บทที่ 3 3

"แล้วทำไมไม่ปล่อยให้มันจบล่ะ พี่จะทำให้จุดเริ่มต้นมันเกิดขึ้นเพื่ออะไร" ฉันผลุนผลันลุกจากเตียงแทบจะทันที ความเจ็บปวดที่ช่วงล่างแทรกผ่านจนน้ำตาเล็ด รู้สึกเจ็บข้อมือที่ถูกตรึงรวบไว้โดยอุ้งมือหนา บริเวณหน้าอกยังส่งผลของความรู้สึกเดิมในตอนที่ถูกขบเม้มอย่างแรง ฉันเจ็บไปทั้งตัว เจ็บไปทั้งใจ แต่เขากลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย 

"อย่าเรื่องมาก แบบนี้ไม่ใช่หรือไงที่เธอต้องการ"

"..."

"รักฉัน ก็หมายความว่าอยากนอนกับฉัน ฉันก็แค่สนองความต้องการของเธอ พอเธอได้ในสิ่งที่อยากจะได้แล้ว เธอจะได้เลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันสักที"

"ถ้าการหยุดรักมันง่าย ทำไมไม่เอาไปใช้กับตัวเองบ้างล่ะคะ เท่าที่เห็น คนที่พี่รัก เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เหมือนกัน"

"เออ ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึึกอะไรกับเธอเหมือนกัน ถ้าปากเก่งนักก็กลับไปเองเลยไป รีบลุกออกไปจากห้องฉันเลย"

"ไปอยู่แล้วแหละ ไปแน่ๆ" ฉันตะโกนกลับเพราะสุดจะทน ข่มความเจ็บปวดทั้งหมดที่มีแล้วพยุงตัวลุกจากเตียงทันที

"โอ๊ยยย!" ทันทีที่เท้าแตะพื้น ตัวฉันก็ล้มพับลงกับพื้นทันทีเช่นกัน 

ครั้งแรกที่สูญเสีย ความที่ยังไม่ได้เตียมพร้อมสำหรับอะไรทั้งนั้น มันเจ็บมาก เจ็บจนร้องไห้ ทั้งจุกที่ช่องท้อง ทั้งแสบที่ตรงส่วนนั้น ทั้งที่ฉันอยากเข้มแข็งต่อหน้าเขา ไม่อยากอ่อนแอปวกเปียกให้เขาเห็นหรือสมเพช สุดท้ายฉันก็ทำไม่สำเร็จอยู่ดี

อดทนสิอลิซ ต้องทดทนกว่านี้ไหม!

"หึ อวดเก่ง ปากดี ดื้อด้าน ผู้หญิงแบบเธอมันมีครบทุกอย่างเลยจริงๆ" พี่ไมค์ตรงเข้ามาหาฉัน มือหนากระชากข้อเท้าของฉันอย่างแรง ก่อนจะสอดแขนมาอุ้มฉันในท่าเจ้าสาว 

"ปล่อยนะ ไม่ต้องทำแบบนี้ ถ้าเกลียดกัน ไม่อยากอยู่ใกล้กันนักก็ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องพยายาม"

"คิดว่าการเอากับฉันเมื่อกี้ เธอไม่มีอารมณ์ร่วมกับฉันหรือไง จูบห่วยๆ ของเธอ คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอว่าเธอเองก็จูบฉัน" คำพูดที่แสนร้ายกาจทำน้ำตาของฉันไหลพราก พยายามที่จะดิ้นลงจากอ้อมแขนแข็งแรง เพราะไม่สามารถอดทนต่อความปากร้ายของเขาได้ แต่ทว่า...

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง~

ฉันไม่รู้ว่าใครอยู่หน้าห้อง แต่พี่ไมค์อุ้มฉันมาวางที่ห้องน้ำ ปิดประตูให้เรียบร้อย ก่อนจะเขาจะกลับออกไป

ฉันไม่รู้ว่าการกระทำนี้เป็นการซ่อนฉันจากผู้ที่มาใหม่หรือไม่ แต่ที่นี่เป็นคอนโดมิเนียมของเขา คนที่มาที่นี่ก็อาจจะเป็นคนของเขา ฉันคงไม่ได้เข้าใจผิด คือเขาต้องการซ่อนฉันจากผู้มาใหม่จริงๆ

อกข้างซ้ายกระตุกอย่างแรง ฉันพยายามเชิดหน้า กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่รักครั้งแรก ผู้ชายคนแรก เขาทำให้ความรู้สึกของฉันมันพังยับเยิน

ผัวะ ผัวะ ผัวะ 

แกร๊ก!

เสียงที่ดังอยู่ด้านนอก ทำให้ฉันข่มเสียงสะอื้น มันเป็นเสียงของการเคลื่อนไหวร่างกาย ไม่สิ ทำร้ายร่างกายมากกว่า

ไวเท่าความคิด ฉันคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวมาสวมใส่ ผูกเชือกที่รอบเอวลวกๆ ข่มความเจ็บปวด ก้าวขาไปที่ด้านนอกทันที

"พะ พ่อคะ!" ฉันเบิกตากว้าง มองบิดาอันเป็นที่รักที่ในมือถือเสื้อผ้าของฉัน โดยที่มีลูกน้องสองคนล็อกตัวพี่ไมค์ และมีอีกคนเล็งปืนใส่

"อลิซ..." ดวงตาคมแข็งกร้าว หลายต่อหลายคำถามที่ประเดประดังเข้ามาในหัว ทำไมบิดาของฉันจึงมาปรากฏตัวที่นี่ แต่เห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ มันจะสำคัญที่สุด

"พ่อฟังลิซก่อน" ฉันตรงเข้าไปหาพ่อของตัวเองทันที ท่อนแขนแกร่งโอบกอดตัวฉัน ขัดกับสีหน้าที่โกรธจัด ฉันสอดแขนเข้าไปกอดเอวสอบเอาไว้แน่น มองปืนกระบอกสีดำในมือลูกน้องของพ่ออย่างตกใจ

"พ่อบอกคนของพ่อให้เก็บปืนก่อนได้ไหมคะ"

"ไอ้เวรนี่มันบังคับลูกมาที่นี่งั้นเหรอ!" น้ำเสียงแห่งความไม่พอใจ เกรี้ยวกราดจนฉันสะดุ้ง ฉันไม่เคยเห็นพ่อของตัวเองในมุมแบบนี้เลยสักครั้ง

"ไม่ค่ะ พี่ไมค์ไม่ได้บังคับลิซมา" 

"ภาพจากกล้องวงจรปิด พ่อเห็นมันกับตาของตัวเอง และสภาพห้อง สภาพเตียงที่พ่อเห็น แค่ลูกบอกกับพ่อว่ามันบังคับลูกมา พ่อจะสั่งคนของพ่อ ให้เหนียวไกทันที" 

"พ่อ..." ฉันส่ายหน้าเป็นพัลวัน มองบิดาของตัวเองตาละห้อย หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า หลุดออกมาจากดวงตากลมโตที่บอบช้ำเพราะการร้องไห้อย่างหนัก อ้อนวอนพ่อทั้งคำพูดและแววตา

"หนูขอร้อง พ่อบอกเขาวางปืนก่อนได้ไหมคะ"

"มึงทำอะไรลูกสาวกู!" นิ้วเรียวยาวชี้กราด พ่อตวาดเสียงดังลั่น บนมุมปากของพี่ไมค์มีรอยแตก ไม่รู้ว่าตอนแรกเขาเจอกับอะไรมาบ้าง

"กูถามว่ามึงทำอะไรลูกสาวกู!"

"พ่อคะ ไม่เอาแบบนี้สิคะ" ฉันกอดบิดาแน่น ปล่อยโฮอย่างสุดจะกลั้น ก่อนจะตัดสินใจปล่อยแขนจากร่างของบิดาตรงเข้าไปดึงลูกน้องของพ่อให้ปล่อยตัวของพี่ไมค์ให้เป็นอิสระก่อนที่ฉันจะยืนขวางหน้าเขาไว้แทน

"อึก ...ถ้าพ่อจะยิง พ่อก็ยิงหนูเลย ...หนูไม่รักดีเอง"

"อลิซ!"

"เธอไม่จำเป็นต้องปกป้องฉัน" พี่ไมค์ตั้งท่าจะดันตัวฉันออกห่าง แต่ฉันจับมือเขา และไม่ยินยอมให้เขาประชันหน้ากับพ่อฉันเองเช่นกัน

"กลับมาหาพ่อเดี๋ยวนี้นะอลิซ ทำไมลูกต้องปกป้องมัน รู้ไหมว่าการติดต่อลูกไม่ได้ของพ่อมันทำให้พ่อกระวนกระวายแค่ไหน ถ้าพ่อไม่มีอิทธิพลมากพอ พ่อจะตามหาลูกเจอไหม พ่อเลี้ยงแกมาดีแค่ไหน พ่อไม่เคยทำร้าย ไม่เคยตบตีลูกด้วยซ้ำ แล้วมันมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้!"

"ยิงผมเลยสิครับ ผมก็เบื่อโลกจนไม่อยากอยู่แล้วเหมือนกัน" ฉันหันมองเจ้าของคำพูดที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของฉันทันที การผิดหวังจากความรัก การที่ผู้หญิงคนนั้นไม่รับรัก มันทำให้เขาสิ้นหวังจนไม่อยากมีชีวิตต่อไปเลยอย่างนั้นน่ะเหรอ

"กูยิงมึงแน่ ทำกับลูกกูทั้งที่ก่อนหน้านี้ไปสารภาพรักกับผู้หญิงอีกคน กูยิงมึงแน่!"

แกร๊ก! 

กระบอกปืนสีดำวาววับจากมือของพ่อ เล็งมาที่ทางพี่ไมค์อีกครั้ง ความกลัวทำให้ฉันตัวสั่น ส่ายหน้า เข้าขวางหน้าพี่ไมค์ไม่ยอมถอยแต่อย่างใด ฉันไม่รู้ว่าพ่อของฉันรับรู้เรื่องราวอะไรมาบ้าง แต่คนอย่างพ่อหากต้องการรู้เรื่องอะไรสักอย่าง พ่อมีอิทธิพลมากพอที่จะรู้ได้ และการลั่นไกใส่ใครสักคนเพียงเพราะอารมณ์ที่โกรธจัด ฉันเชื่อว่า พ่อของฉันสามารถทำได้เช่นเดียวกัน

"หนูขอร้อง อย่าทำเขา..."

"อลิซ!"

"นะคะพ่อ อย่าทำเขา หนูผิดเอง ผิดทุกอย่างเลย หนูไม่ได้ห้าม หนูเต็มใจ หนูเต็มใจที่จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นเอง" ดวงตาที่แข็งกร้าว ขับคลอไปด้วยหยาดน้ำตา พ่อเลี้ยงฉันเพียงลำพังมาตั้งแต่เด็ก พ่อเลี้ยงฉันมาอย่างดีที่สุด มันไม่แปลก หากพ่อจะเสียใจ

"รับผิดชอบลูกสาวกู อย่าให้กูเห็นว่ามึงไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหน อย่าทำร้ายหัวใจลูกสาวกู เพราะวันไหนที่มึงทำลูกสาวของกูร้องไห้วันไหนที่มึงทำให้อลิซเสียใจ กูจะไม่ออมมือกับมึงและครอบครัวของมึง!"

"ครอบครัวผมไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย" 

"แต่อลิซคือครอบครัวของกู มันไม่แปลก ที่กูจะจัดการกับครอบครัวของคนที่ทำร้ายลูกสาวกู!"

"..."

"โทรศัพท์ไปหาแม่มัน พี่ชายมัน เรียกให้เข้ามาคุยกับกูให้เร็วที่สุด!"

-----

ร้ายกาจกับลูกสาวชาวบ้าน ระวังพ่อเขายิงหัวล่ะพี่ไมค์ คิกๆ ขอคนละหนึ่งไลก์ หนึ่งคอมเมนต์ หรือหลายๆ คอมเมนต์ก็ได้นะคะ 🤩🤩