกระชากจนขาด แรงเสียดสีของเนื้อผ้าบาดผิวเนื้อขาวๆ จนเจ็บ แต่ไม่เจ็บเท่าการเห็นเขาปลดเข็มขัด ควักส่วนนั้นออกมา แล้วกระแทกกระทั้นเข้าสู่กายฉันอย่างแรง

กึก กึก ปึกก!

"โอ๊ยย กรี้ดดดดดด!" ครั้งแรกถูกพราก พรหมจรรย์ฉีกขาด ความใหญ่โตแทรกผ่านโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ขาฉันสั่น ความเจ็บปวดถาโถมคล้ายกับร่างกายได้แตกเป็นเสี่ยงๆ

"อ๊า... ครั้งแรกเหรอวะ"

"อึก มันเจ็บนะ เอามันออกไป" ฉันยกมือดันหน้าท้องแกร่ง กล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้อง เกร็งอย่างแรง กลัวว่าหากขยับหรือแม้กระทั่งหายใจแรง มันอาจจะทำให้ฉันเจ็บส่วนนั้นอีกครั้ง

"ครั้งแรกก็ดี ถือว่านี่เป็นของดีเพียงสิ่งเดียวที่ฉันเห็นมันมีในตัวเธอ"

มากกว่าการเจ็บกาย ก็เห็นจะเป็นการเจ็บใจ น้ำตาของฉันไหลพราก ฉันไม่เสียดายครั้งแรกที่ให้เขา แต่ฉันเสียใจที่ครั้งแรกของฉันมัน ไร้ค่าไร้ความหมายกับผู้ชายที่มีหัวใจ แต่หัวใจของเขา มีให้กับผู้หญิงเพียงคนเดียวไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เวลา 23:30 น.

จากสามทุ่มจนถึงห้าทุ่มที่ฉันหลุดเข้ามาในห้องนี้ ยังไม่มีท่าทีว่าน้ำตาของฉันจะหยุดไหล เขาทำแบบนั้นจนพอใจ ก่อนจะทิ้งฉันไว้บนเตียง แล้วหายเข้าไปในห้องน้ำตั้งนานสองนาน

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! 

'ฉันรักเธอนะแคท ต่อให้ความรักของเธอที่มีให้ฉันมันจะมีได้แค่คำว่าเพื่อน แต่ฉันจะรอนะ รอจนถึงวันที่เธอพร้อมที่จะคบกัน ฉันอยากเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวของเธอ'

คำพูดของเขาก่อนหน้านี้ในจังหวะที่เขาถาโถมแรงกายทั้งหมดที่มีเข้าใส่ร่างกายของฉันอย่างบ้าคลั่ง เขาดำเนินบทรักกับฉัน แต่พร่ำถึงผู้หญิงอีกคนตลอดเวลา ทำไมฉันถึงรักผู้ชายคนนี้ คนที่มีหัวใจ แต่หัวใจของเขา ไม่เคยมีฉันเลย

แกร๊ก~

เสียงเปิดประตูห้องน้ำทำให้ฉันพยายามกลั้นเสียงสะอื้นอย่างหนัก ยังเลือกที่จะนอนคว่ำหน้า น้ำตาเปียกเปรอะไปหมด มีเพียงผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างกายเอาไว้

"ถ้าเธอจะนอนต่ออีกสักสองสามชั่วโมง ก็ตามสบาย เสื้อฉันอยู่ในตู้ อยากใส่ตัวไหนก็หยิบเอา" 

"..." 

"ความเงียบของเธอไม่มีค่ากับฉัน ร่างกายของเธอก็เหมือนกัน"

------

สงสารน้อง งื้ออออ