บทที่ 26 ลืมมันไป

ลืมมันไป

ขณะนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้าโดยประมาณ แสงแดดอันเจิดจ้าลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องนอนจนส่งผลให้หญิงสาวร่างบางขมวดคิ้วมุ่นติดกันเป็นปม

ญาณินยกมือขึ้นบังแสงอาทิตย์ในยามเช้า ก่อนที่จะลืมตาตื่นขึ้นในเวลาต่อมา

เจ้าของเรือนผมยาวสวยหยัดกายขึ้นนั่งพร้อมทั้งใช้ความคิด พยายามนึกทบทวนถึงเรื่องราวใน...