บทที่ 37 37

ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เขาขอออกมาแบบนั้น แต่มือหนาที่ไม่ยอมปล่อยมือฉัน ทำให้ฉันปล่อยตัวในท่าที่สบาย ไม่นานนัก อีกคนก็ปล่อยพันธนาการนั้นตามเดิม

"ขอให้พ่อเธอหายป่วยเร็วๆ นะ" เป็นอีกครั้ง ที่ฉันเงยหน้ามองสบตากับเจ้าของคำพูด พักหลังเราแทบไม่ค่อยจะได้คุยกัน ฉันรู้ในบางอย่าง ว่าระยะเวลาที่เขาหา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ