บทที่ 8 8

ฉันถอนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น เป้าหมายคือเพื่อนหลายคนที่นั่งคอย

"ทำไมไม่บอกล่ะ ...ว่าเขาอยู่ตรงนั้น" ฉันเลือกที่จะหันหลังให้คนที่เพิ่งจะเผชิญหน้ากันซึ่งเป็นคนเดียวกับที่มีอิทธิพลต่อฉันมาก แตงกวามองหน้าฉัน เช่นเดียวกับเพื่อนอีกสองคนที่มองมาเช่นกัน

"โทษทีนะลิซ จริงๆ แล้วไอ้พี่ไมค์พึ่งมาเหมือนกัน" เป็นอีกครั้งที่ฉันพ่นลมหายใจยาวๆ ก่อนจะวางข้อศอกบนโต๊ะ ใช้ฝ่ามือแนบที่แก้มของตัวเองอย่างเหนื่อยใจ

"ถ้าคบแล้วมันทุกข์มาก ทำไมไม่เลิกให้มันจบไปเลยล่ะลิซ" โฟร์คือเจ้าของความเห็น ซึ่งบี๋ที่นั่งอยู่ข้างกัน พยักหน้ารับทันที

"จริงแบบที่ยัยโฟร์ว่านะลิซ ทุกอย่างมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ปะวะ" 

"วันนี้เจออะไรมาอีกละ ตอนแรกบอกพวกฉันว่าจะไม่มา แต่สุดท้ายไปๆ มาๆ กลับมาที่นี่ด้วยตัวเอง ไม่ปกติสินะ" แม้จะฟังดูเหมือนเป็นประโยคคำถามธรรมดา แต่ฉันรู้ดีว่าเจ้าของคำพูดแบบแตงกวาโคตรจะหวังดี

"ขอเหล้าหน่อยดิ เครียดอ่ะ" 

"สวยขนาดนี้ยังอยู่ในสภาพนี้ แล้วฉันจะกล้ามีความรักเหรอวะ" แม้จะว่าออกไปแบบนั้น แต่ก็ยอมชงเหล้า ให้ฉันตามคำขออยู่ดี

ฉันเองก็ไม่ได้อยากมีชีวิตแบบนี้ ไม่ได้อยากมีความรักที่มันห่วยแตก แต่ฉันกลัวการตัดสินใจ ฉันกลัวผลที่จะตามมา ฉันไม่กล้าพอที่จะปล่อยให้พ่อทำร้ายเขา ฉันทำใจเห็นภาพแบบนั้นไม่ได้จริงๆ

สุดท้ายแล้วคนที่ที่ขี้ขลาด ก็ต้องแบกรับทุกอย่างเอาไว้เอง

@เวลาผ่านไป

ฉันไม่กล้าหันกลับไปมองทางนั้นเลย ไม่รู้ว่าเขากลับหรือยัง สีหน้าของฉันในตอนนี้ อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เพื่อนในกลุ่มไม่พูดถึงเขาเลย

"ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนะ" บี๋คือเจ้าของคำพูด

"อ้าว เมื่อกี้ฉันพึ่งไปมา ทำไมไม่ไปพร้อมกันไม่ทราบ?" แตงกวาเลิกคิ้วถาม และเห็นว่าตอนนั้นบี๋มีพิรุธแปลกๆ ชอบกล

"เอ้า ก็แกไปกับไอ้โฟร์มา ใครอยู่เป็นเพื่อนลิซวะ" 

"งั้นให้ฉันไปเป็นเพื่อนนะ" ฉันดึงสายกระเป๋าขึ้นมาคล้องบ่า แอบดื่มไปเยอะอยู่ เลยรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำเหมือนกัน

"มะ ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวได้" เจ้าของคำพูดดับหน้าจอโทรศัพท์มือถือลง ไม่รู้ว่าท่าทีแปลกๆ ที่หลุดออกมามันคืออะไร

"ฉันปวดฉี่ เอาเป็นว่าไปด้วยกันก็แล้วกัน" ฉันสรุปทุกอย่าง ก่อนจะขยับออกจากที่นั่ง แอบมองไปยังจุดที่พี่ไมค์นั่ง เห็นเขาอยู่กับเพื่อนหลายคน แต่ไม่ได้หันมาสนใจทางด้านที่ฉันนั่งเลย

เกลียดตัวเองชะมัด ทำไมฉันถึงชอบเอาเรื่องของเขาเข้ามาข้องเกี่ยวกับตัวเองก็ไม่รู้ ทั้งที่จริงฉันควรทำเฉย รอวันที่จะหาทางออก ในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเรามันยังจะดูเป็นทางออกที่ดีกว่าเลย

@ห้องน้ำ

"ฉันปวดฉี่มาก ไว้ถ้าเสร็จก่อนจะออกมารอด้านหน้านะ" ฉันบอก เห็นอยู่ว่าเพื่อนเอาโทรศัพท์แนบหู เหมือนกำลังคุยกับใครสักคน ฉันเลยตั้งใจที่จะเลี่ยงเข้าไปก่อน

"เคๆ แกไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตาม คุยโทรศัพท์แป๊บ" ฉันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะก้าวขาเข้าไปในห้องน้ำ คนค่อนข้างเยอะ จึงใช้เวลาระหว่างคอยบ้าง พออยู่เงียบๆ คนเดียวในที่ที่ไม่มีคนมองก็เผลอคิดอะไรไปต่างๆ นานา การกระทำของพี่ไมค์ในวันนี้ มันทำให้จุกดีนะ ฉันเองก็กำลังคิดว่า ฉันควรปล่อยตัวเองให้เจ็บ ให้จุกจนรู้สึกพอ หรือฉันควรเลิกแคร์ เลิกสน เลิกอะไรกับคนอย่างเขาดี

ครืด ครืด~ 

โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายส่งเสียงเรียกขึ้นมา ฉันคงมัวแต่เหม่อ คิดอะไรเพลินๆ จนลืมไปว่าฉันมากับเพื่อน และเพื่อนอาจจะคอยอยู่ แต่พอฉันล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เบอร์โทรที่โชว์อยู่บนหน้าจอกลับทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง

เพราะอะไรเขาถึงโทรหาฉัน เพิ่งจะยอมรับว่าพบกันที่นี่งั้นเหรอ?

"ฮัลโหล..." 

[ รีบพาตัวเธอออกมาจากห้องน้ำซะ ถ้าไม่อยากให้ฉันบุกเข้าไปดึงเธอออกมา! ] น้ำเสียงเกรี้ยวกราด ไม่พอใจ ทำให้ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

"มีอะไรเหรอคะ ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น" 

[ อย่ามาตีหน้าซื่อไปหน่อยเลย แน่จริงก็ออกมาดูผลงานของตัวเองน่าจะดีกว่า ] อยู่ดีๆ สายสนทนาก็ตัดไป มันทำให้ฉันต้องเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋าสะพายอย่างเก่าเดินออกไปจากห้องน้ำ เพราะฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลย

ทันทีที่ฉันก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ ข้อมือของฉันก็ถูกกระชากอย่างแรงด้วยน้ำมือของคนที่ยืนคอย

"นี่มันอะไรกันคะ ทำไมต้องทำแบบนี้ ลิซไปทำอะไรให้พี่ไม่ทราบ" 

"หุบปาก เธอได้รู้แน่ว่าเธอทำอะไรลงไป" ข้อมือของฉันมันถูกบีบจนเจ็บไปหมด กลิ่นเหล้าจากตัวเขาแรงมาก หน้าเขาแดงจัด โกรธจัด ซ้ำยังออกแรงบีบข้อมือของฉันแรงมากอีกต่างหาก

"มันเจ็บนะ ปล่อยได้ไหมคะ ลิซเดินเองได้" สิ้นคำนั้นเขาก็สะบัดมือออกจากมือของฉันอย่างแรง มันแรงมากจนตัวของฉันเซ

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ลิซอยู่ส่วนลิซ ลิซทำอะไรให้พี่ไม่ทราบ?" เขาดันลิ้นกับกระพุ้งแก้ม แสดงท่าทีไม่สบอารมณ์ออกมาก่อนจะกระชากตัวของฉันเข้าหา โดยที่เขาเลือกที่จะประกบอยู่ทางด้านหลัง จากนั้นก็ชี้ไปที่เบื้องหน้าพร้อมกับการเฉลยทุกอย่างออกมา

"เปิดทางให้เพื่อนแย่งแฟนชาวบ้าน แบบนั้นมันเลวไปไหม?" สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้ฉันชะงักไปทันที คนที่ฉันเห็นคือบี๋ และบี๋ก็กำลังยืนจูบอยู่กับผู้ชาย

และแม้ว่าจะเห็นไม่ค่อยถนัด แต่ตอนที่คนทั้งคู่ผละออกจากกันแล้วแลกจูบกันใหม่ มันทำให้ฉันเห็นเต็มๆ ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร

"นั่นเพื่อนฉัน คนเขารู้กันทั้งนั้นว่าเพื่อนฉันมีแฟนแล้ว แต่เธอยังเปิดทางให้เพื่อนเธอเข้ามายุ่งกับเพื่อนฉัน ชอบแย่งกันทั้งกลุ่มเหรอ รู้สึกชอบใครก็จะพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ใช่ไหม!" ระยะห่างอาจจะทำให้คนที่ยืนแลกจูบกันอยู่ไม่ได้ยินในสิ่งที่พี่ไมค์พูดกับฉัน เอาจริงๆ เถอะ ตอนที่กลุ่มของพี่ไมค์ยังใช้ชีวิตในรั้วมหา'ลัย ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันซึ่งเป็นเพื่อนของเขาเคยมีแฟนแล้วตั้งแต่ตอนนั้น และรู้สึกว่าตอนนี้ก็ยังไม่ได้เลิกกัน แต่ฉันไม่รู้เลยว่าระหว่างเพื่อนเขาคนนั้นและบี๋เพื่อนของฉันเรื่องราวมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง

"ลิซไม่ได้เปิดทาง" 

"เธอจะบอกว่าเธอไม่เห็นเพื่อนเธอโทรหาเพื่อนฉันและนัดออกไปเจอกันแบบนั้นหรือไง!" เขาตวาดใส่หน้าเสียงดัง พลางเปิดอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ จากนั้นเขาก็เอามันมาจ่อหน้าฉันทันที

"ภาพนี้มันเป็นหลักฐานที่เพียงพอไหม เธอแยกกับเพื่อนเธอที่หน้าห้องน้ำ และเธอก็เห็นว่าเพื่อนเธอกำลังคุยกับเพื่อนฉัน แต่ไม่ห้ามซ้ำยังเลือกที่จะเปิดทางแบบหน้าด้านๆ ผู้หญิงแบบเธอมันน่ารังเกียจ โคตรน่ารังเกียจเลย!"