บทที่ 5 5

@วันต่อมา

"ฉันจะไม่รับโทรศัพท์จากใครทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ฉันจะยอมรับฟัง คือการที่มันพาแม่และพี่ชายของฉันมาที่นี่ และฉัน ไม่ได้จะเปิดทางให้มันมาเพื่อเจรจาอะไรทั้งนั้น เหตุผลเดียวของการมา คือการรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ นอกเหนือจากนี้ กูไม่คุย!" พ่อของฉันที่นั่งอยู่บนโซฟากลางบ้าน ตะเบ็งเสียงใส่ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังดูแล้ว เหมือนจะเป็นการพูดจาของคนที่สนิทสนมกันเพียงเท่านั้น แต่โทรศัพท์ที่ลูกน้องของพ่อเอาแนบหู บ่งบอกว่ามีใครสักคนพยายามที่จะติดต่อเข้ามา เป็นไปได้ว่า คนที่ทางปลายสายอยากจะคุยด้วย เห็นจะเป็นพ่อมากกว่า แต่พ่อของฉันเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น โอกาสเดียวที่พ่อจะให้ คือการที่พี่ไมค์ก้าวขาเข้ามารับผิดชอบฉันจริงๆ

ครืด ครืด~ 

โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือของฉัน ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ ดึงสายตาออกจากบิดา แล้วก้มมองโทรศัพท์ในมือ

เบอร์โทรของพี่นาธานปรากฎอยู่บนหน้าจอ เป็นไปได้ว่า เรื่องทุกอย่าง ถึงหูครอบครัวของพี่ไมค์แล้ว

ฉันก้าวขาถอยออกมาจากตรงนั้น และรับสายคนที่โทรเข้ามาทันที

"พี่ธาน..." 

[ อลิซ ไม่ได้คุยกันนานเลย สบายดีนะ ]

"...พี่ธาน รู้เรื่องแล้วใช่ไหมคะ" 

[ พี่รู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ลูกน้องของพ่อลิซติดต่อมาหาพี่ และเหมือนจะติดต่อหาแม่พี่ด้วย ซึ่งพี่ไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้นเลย ]

"ลิซเข้าใจค่ะ พ่อโกรธมาก พี่ธานอย่าถือสาพ่อนะคะ" 

[ พี่ไม่ได้โกรธอาดามนะ พี่เข้าใจ พ่อเรามีลูกสาวคนเดียว อีกอย่าง น้องชายพี่มีส่วนผิดเต็มๆ ]

"ลิซควรทำแบบไหนคะ พ่อโกรธมาก ลิซเองก็ไม่ได้อยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ การอยู่กับคนที่ไม่มีหัวใจ เกี่ยวข้องกับคนที่ไม่เคยรักเรา คงไม่มีใครทนได้หรอกนะคะ" 

[ อลิซฟังพี่นะ พ่อของลิซมีเหตุผล ภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าผับ เป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าไอ้น้องเวรของพี่มันเมา ลิซเข้าไปช่วยเหลือเพราะความหวังดี พ่อลิซมีเส้นสาย เขารู้ ว่ารถของไอ้ไมค์มุ่งหน้าไปที่ถนนเส้นไหน ปลายทางคือที่ไหน ความเป็นจริงในทุกข้อถูกเปิดเผย ลิซไม่ผิด ไอ้ไมค์คือคนผิด และพี่จะเป็นคนลากคอมันไปรับผิดชอบลิซเอง ]

"แต่เขาไม่ได้รัก..." 

[ แต่ลิซรักมัน ในเมื่อมันเป็นคนทำให้ทุกอย่างมันเลยเถิด มันก็ควรที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง พี่จะเข้าไปที่บ้านของลิซ แต่พี่อยากให้ลิซบอกกับพ่อลิซว่าลิซและไอ้ไมค์รักกัน ...แม่พี่เองก็ผิดหวังเรื่องความรักมา พี่ไม่อยากให้แม่ต้องมารับรู้เรื่องนี้ พี่ขอจริงๆ ]

"ไม่ต้องห่วงนะคะ ลิซเคารพคุณป้าเสมอ ลิซจะบอกพ่อเอง" 

[ ขอบคุณลิซมากนะ พี่ขอบคุณมากจริงๆ ]

พ่อไม่ยอมจบทุกอย่าง สิ่งเดียวที่พ่อต้องการ คือการที่พี่ไมค์เข้ามารับผิดชอบฉัน พี่นาธานพาแม่และน้องชายของเขาเข้ามาคุยที่บ้าน ฉันบอกกับพ่อไว้ก่อน ว่าฉันกับพี่ไมค์เราคบกัน ในขณะที่พี่นาธาน ก็บอกกับฝั่งแม่ของเขา ว่าฉันและพี่ไมค์คบกันอยู่เช่นเดียวกัน

พ่อไม่ได้อยากเชื่อในสิ่งที่ฉันพูด ท่านย้ำอีกครั้ง ว่าสามารถสืบเรื่องราวของพี่ไมค์ได้ สุดท้ายน้ำตาของฉันที่เป็นลูกในไส้ ก็ทำให้พ่อยกเลิกในสิ่งที่จะทำ ยอมพูดคุยกับฝ่ายนั้นแต่โดยดี

แม่พี่ไมค์ยินดีที่เราจะคบกัน อาจจะเป็นเพราะรอยยิ้มของท่าน ที่ทำให้พี่ไมค์ต้องจำยอมทุกอย่าง เอ่ยปากว่าคบกับฉัน พร้อมที่จะอยู่ในสายตาผู้ใหญ่ และพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไป

@สามวันต่อจากนั้น

"ตอนเย็นผมจะพาลิซกลับมาส่งครับ" พี่ไมค์บอกกับพ่อ ซึ่งพ่อนั่งจิบกาแฟภายในห้องโถงของตัวบ้าน สีหน้าเรียบเฉยจนฉันที่พึ่งเดินลงมาจากชั้นบนนึกกลัวใจ

พี่นาธานบังคับให้น้องชายเขามารับผิดชอบฉัน แต่ไม่มีใครรู้ ว่าคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง ไม่ได้อยากรับผิดชอบฉันตั้งแต่ทีแรก

"พ่อคะ..." ฉันสาวเท้าเข้าไปหา นั่งเคียงข้างบิดา ก่อนจะสอดแขนเข้าไปโอบกอดพ่อไว้แทน

"วันนี้มีเรียนเช้ามากเหรอลูก กินอะไรก่อนไหม" ฉันลอบมองอีกคนที่นั่งโซฟาตัวถัดไป สีหน้าเขาไม่ได้สบอารมณ์กับการที่จะต้องอยู่ในบ้านของฉันนานๆ เลย

"หนูมีเรียนเช้า กลัวว่าจะไม่ทันค่ะ ไว้ระหว่างทาง ลิซให้พี่ไมค์ซื้อแซนวิชให้นะคะ"

"ห้ามอดนะ เดือดร้อนอะไรให้บอก พ่อมีลูกสาวคนเดียว พ่อพร้อมที่จะทิ้งทุกอย่างเพื่อลูกสาวคนเดียว" ฉันฉีกยิ้มกว้าง ลึกๆ ฉันเข้าใจความหมายของคำพูดพ่อเป็นอย่างดี  พ่อเปิดโอกาสให้ฉันคบกับผู้ชายคนนี้ แต่มีข้อแม้ว่าฉันจะต้องไม่เสียใจ และฉันก็จำเป็นต้องทำทุกทางให้เหมือนกับว่าฉันมีความสุขดี

"ลิซรักพ่อนะคะ จะไปเรียนแล้ว ขอคำอวยพรหน่อยได้ไหมคะ" รอยยิ้มเก๋ประดับบนใบหน้าของผู้ชายที่อายุราวห้าสิบต้นๆ ของคนที่ฉันรักและรักฉันมากที่สุด สุดท้ายพ่อก็ฝังริมฝีปากประทับลงที่หน้าผากของฉันแบบที่ชอบทำ

"ลูกสาวพ่อเก่งที่สุดอยู่แล้ว ไม่ต้องซีเรียสกับเรื่องเรียน พ่อไม่ได้หวังให้ลูกเรียนเก่งที่สุด พ่อแค่อยากเห็นลูกเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบและมีความสุขที่สุด" 

การมีพ่อเพียงคนเดียว แต่ขาดแม่ ไม่ได้ทำให้ฉันมีความรู้สึกเหมือนขาดสิ่งใด พ่อเลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนฉันเป็นอย่างดี ไม่เคยมีความกดดัน ไม่เคยบงการอะไรในชีวิตฉันทั้งนั้น ฉันเองก็ไม่ควรทำให้พ่อผิดหวังไม่ว่าจะกับเรื่องอะไรก็ตาม

@ภายในรถ

"แซนวิชที่เธออยากได้ ฉันไม่มีให้ ถ้าอยากจะกินก็ลงไปซื้อเอาเอง" 

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ลิซแค่พูดต่อหน้าพ่อ" ฉันคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย เขาแค่มารับฉันในตอนเช้า และจะไปส่งฉันที่มหา'ลัย ฉันว่ามันก็ดีมากแล้ว ฉันไม่ได้อยากเรียกร้องอะไร

รถยนต์คันหรูวิ่งออกมาพ้นซอยหน้าบ้าน คนขับตบไฟเลี้ยวลงที่ข้างทาง ก่อนจะเอ่ยบางอย่างเพื่อตัดความสงสัยของฉันในเวลาต่อมา

"ฉันมีธุระที่ต้องไปทำ จริงๆ แล้วฉันไม่ได้อยากมารับเธอหรอก ฉันก็ทำเพื่อแม่ฉัน เอาเป็นว่าตอนเย็นฉันจะไปรับเธอที่มหา'ลัย ก็แล้วกัน" 

"..."

"ส่งตรงนี้ หวังว่าเธอคงไม่มีปัญหา" ฉันมองสบตากับคนที่นั่งข้างๆ สีหน้าเขาเรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

"ที่รับผิดชอบเพราะวันนั้นฉันแค่เมา ซึ่งฉันจำได้ว่า ฉันบอกกับเธอว่าไม่ได้อยากรับผิดชอบเธอตั้งแต่ต้น ฉันยังไม่รู้ ว่าจะเคลียร์เรื่องนี้แบบไหน ในเมื่อเธอเลือกแบบนี้ เธอก็ต้องทนรับความจริงให้ได้ ไว้วันไหนเธอทนคนอย่างฉันไม่ได้ เราก็ค่อยมาตกลงกันใหม่ก็แล้วกัน!"