บทที่ 4 4

@อีกด้าน

"เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้!  มือของฉันที่กอบกุมมือหนาถูกสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี ทันทีที่เราทั้งคู่อยู่ในที่ที่ลับตาผู้ใหญ่ โคตรเจ็บ เมื่อฉันที่ปกป้องเขาเพราะความรัก กำลังถูกทำเหมือนกับว่า การกระทำของฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย 

"ฉันกำลังช่วยพี่อยู่นะ"

"แต่ฉันไม่ได้ต้องการ ไม่เคยต้องการ!" เป็นอีกครั้งที่น้ำตาเม็ดโตปริ่มออกมาจากตา เขามองหน้าฉัน ก่อนจะขยับเข้ามาเผชิญหน้ากับฉันในระยะใกล้ 

"ผู้หญิงที่ฉันรักมีเพียงคนเดียว ต่อให้จะไม่มีผู้หญิงคนนั้น ฉันก็ไม่รักเธออยู่ดี ...ฉันยอมกินลูกปืนพ่อเธอ เพื่อที่จะไม่ต้องรับผิดชอบเธอ"

"ฉันก็ไม่ได้ต้องการความรับผิดชอบ ไม่ได้อยากข้องเกี่ยวตั้งแต่วินาทีที่เดินตากฝนออกไป แต่พี่ไม่ใช่เหรอที่ทำทุกอย่างให้เกิดขึ้นมา พี่พาฉันเข้ามาในห้องนี้ สิ่งที่มันเกิดขึ้นไม่ใช่เพราะพี่หรือไงที่เป็นคนเริ่มต้นเอง!"

"โธ่เว้ย!" ฉันพ่นความในใจออกมาอย่างสุดจะกลั้น แต่เขาสบถออกมาเสียงดังด้วยท่าทีที่ไม่สบอารมณ์เช่นกัน

"การที่พ่อฉันรู้ว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันชัดเจนอยู่แล้วว่าพ่อฉันสามารถทำได้ทุกอย่าง พ่อแม่เรารู้จักกัน ต่อให้จะไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย แต่ฉันก็เคารพแม่พี่ เคารพพี่ธานที่เป็นพี่ชายของพี่ ฉันไม่โอเคหรอกนะ หากจะมีส่วนทำให้พ่อของฉันทำร้ายพี่"

"ต่อให้เธอจะปกป้องฉัน สุดท้ายฉันก็ไม่รักเธออยู่ดี"

"แล้วการที่พี่ไม่ได้รักฉัน มันทำให้พี่อยากตายเลยเหรอ?" จุกแค่ไหนเมื่อต้องถามในสิ่งที่มันบาดใจ ฉันไม่ได้มีเวลามากนัก พ่อรออยู่ด้านนอก เพราะฉันขอเวลาคุยกับพี่ไมค์สักพัก ฉันรู้ว่าพ่อโกรธมาก แต่ฉันจำเป็นต้องขอคุยกับพี่ไมค์ก่อน แม้จะรู้อยู่เต็มอก ว่าการกระทำแบบนี้มันทำให้พ่อไม่พอใจ และพ่อก็โกรธฉันมากอย่างแน่นอน 

"อยากให้ความรักที่พี่มีต่อเพื่อนสนิทคนนั้นมันตายไปพร้อมตัวพี่ใช่ไหม"

"อย่ามาพูดถึงแคท!" เขาจ้องเขม็ง กดเสียงต่ำ แสดงความชัดเจนว่าไม่พอใจ

"ฉันไม่พูดถึงหรอก ฉันไม่แตะต้องเธอแน่ๆ ที่ฉันต้องคุยกับพี่ เพราะฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ใครต้องมาตายหรือเดือดร้อนเพราะฉันเท่านั้นเอง"

"แน่ใจเหรอว่าเธอไม่เรียกพ่อเธอมาเพื่อจับฉัน"

"ฉันไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น ต่อให้ฉันจะรักพี่ แต่ฉันไม่ได้รักมากไปกว่าการรักบุพการีที่เลี้ยงฉันมาอย่างดี!" ฉันตอบกลับด้วยความโกรธจัด ความคิดของเขามันทุเรศมาก น่าเกลียดจนฉันอยากจะเดินหนีให้พ้นๆ หน้าเขาสักที 

"ใครจะไปรู้วะ บางทีเธออาจจะทำแบบนั้นก็ได้"

"ไม่รักกัน ก็ไม่จำเป็นต้องดูถูกกันนะคะ ฉันไม่ได้อยากเกลียดพี่ ฉันบอกแค่นี้..." ฉันหันหน้าหนีเมื่อจบประโยคนั้น ลูกชายเพื่อนพ่อที่เป็นนักธุรกิจหลายต่อหลายคนพยายามที่จะเข้าหาฉัน หลายต่อหลายคนพยายามที่จะเข้ามาทำความรู้จักกัน แต่ฉันกลับไม่เคยเปิดรับใคร แต่กลับมั่นคงกับความรักห่วยๆ ที่อีกฝ่ายไม่เคยสนหรือแยแสเลย

ฉันสาบาน ว่าหากฉันมีโอกาสได้เดินหนีเขาเหมืิอนอย่างที่เลือกในตอนแรก ฉันจะถอย ฉันจะถอดใจ ฉันพยายามหยุดรักเขาแน่ๆ แต่เขานั่นแหละที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเกิด ทุกอย่างมันเลยไม่จบแบบที่ฉันต้องการ

หากพ่อฉันรู้ว่านี่คือการบังคับ หากพ่อรู้ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาเกลียดฉัน ที่เรื่องเป็นแบบนี้มันเกิดเพราะเขาแค่โกรธที่ฉันตามตอแยไม่เลิก และเป็นการระบายอารมณ์เพราะความรักที่ไม่สมหวังของเขาแค่นั้น เขาจะไม่ปลอดภัย เพราะพ่อที่มีลูกสาวเพียงคนเดียว และเราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ฉันเกิดแบบพ่อของฉัน ไม่มีทางปล่อยพี่ไมค์ที่เหยียบหัวใจท่านอย่างจังไว้อย่างแน่นอน

"ก็ได้ ฉันจะตามน้ำ" คำพูดจากคนที่อยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้ฉันปาดน้ำตา แล้วหันกลับไปหาเขาอีกครั้ง 

"ฉันยังยืนยัน ว่าฉันไม่ได้อยากรับผิดชอบเธอ แต่เธอก็พูดถูก ฉันควรมีชีวิตอยู่ เพื่อผู้หญิงที่ฉันรัก" 

"..."

"ในเมื่อเธอยืนยัน ว่าการที่พ่อของเธอโผล่มาที่นี่ ไม่ได้เป็นเพราะเธอที่เป็นฝ่ายโทรตาม หวังว่าเธอจะเข้าใจ โดยที่ฉันไม่จำเป็นต้องบอก ว่าการรับผิดชอบในครั้งนี้มันเป็นเพราะอะไร"

"...ค่ะ" ฉันตอบรับออกมาเสียงเบา ใจของฉันมันพังยับเยิน ฉันไม่คิดว่าฉันจะรักผู้ชายคนหนึ่งได้มากขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ฉันยังหวัง หวังว่าวันหนึ่งฉันจะหยุดรักเขา แล้วกลับมารักตัวเองได้ในสักวัน

"พ่อคะ..." ฉันเดินเข้ามาสวมกอดพ่อที่ยืนรอโดยไม่คิดจะนั่ง แขนของพ่อไม่ได้กอดตอบฉัน พอฉันเงยหน้ามอง ก็เห็นว่า พ่อมองฉันที่ในตอนนี้สวมใส่เสื้อเชิ้ตของพี่ไมค์ด้วยความเสียใจ

น้ำตาของฉันคลอออกมาอีกจนได้ ทั้งที่พ่อเป็นคนเดียวที่รักฉันมากที่สุด เลี้ยงดูฉันมาเป็นอย่างดี ให้ทุกสิ่งทุกอย่าง จนฉันกลายเป็นผู้หญิงที่หลายต่อหลายคนอิจฉา ฉันโง่เป็นบ้าที่ทำให้ความสมบูรณ์แบบที่มี หายไปเพราะการรักเขาข้างเดียว

"หวังว่ามึงจะพาแม่และพี่ชายมึงไปหากูที่บ้าน" นิ้วเรียวชี้กราดไปที่เบื้องหน้า เมื่อพี่ไมค์เดินตามฉันออกมา

"อย่าให้กูต้องไปเหยียบบ้านมึง เพราะการไปของกูมันจะไม่ได้ไปเพื่อการเจรจา!"

"พ่อคะ..."

"พอเลยอลิซ แกเองก็ผิดที่ทำแบบนี้ แกเองก็ทำให้พ่อผิดหวังเหมือนกัน!" ไม่เคยเลยสักครั้งที่พ่อจะพูดกับฉันแบบนี้ ฉันพร้อมรับผิดทุกอย่างแต่โดยดี ฉันรู้ว่าฉันไม่รักดีเอง

"ผมจะพาแม่และพี่ชายเข้าไปคุยครับ" 

"กูให้เวลามึงแค่พรุ่งนี้!"

"มันไม่เร็วเกินไปเหรอครับ ผมอยากคุยกับครอบครัวของผมก่อน"

"สิ่งเดียวที่กูต้องการจากมึงคือคำว่ารับผิดชอบ อลิซไม่ใช่คนที่มึงจะมาฟันแล้วทิ้ง นี่ลูกกู ใครกล้าเหยียบหัวใจกู กูจะไม่ไว้หน้ามันเลยสักคน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งห้อง พ่อพาฉันออกมาจากห้องนั้นหลังจบประโยค ฉันไม่ได้หันไปมองว่าพี่ไมค์ทำหน้าแบบไหน เขาอาจจะไม่โอเคกับสิ่งที่พ่อฉันต้องการ แต่ท้ายที่สุด ฉันคงเป็นฝ่ายที่ต้องทน

ถ้าเขาไม่รับผิดชอบ พ่อฉันเสียใจ เขาเองก็คงเจ็บตัวไม่ต่างกัน

แต่การรักษาหัวใจของพ่อเพื่อไม่ให้เป็นแผลหนักเพราะลูกสาวที่รักมากโดนฟันแล้วทิ้ง ฉันก็คงต้องแบกรับความเย็นชาจากเขาด้วยตัวของฉันเอง